یادی از آخرین استیشن الدزمبیل، برادر ناتنی کاپریس که فراموش شد

شاید باورش برای نسل جدید سخت باشد، اما زمانی نام الدزمبیل در لیست ده خودروی پرفروش بازار آمریکا می‌درخشید. خودروساز پرافتخار در سال ۲۰۰۴ بی‌سروصدا صحنه را ترک کرد، اما نشانه‌های افول خیلی قبل‌تر نمایان شده بود. کاستوم کروزر که بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ تولید شد، فقط یک خودرو نبود؛ بلکه پایان یک دوران باشکوه محسوب می‌شد. این خودرو آخرین استیشن فول سایز با نشان الدزمبیل محسوب می‌شد و مهم‌تر از آن، آخرین محصول دیفرانسیل عقب این کمپانی که قلبی V8 در سینه داشت. کاستوم کروزر برادری فراموش‌شده‌ای برای شورلت کاپریس و بیوک رودمستر بود که هرگز به‌اندازه آن‌ها تحویل گرفته نشد.

در سال ۱۹۹۱ جنرال موتورز دست به خانه‌تکانی بزرگی زد. درحالی‌که شاسی خودروها متعلق به اواخر دهه هفتاد میلادی بود، اتاق‌های جدیدی روی آن‌ها سوار شد. کاپریس با ظاهری تخم‌مرغی و آیرودینامیک آمد که لقب‌هایی مثل وان حمام وارونه را یدک می‌کشید. در سمت دیگر، بیوک رودمستر با طراحی سنتی و اطوکشیده خود، همچنان اصالت کشتی‌های زمینی آمریکایی را فریاد می‌زد اما داستان استیشن‌ها کمی متفاوت بود. برخلاف مدل‌های سدان که برای هر برند چهره‌های متمایزی داشتند، نسخه‌های استیشن کاپریس، رودمستر و کاستوم کروزر از بدنه کاملاً یکسانی استفاده می‌کردند و تفاوت‌ها فقط به جلوپنجره، رینگ‌ها و تریم داخلی محدود می‌شد تا جایی که تشخیص آن‌ها از نمای جانبی برای افراد عادی تقریباً غیرممکن بود.

برخلاف برادرانش، کاستوم کروزر فقط در نسخه استیشن عرضه شد. زیر کاپوت با موتورهای ۵ لیتری یا ۵.۷ لیتری V8، داستان برای همه یکسان بود. موتور پایه ۱۷۰ اسب بخار قدرت داشت و نسخه بزرگ‌تر که از سال ۱۹۹۲ به تنها گزینه قابل انتخاب تبدیل شد، ۱۸۰ اسب بخار قدرت و ۴۰۰ نیوتن متر گشتاور تولید می‌کرد. این اعداد شاید امروز شگفت‌انگیز نباشند اما برای پیمایش بزرگراه‌ها و یدک‌کشی عالی بودند. گیربکس چهار سرعته اتوماتیک این خودرو نیز نه برای شتاب‌گیری بلکه برای نرمی و آرامش طراحی شده بود. ابعاد این خودرو برای استانداردهای امروزی باورنکردنی است. با طولی بیش از ۵.۵ متر و عرضی حدود ۲ متر، این استیشن فضایی در حد یک وانت سایز متوسط امروزی اشغال می‌کرد.

درحالی‌که کاپریس و رودمستر هنوز طرفداران متعصبی دارند، کاستوم کروزر تقریباً به تاریخ پیوسته است. آمار فروش این خودرو هم فاجعه‌بار بود و تنها کمی بیش از ۱۲ هزار دستگاه طی دو سال تولید شد. دلیل توقف تولید، تمرکز الدزمبیل روی شاسی‌بلند براوادا و مینی‌ون سیلوئت بود که فروش بسیار بهتری داشتند اما حقیقت تلخ‌تر این است که کاستوم کروزر جایی در بازار نداشت. خریداران اقتصادی سراغ کاپریس می‌رفتند و کسانی که تجمل می‌خواستند، بیوک رودمستر را انتخاب می‌کردند. الدزمبیل بیچاره درست وسط این دو گیر کرده بود و هیچ ویژگی متمایزی برای ارائه نداشت. علاوه بر رقابت با یک شاسی‌بلند و مینی‌ون در خانه خود، این خودرو قربانی بحران هویت شد.