معرفی سوپرکارهای فوق‌العاده‌ای که هرگز تولید نشدند!

خودروهای سوپر اسپورت و به اصطلاح سوپرکار بخش ویژه‌ای از صنعت خودرو را به خود اختصاص داده‌اند و در زمان معرفی یکی از آن‌ها کاملاً هیجان‌زده شده و زمانی که می‌فهمیم بنا به دلایلی تولید نمی‌شوند حسرت می‌خوریم.


اما دلایل زیادی برای عدم راه‌یابی یک سوپرکار به خط تولید وجود دارد. برخی از شرکت‌ها سرمایه‌ی لازم برای تولید آن‌ها را پیدا نکرده و برخی نیز به خاطر مشکلاتی در بحث طراحی و مهندسی به خط تولید نمی‌رسند.

ما لیستی از سوپرکارهای جذابی را فراهم کرده‌ایم که هرگز به خط تولید نرسیده‌اند. در ادامه این لیست را که به ترتیب تقدم زمانی چیده شده خدمت شما عزیزان معرفی می‌کنیم. با ما همراه باشید.

  • شورولت آئرووت (سال 1969)


درست همزمان با کوروت، آئرووت که آماده‌ی عرضه به عنوان اولین خودروی پیشرانه وسط شورولت می‌شد با ناکامی از میادین کناره گیری کرد.

این خودرو توسط زورا آرکوس دانتوف که به عنوان پدر کوروت شناخته می‌شود طراحی شد و ایده‌ی تولید سوپرکار آمریکایی را بسیار جلوتر برد. این خودرو از دو پیشرانه‌ی روتاری با قدرت 420 اسب بخار استفاده می‌کرد که در ترکیب با بدنه‌ای سبک خبر از پرفورمنس فوق‌العاده‌ای می‌داد.

مشکلات زمانی پدیدار شدند که مدیر شورولت آقای جان دلورئون پروژه را به خاطر مسائل مالی مسکوت گذاشت و سپس در سال 1970 آن را به عنوان پاسخ کمپانی به دتوماسو پانترا ظاهر کرد؛ اما هیچ‌یک از این اقدامات باعث تولید آئرووت نشد و بررسی بازار نشان داد که مالکان فعلی کوروت در برابر یک خودروی پیشرانه وسط مقاومت زیادی به خرج می‌دهند.

  • فورد GT70 (سال 1970)


پس از موفقیت فورد در مسابقات لمانز و با خودروی GT40، مدل GT70 یک انحراف بسیار آشکار بود. این خودرو در واقع به عنوان محصولی مسابقه‌ای پدیدار شد و بجای پیشرانه‌ی 8 سیلندر GT40 از قلب تپنده‌ی 4 سیلندر 1.6 لیتری اسکورت RS یا پیشرانه‌ی 6 سیلندر کاپری RS2600 استفاده کرد. پیشرانه‌ی کوچک‌تر به خاطر مرکز ثقل پایین‌تر در شاسی ترجیح داده شد.

این خودرو در سال 1971 در رالی فرانسه شرکت کرد اما به خاطر مشکلات مربوط به قابلیت اطمینان فورد پروژه‌ی آن را پس از ساخت تنها 6 دستگاه لغو نمود.

  • مونته وردی های (سال 1970)


پیتر مونته وردی مالک گاراژ سوئیسی از موفقیت کوچک در ساخت برخی خودروهای پرسرعت لذت برده بود و می‌خواست با تولید خودروی های پا را فراتر بگذارد. این خودرو یک سوپرکار پیشرانه وسط برای رقابت با لامبورگینی میورا بود و از پیشرانه‌ی 7.2 لیتری 450 اسب بخاری همی کرایسلر استفاده می‌کرد. های با این پیشرانه شتاب 5.5 ثانیه‌ای داشت که در آن دوران عملکرد قابل‌توجهی محسوب می‌شد.

اما زمانی که مونته وردی خواست این خودرو را تولید کند مشکلات خود را نشان دادند و هزینه‌ی ساخت و فرایند پیچیده‌ی تولید یک سوپرکار باعث خاموشی پروژه شد. دو نمونه‌ی پیش‌تولیدی از این خودرو ساخته شد که نمونه‌ی اولی هنوز هم موجود است.

  • استون مارتین بولداگ (سال 1979)


بولداگ یکی از متمایزترین خودروهای استون مارتین بوده است. این خودرو در ابتدا قرار بود به تعداد 25 دستگاه تولید شود و در دل آن پیشرانه‌ی 8 سیلندر 5.3 لیتری توئین توربو با قدرت 600 اسب بخار قرار گیرد. استون مارتین می‌خواست این خودرو به سقف سرعت 381 کیلومتر در ساعت برسد که بسیار خوش‌بینانه بود و در واقع این خودرو به سرعت 309 کیلومتر در ساعت رسید.

بولداگ از کابینی مرکب از چرم و صفحات نمایش LED سود می‌برد. این خودروساز می‌خواست با چنین ویژگی‌هایی ثروتمندان خاورمیانه را به خود جذب کند اما زمانی که ویکتور گانتلت روی صندلی مدیریت استون مارتین نشست برنامه‌ها عوض شد. تنها بولداگ تولید شده بعدها توسط شرکت به قیمت 130 هزار پوند فروخته شد و هنوز هم در برخی رویدادهای خودرویی دیده می‌شود.

  • یاماها OX99-11 (سال 1992)


این خودرو از تمامی تجارب به دست آمده در ساخت پیشرانه‌ی خودروهای فرمول 1 استفاده کرده بود. طراحی پیشرانه‌ی 12 سیلندر 3.5 لیتری نشان دهنده‌ی ریشه‌های موتور اسپورت بود و خروجی 400 اسب بخاری آن تا دور 10 هزار پیشرانه خود را نشان می‌داد.

شاسی فیبر کربنی خودرو نیز از مسابقات گرفته شده بود و موقعیت راننده نیز در وسط بود. برخلاف مک لارن F1 همان دوران که موقعیت رانندگی مشابهی داشت، یاماها طراحی تک نفره را برای OX99-11 انتخاب کرده بود. در نهایت بحران مالی و مشکلات بین یاماها و شرکت مهندسی IAD باعث شد OX99-11 پس از ساخت تنها سه پروتوتایپ برای همیشه به موزه برود.

  • لامبورگینی کالا (سال 1995)


خودروهای معدودی داستان جالب لامبورگینی کالا را دارند. این خودرو برای اولین بار در نمایشگاه ژنو 1995 به‌صورت مفهومی رونمایی شد و پیش‌نمایشی از این خودروی پایه در جایگاهی پایین‌تر از دیابلو محسوب می‌شد. کار طراحی این خودرو توسط ایتال دیزاین انجام شده بود. این طراحی در ابتدا توسط مالک لامبو یعنی کرایسلر سفارش داده شده بود اما بعداً به دست مگاتک افتاد که سال 1994 لامبورگینی را خرید.

البته گروه فولکس‌واگن در سال 1998 لامبورگینی را به خود ملحق کرد و تولید کالا نیز کنسل و کار روی گالاردو آغاز شد. کالا از پیشرانه‌ی 10 سیلندر مشترک با گالاردو استفاده می‌کرد و ادعا شده بود سقف سرعت آن 291 کیلومتر در ساعت است؛ اما فولکس خواهان قدرت بیشتر، سیستم چهار چرخ محرک و استایلی برجسته‌تر بود.

  • زاگاتو رپتور (سال 1996)


رپتور به آسانی می‌توانست جایگزین لامبورگینی دیابلو لقب گیرد. زاگاتو و آلین ویکی که راننده‌ی مسابقات بود این کانسپت را با استفاده از دیابلو به عنوان پایه و اساس کار خود ساختند. رپتور دارای پیشرانه‌ی 12 سیلندر 6 لیتری 492 اسب بخاری و سیستم چهار چرخ محرک بوده است.

استایل طراحی این خودرو دارای سقفی با دو برآمدگی بوده و در نمایشگاه ژنو 1996 نیز بازخوردهای مثبتی پیدا کرد؛ اما لامبورگینی خیلی تحت تأثیر این خودرو قرار نگرفت و گفت نه ممنون! به همین خاطر ویکی تصمیم گرفت خودش این پروژه را تکمیل کند اما نتوانست کاری انجام دهد و سرانجام تنها رپتور ساخته شده را در سال 2000 به یک کلکسیونر شخصی فروخت.

  • فولکس‌واگن W12 (سال 1997)


فولکس‌واگن چندین سوپرکار جالب داشته که سرنوشت آن‌ها ختم به خیر نشده و استارت آن‌ها نیز با مدل W12 خورده است. پس از آن بود که W12 رودستر و W12 ناردو در سال 2001 معرفی شدند. تمامی این خودروها از پیشرانه‌ی 12 سیلندر بکار رفته در بنتلی کانتیننتال GT و همچنین سدان لوکس فیتون استفاده کرده‌اند.

دو کانسپت اولی قدرت 420 اسبی را از پیشرانه‌ای با حجم 5.6 لیتر به دست می‌آورند اما مدل ناردو خروجی 591 اسبی داشت. به این ترتیب مدل ناردو در عرض 3.5 ثانیه از سکون به سرعت 96 کیلومتر در ساعت می‌رسید و حداکثر سرعتش نیز 356 کیلومتر در ساعت اعلام شده بود. ناردو باعث شد فولکس از سوپرکارها خوشش بیاید اما در نهایت قرعه به نام بوگاتی و پیشرانه‌ی 16 سیلندر آن افتاد که راهی خط تولید شود.

  • TVR اسپید 12 (سال 1997)


هرگز نمی‌توان پیتر ویلر را به کم‌کاری درباره‌ی TVR و مدل اسپید 12 آن متهم کرد. ویلر می‌خواست پس از موفقیت‌هایی که در دهه‌ی 90 میلادی به دست آورد در کلاس GT1 مسابقات استقامت به جنگ تیم‌هایی همچون پورشه و مرسدس برود و به همین خاطر اسپید 12 را با پیشرانه‌ی 12 سیلندر 7.7 لیتری 800 اسب بخاری معرفی کرد.

این خودرو رقابت کرد اما هرگز راهی لمانز نشد و مدل جاده‌ای نیز علیرغم دریافت چندین سفارش راهی خط تولید نشد. این خودرو 188 هزار پوند قیمت و حدود 960 اسب بخار قدرت داشت اما ویلر تصمیم گرفت پیش‌پرداخت مشتریان را به آن‌ها بازگرداند. او فکر می‌کرد قدرت این خودرو برای یک مدل جاده‌ای بیش از حد نیاز است.

  • کادیلاک سیکستین (سال 2003)


سیکستین که شبیه کمیک‌های مارول است از پیشرانه‌ی 16 سیلندر 13.6 لیتری خارق‌العاده‌ای استفاده می‌کرد. قدرت 1000 اسب بخاری این نیروگاه از طریق گیربکس اتوماتیک به چرخ های عقب منتقل می‌شد. با این وجود کادیلاک گفته بود به خاطر استفاده از سیستم مدیریت سوخت فعال که در برخی موقعیت‌ها 12 سیلندر را خاموش می‌کند این خودرو مصرف سوخت 14 لیتری دارد.

امیدهای زیادی برای تولید محدود این خودرو وجود داشت اما به خاطر هزینه‌های تولید بالا کادیلاک سیکستین هرگز تولید نشد. البته ویژگی‌های طراحی این خودرو بعداً در محصولات کادیلاک دیده شد.

  • کرایسلر ME 4-12 (سال 2004)


کرایسلر با خودروهای سریع بیگانه نبود و می‌خواست یک سوپرکار استوک بسازد. نتیجه‌ی این تفکرات رونمایی از ME 4-12 در نمایشگاه دیترویت بود. این خودرو از شاسی فیبر کربنی سود می‌برد و در بطن آن نیز پیشرانه‌ی 12 سیلندر توربوی 850 اسب بخاری مرسدس قرار گرفته بود که شتاب 2.9 ثانیه‌ای و سقف سرعت ادعایی 399 کیلومتر در ساعت را فراهم می‌نمود.

کرایسلر از این خودرو به عنوان پیشرفته‌ترین محصول تاریخ خود نام برد و توسعه‌ی آن با نیم‌نگاهی به خط تولید انجام شد ولی مشکلات مالی اجازه‌ی این کار را نداد. ساخت این خودرو هزینه‌ی بالایی می‌طلبید و نام کرایسلر هم خیلی با هویت این خودرو همخوانی نداشت.

  • مایباخ اکسلرو (سال 2005)


این خودرو فقط برای سواری در سرعت‌های بسیار بالا طراحی ‌شده بود. این موضوع را لاستیک ساز این خودرو در زمان توسعه گفته بود چراکه مرسدس نیازمند لاستیک‌های پرفورمنس برای تست این خودرو در سرعت‌های بالا بود.

اکسلرو از پیشرانه‌ی 12 سیلندر 5.9 لیتری با قدرت 690 اسب بخاری استفاده می‌کرد. این خودرو در عرض 4.4 ثانیه از سکون به سرعت 100 کیلومتر در ساعت می‌رسید و حداکثر سرعت 351 کیلومتر در ساعتی داشت. رینگ‌های 23 اینچی منحصربه‌فرد از دیگر ویژگی‌های اکسلرو بود. ظاهراً این خودرو هم‌اکنون در اختیار مکاترونیک که متخصص بازسازی محصولات مرسدس است قرار دارد.

  • مزراتی بردکیج (سال 2005)


بردکیج به خاطر گرامی داشت هفتاد و پنجمین سالگرد مزراتی ساخته شد. پینین فارینا کار طراحی این خودرو را انجام داده و یکی از نمادین‌ترین نامه‌ای تاریخ این برند برای آن انتخاب شد. بردکیج بر پایه‌ی مدل MC12 شکل گرفته بود و در دل آن پیشرانه‌ی 12 سیلندر فراری انزو با 700 اسب بخار قدرت قرار داشت.

برخلاف بردکیج دهه‌ی 50 میلادی، این خودروی مدرن از کاکپیت بسته‌ای استفاده می‌کرد که در موقع باز شدن کل دماغه را بالا می‌آورد. راننده نیز با چندین دوربین احاطه شده بود بنابراین می‌توانست تجربه‌ی رانندگی خود را با دیگران به اشتراک بگذارد.

  • لامبورگینی میورا کانسپت (سال 2006)


میورا در سال 1966 واژه‌ی سوپرکار را به جهانیان یاد داد بنابراین لامبورگینی فکر می‌کرد با احیای آن در سال 2006 می‌تواند سود خوبی به دست آورد.

این خودرو به منظور گرامی داشت چهلمین سالگرد تولید میورای اصلی رونمایی شد و کار طراحی آن را والتر داسیلوا انجام داده بود. زیر بدنه‌ی کلاسیک این خودرو همان پلتفرم مورسیه لگو قرار داشته و پیشرانه‌ی 12 سیلندر 6.2 لیتری نیز به حرکت درآورنده آن است.

البته این پیشرانه بجای آرایش عرضی به‌صورت طولی در کانسپت میورا نصب شده بود. لامبورگینی از این بابت نگرانی‌ای نداشت و چند مشتری برای خرید آن علاقه نشان دادند اما استفان وینکلمن رئیس وقت کمپانی این ایده را نپسندید.

  • آکورا ASCC (سال 2007)


آکورا NSX فعلی ادای احترامی ارزشمند به NSX اولیه محسوب می‌شود اما هوندا قبل از تولید چنین خودرویی چند مدل دیگر را امتحان کرده است.

یکی از مهم‌ترین آن‌ها 10 سال پس از تولید اولین نسل NSX معرفی شد و آکورا ASCC نام داشت. این خودرو به پیشرانه‌ی 10 سیلندر 4.5 لیتری مجهز بود.

با قدرت بیش از 500 اسب بخاری، گفته شده بود حداکثر سرعت ASCC بیش از 322 کیلومتر در ساعت است. هوندا همچنین گفته بود این خودرو سیستم چهار چرخ محرک و قیمت مناسبی خواهد داشت اما همه‌ی این قول‌ها بعداً فراموش شد و طرفداران NSX یک دهه‌ی دیگر نیز منتظر مانند تا NSX فعلی معرفی شود.

  • ب ام و M1 هامیج (سال 2008)


سی سال پس از تلاش برای تولید سوپرکار M1، ب ام و در سال 2008 خودروی M1 هامیج را به نمایش گذاشت. اگرچه ب ام و حتی ابتدایی‌ترین جزئیات این کانسپت را نیز منتشر نکرد اما گردهمایی Concorso d’Eleganza Villa d’Este محل مناسبی برای نشان دادن توانایی‌های این برند بود.

هامیج تنها در مرحله‌ی مفهومی باقی ماند ولی تأثیر خود را روی کانسپت ویژن EfficientDynamics سال 2009 گذاشت که آن‌هم در نهایت باعث تولید i8 هیبریدی شد.

  • جگوار CX-75 (سال 2010)


جگوار سابقه‌ی زیادی در مسابقات خودرویی داشته و خودروی اسپورت CX-75 که در نمایشگاه پاریس 2010 معرفی شد از ویژگی‌های موتور اسپورت زیادی بهره‌مند بود.

این خودرو از پیشرانه‌ی الکتریکی برای هر چرخ و یک پیشرانه‌ی توربینی کوچک به عنوان بهبود دهنده‌ی برد حرکتی استفاده کرده بود. حداکثر سرعت CX-75 برابر با 322 کیلومتر در ساعت بود.

این خودرو که با همکاری تیم مهندسی پیشرفته‌ی ویلیامز توسعه یافته جگوار را در ردیف شرکت‌هایی همچون فراری و لامبورگینی قرار می‌داد.

اما وضعیت اقتصادی آن دوران و قیمت تخمینی 700 هزار پوندی باعث شد این خودرو تولید نشود.

  • لوتوس اسپریت (سال 2010)


لوتوس در نمایشگاه پاریس 2010 با محصولات جدیدی حاضر شده بود که یکی از آن‌ها اسپریت بود. این خودرو از پیشرانه‌ی 8 سیلندر 5 لیتری 612 اسب بخاری و گیربکس 7 سرعته ی دوکلاچه استفاده می‌کرد.

گفته می‌شد فرایند توسعه‌ای این خودرو پس از نمایشگاه پاریس ادامه یافته اما مشکلات مالی باعث شدند برنامه‌ی اسپریت در سال 2014 متوقف شود.

  • آپولو آرو (سال 2016)


آرو نمونه‌ی بارز خودروهایی است که پدران زیادی دارند. این خودرو در ابتدا توسط اسکودریا کامرون گلیکنهاوس و رولند گامپرت توسعه یافت اما کار ساخت آن بر عهده‌ی شرکت ایتالیایی MAT بود. در دل نسخه‌ی مسابقه‌ای آرو پیشرانه‌ی 12 سیلندر 986 اسبی قرار گرفته درحالی‌که مدل جاده‌ای از پیشرانه‌ی 8 سیلندر 4 لیتری توئین توربوی آئودی استفاده کرده است.

هر دو خودرو از شاسی فیبر کربنی و گیربکس 7 سرعته سکونشئال استفاده کرده‌اند ولی برنامه‌های تولید آن به هم خورد و آرو با وجود شتاب 2.9 ثانیه‌ای و حداکثر سرعت 360 کیلومتر در ساعتی روانه‌ی خط تولید نشد.

منبع: autocar

درباره نویسنده

شاهین احمدزاده، نویسنده و مترجم مطالب مربوط به دنیای خودرو در سایت پدال

مطالب مرتبط

19 دیدگاه

  1. car lover
    سوابق: (328 دیدگاه) ,

    جای ی چیزی مث کالا تو ی لامبو های دهه نود خالی بود واقعا کاش تولید میشد
    ب یاد نید فور 2 …
    و مازراتیه چقد خوبه با این کرایسلره البته کرایسلره پشتش خیلی زشته خیلی…
    البته بقیه جاهاش عالیه me-12

    پاسخ
    1. car lover
      سوابق: (328 دیدگاه) ,

      این تی وی اره پلتفرم وایپره؟؟؟
      ابعادش خیلی شبیه وایپر نسل یکه

      پاسخ
  2. Majidsh
    سوابق: (57 دیدگاه) ,

    اولین مجله ماشینی که خرید سال ۱۳۷۸ بود
    یادمه تو اون شماره ایی که خریدم در مورد لامبورگینی کالا یه مقاله داشت
    چقدر برام جذاب بود طراحیش

    پاسخ
  3. Seyed AMG
    سوابق: (116 دیدگاه) ,

    لامبورگینی کالا فک کنم در اصل اسمش کال بود بعد میخواستن اسمش رو بگن میشد کالا !!! همون بهتر که تولید نشد چون واقعا یک لامبورگینی کال و نپخته ست اخه با وجود کنتاش و میورا کی به این میگفت لامبو ؟؟
    فقط کوروت آئرووت ، فولکس واگن W12 ، کرایسلر ME4_12 ، مازراتی بردکیج ، جگوار CX و بیشتر از همه آپولو آرو حیف شدن… ☹☹

    پاسخ
  4. " Swedish Arrogant Tiger"
    سوابق: (805 دیدگاه) ,

    بولداگ واقعا طراحی جالب و متفاوتی داشت حیف شد.
    بنظرم مزخرف ترین طراحی صنعت خودروسازی هم با اختلاف یاماها OX99-11 هست.

    پاسخ
    1. M
      سوابق: (2112 دیدگاه) ,

      حیف شد ! ???????????
      یعنی واقعا به نظرت خوب بود بین شاهکارای زیبایی استون اونجور لکه ننگی هم وجود میداشت !
      یکی این و یکی یاماها و شاید یکی دو تای دیگه همون بهتر که تولید نشدن!

      پاسخ
  5. ایمان
    سوابق: (1284 دیدگاه) ,

    همون بهتر که یاماها ماشین تولید نمیکنه
    ولی عجب موتورهایی میسازه

    پاسخ
  6. Just bentley continental
    سوابق: (439 دیدگاه) ,

    بنتلی هم یه سوپر کار ۱۶ سیلندر به صورت تکساخت تولید کرد اونو نزاشتید
    بنتلی هونادیرس همچین اسمی داره.
    بین اینا کرایسلر و tvr و ناردو فوق العادن.

    پاسخ
  7. sina7
    سوابق: (270 دیدگاه) ,

    لامبورگینی کالا شاید الان قیافه خوبی نداشته باشه ولی واسه اون زمان خیلی خوب بوده(البته همینم جالب نیس چون محصولات لامبورگینی و فراری و آستون مارتین و چندتا شرکت دیگه در گذر زمان زیبا میمونن و زیبا تر میشن)
    مازراتی بردکیج و کرایسلر و کادیلاک رو دوس داشتم حتی این دوتای اخری تو بازی گرن توریسمو حضور داشتن
    ولی حس میکنم لوتوس اسپیریت کپی لامبورگینیه

    پاسخ
    1. امین
      سوابق: (66 دیدگاه) ,

      Cien فوق العاده بود.ایکاش تولید میشد.

      پاسخ
  8. Elmiraj
    سوابق: (683 دیدگاه) ,

    کادیلاک Sixteen ادای احترام به نخستین خودروی شانزده سیلندر جهان بود که متاسفانه سال ۲۰۰۳ پا به میدان گذاشت ، درست زمانی که جنرال‌موتورز در حال نزول بود و مجبور به تعطیلی و واگذاری برند های زیرمجموعه اش بود…..
    Sixteen از طراحی بسیار جالب و مبتکرانه ای سود می برد و از مواد بسیار گرانبهایی در ساختارش استفاده شده بود که اونو در سطحی بالاتر از رولزرویس فانتوم قرار می داد که در صورت تولید قیمت هر کدام ۲ میلیون دلار تخمین زده شده بود…
    .
    .
    ای کاش حداقل ۳۰ نمونه ازش تولید می شد چون واقعاً برازنده نام کادیلاک بود….ولی حیف که به موزه رفت و هرگز تولید نشد .

    پاسخ
  9. آریا ماشین
    سوابق: (60 دیدگاه) ,

    لیست رو که رد میکردم چیزی نظرمو جلب نکرد تا اینکه چشمم به جگوار افتاد
    واقعا حیف که تولید نشد
    یکم ناراحتیم رو کم کردم که آپولو آرو رو دیدم
    واقعا خیلی خیلی حیف که همچین ماشینی با این زیبایی و پرفورمنس عالی تولید نشد
    میتونست رقیب ماشین هایی مثل لافراری و P1 باشه

    پاسخ
  10. امین
    سوابق: (66 دیدگاه) ,

    تو تمام اینها ،البته باتوجه به اینکه همشون فوق العاده بودن،ایکاش ME 4 12 تولید میشد.زمانی اینو ساخت که هنوز با مرسدس بود و از موتور 12سیلندر مرسدس با دوتا توربوشارجر اضافی این قدرتو میگرفت.اگر تولید انبوه میشد،میتونست تو اون زمان سریعترین خودروی جهان لقب بگیره.طراحیش هم عالی بود تو اون زمان.

    پاسخ
  11. MehdiTurbo
    سوابق: (613 دیدگاه) ,

    چقدر جگوار خوبه ای کاش تولید میشد.

    پاسخ
  12. یانکی
    سوابق: (654 دیدگاه) ,

    جای جی تی 90 فورد هم خالیه تو لیست.

    پاسخ
  13. مهدی
    سوابق: (580 دیدگاه) ,

    از لامبو کالا تو همون nfs 2 هم بدم میومد الان که باز دیدمش میبینم حق داشتم

    پاسخ
  14. Danial
    سوابق: (381 دیدگاه) ,

    سلطان کادیلاک سیکستین یدونه عکسشو داشتم بزرگ تو اتاقم تو نمای 3 رخ هعی نمیشه بخریمش البته نه که پولش نباشه بخاطر اینکه تولید نمیشه 😀 الکی مثلا

    پاسخ
  15. Saeed
    سوابق: (22 دیدگاه) ,

    من تموم این ماشین هارو توی بازی گرن توریسمو ۵ و ۶ دیدم…کلا گرن توریسمو تموم ماشینارو میزاره دمش گرم….جگوار CX75 رو هم توی NFS rivals بازی کردم…..ولی خیلی دلم واسه جگوار و آپولو سوخت.‌..فقط آرو نیست که توقیف شد آپولو گارمنت هم بود اون خیلی خوشکل بود…

    پاسخ

دیدگاه شما چیست؟

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفاً از نوشتن به‌صورت پینگلیش، اجتناب نمایید. نظرات حاوی توهین، عبارات غیراخلاقی، سیاسی، مطالب غیر مرتبط، اسپم، ترول و تبلیغاتی پذیرفته نمی‌شوند. برای تغییر آواتار خود می‌توانید از سایت گراواتار استفاده نمایید.