مقایسه بی وای دی شارک با تویوتا هایلوکس و فورد رنجر؛ چینی تازه وارد یا اصالت؟

سه پیکاپ متفاوت با سه رویکرد مهندسی متفاوت در یک رقابت آفرود مقابل یکدیگر قرار گرفته‌اند. تویوتا هایلوکس با موتور دیزلی و ساختار سنتی خودروهای کاری، فورد رنجر پلاگین هیبرید با گشتاور بالا و بی‌وای‌دی شارک با قوای محرکه هیبریدی و قدرت چشمگیر، برای عبور از مسیرهای دشوار به میدان آمده‌اند. این رقابت توانایی خودروها را در شتاب‌گیری سربالایی، عبور از مسیرهای باریک و ناهموار، حرکت از روی موانع سنگی، کنترل سرعت در سرازیری و حفظ کشش روی شیب لغزنده بررسی می‌کند.

نتیجه نشان می‌دهد که قدرت موتور به‌تنهایی برای پیروزی در آفرود کافی نیست و ارتفاع از سطح زمین، سامانه کنترل کشش، تعلیق و مهارت راننده نیز نقش تعیین‌کننده‌ای دارند.

نخستین آزمایش، مسابقه شتاب‌گیری در یک مسیر سربالایی است. در این بخش، هایلوکس از موتور دیزلی ۲.۸ لیتری با بیش از ۲۰۰ اسب بخار قدرت و ۵۰۰ نیوتن‌متر گشتاور استفاده می‌کند. فورد رنجر با قوای محرکه پلاگین هیبرید، قدرت ترکیبی ۲۸۰ اسب بخار و گشتاور ۷۰۰ نیوتن‌متر دارد. در مقابل، بی‌وای‌دی شارک با قدرت حدود ۴۴۰ اسب بخار و گشتاور ۶۵۰ نیوتن‌متر، قدرتمندترین عضو این گروه است.

اجرای نخست مسابقه به دلیل انتخاب اشتباه حالت انتقال قدرت در هایلوکس با اعتراض همراه می‌شود. پس از تکرار رقابت در شرایط مناسب‌تر، تویوتا در جایگاه نخست قرار می‌گیرد، فورد دوم می‌شود و بی‌وای‌دی در این مرحله امتیاز کمتری کسب می‌کند.

این نتیجه نشان می‌دهد که قدرت بالاتر الزاماً به معنای عملکرد بهتر در تمام شرایط نیست. انتخاب دنده مناسب، نحوه انتقال گشتاور به چرخ‌ها و شرایط سطح مسیر می‌توانند در یک رقابت کوتاه سربالایی تأثیر قابل‌توجهی داشته باشند.

در مرحله دوم، خودروها باید از مسیری جنگلی با پیچ‌های تند، فرورفتگی‌ها، شیب‌ها و موانع طبیعی عبور کنند. در این آزمون، زمان ثبت‌شده اهمیت دارد، اما برخورد آسیب‌زا با موانع نیز می‌تواند به حذف خودرو از رقابت منجر شود.

هایلوکس مسیر را با زمان حدود ۲۳.۲۴ ثانیه طی می‌کند. با وجود صدای برخوردهای احتمالی و اعتراض رقبا، بررسی‌ها به بحث درباره تماس احتمالی زیر بدنه می‌انجامد. فورد رنجر نیز در مسیر با حرکات شدید بدنه و برخوردهایی روبه‌رو می‌شود و در نهایت به دلیل تشخیص برخورد آسیب‌زا از ادامه رقابت این بخش محروم می‌شود.

بی‌وای‌دی شارک با وجود قدرت بالا، هنگام عبور از بعضی پیچ‌ها و فرودها با حرکات بدنه و چالش کنترل خودرو مواجه می‌شود. با این حال، عملکرد آن در این بخش نشان می‌دهد که توانایی یک پیکاپ هیبریدی را نمی‌توان صرفاً براساس عدد قدرت موتور ارزیابی کرد.

این آزمایش همچنین اهمیت فاصله محوری، زاویه ورود و خروج، ارتفاع کف خودرو و تنظیمات سیستم تعلیق را برجسته می‌کند. پیکاپی که در مسیر مستقیم سریع‌تر است، ممکن است در مسیرهای باریک و ناهموار به مهارت بیشتری برای جلوگیری از برخورد نیاز داشته باشد.

یکی از مهم‌ترین بخش‌های مسابقه، عبور از موانع پله‌ای و سنگی است. در این مرحله، خودروها باید با سرعت کم و کنترل‌شده حرکت کنند تا چرخ‌ها از زمین جدا نشوند و کف خودرو به موانع برخورد نکند.

هایلوکس به ارتفاع قابل‌توجه از سطح زمین و قفل دیفرانسیل عقب مجهز است. ارتفاع نزدیک به ۳۱۰ میلی‌متر که برای نمونه مورد آزمایش اعلام شده، در این بخش مزیت مهمی به شمار می‌رود. با وجود این، عبور از مسیر همچنان به انتخاب خط حرکت مناسب و کنترل دقیق چرخ‌ها نیاز دارد.

بی‌وای‌دی شارک با اتکا به گشتاور الکتریکی و امکان کنترل الکترونیکی نیروی محرکه، تلاش می‌کند با حرکت آهسته از مانع عبور کند. موتورهای الکتریکی می‌توانند نیروی محرکه را سریع و دقیق در اختیار سامانه انتقال قدرت قرار دهند؛ با این حال، ارتفاع بدنه، هندسه زیر خودرو و عملکرد تعلیق همچنان محدودیت‌های مهمی هستند.

در این آزمایش، نحوه عملکرد کنترل کشش و حفظ تماس چرخ‌ها با سطح مسیر اهمیت ویژه‌ای دارد. اگر یکی از چرخ‌ها از زمین جدا شود، توان موتور به‌تنهایی نمی‌تواند کشش ازدست‌رفته را جبران کند. نتیجه این مرحله با بحث‌های فراوان درباره مسیر انتخاب‌شده، برخورد کف خودرو و نحوه امتیازدهی همراه می‌شود.

در مسابقه درگ، سه پیکاپ از خط شروع حرکت می‌کنند تا سریع‌ترین خودرو مشخص شود. در اجرای نخست، فورد رنجر با اتفاقی در سیستم ترمز خودکار مواجه می‌شود و رقابت با اعتراض راننده ادامه پیدا می‌کند. در تکرار مسابقه، بی‌وای‌دی شارک عملکرد قدرتمندی نشان می‌دهد و از رقبا پیش می‌افتد.

در نهایت، بی‌وای‌دی سه امتیاز، فورد دو امتیاز و تویوتا یک امتیاز کسب می‌کنند. این نتیجه با مشخصات قوای محرکه شارک همخوانی دارد؛ چراکه ترکیب موتور بنزینی و دو موتور الکتریکی، قدرت قابل‌توجهی در اختیار این پیکاپ قرار می‌دهد.

البته مسابقه درگ تنها یکی از معیارهای ارزیابی پیکاپ‌های آفرودی است. توانایی شتاب‌گیری در مسیر مستقیم، لزوماً عملکرد خودرو را هنگام عبور از صخره‌ها یا حرکت در گل‌ولای مشخص نمی‌کند.

در این بخش، خودروها باید با استفاده از سامانه کنترل حرکت در سرازیری از شیب پایین بیایند. برخلاف مسابقه درگ، در اینجا خودرویی برنده است که بتواند حرکت را با سرعت کمتر و کنترل بیشتری انجام دهد.

فورد رنجر در این آزمون عملکرد چشمگیری دارد. حتی راننده آن تلاش می‌کند مسیر را با حرکت دنده‌عقب طی کند؛ اقدامی که به یکی از اتفاقات جالب رقابت تبدیل می‌شود. در پایان، فورد چهار امتیاز، بی‌وای‌دی دو امتیاز و تویوتا یک امتیاز دریافت می‌کنند.

کنترل حرکت در سرازیری به راننده اجازه می‌دهد بدون اتکای مداوم به پدال ترمز، سرعت خودرو را در محدوده کنترل‌شده نگه دارد. این قابلیت در مسیرهای سنگی و شیب‌های تند اهمیت زیادی دارد؛ زیرا ترمزگیری نامناسب می‌تواند باعث لغزش چرخ‌ها یا ازدست‌رفتن کنترل خودرو شود.

آخرین مرحله مسابقه روی یک شیب سنگی و لغزنده برگزار می‌شود. این بار، داور باید کیفیت حرکت، میزان لغزش چرخ‌ها و نرمی عبور از مسیر را ارزیابی کند. برخلاف مسابقه درگ، هدف صرفاً رسیدن سریع‌تر به بالای شیب نیست؛ بلکه خودرو باید بتواند بدون هرزگردی شدید و با کنترل مناسب حرکت کند.

فورد رنجر با حرکت نسبتاً نرم و کنترل‌شده عملکرد خوبی دارد. هایلوکس نیز با استفاده از قابلیت‌های آفرودی خود در رقابت باقی می‌ماند. بی‌وای‌دی شارک از گشتاور الکتریکی و سیستم کنترل کشش برای عبور از شیب استفاده می‌کند، اما در این مرحله نتیجه نهایی به کیفیت کنترل نیرو و میزان لغزش وابسته است.

در پایان، فورد سه امتیاز، تویوتا دو امتیاز و بی‌وای‌دی یک امتیاز کسب می‌کنند. همین امتیازهای پایانی سرنوشت رقابت را مشخص می‌کند.

فورد رنجر با ۱۳ امتیاز برنده نهایی این رقابت می‌شود. تویوتا هایلوکس و بی‌وای‌دی شارک هر دو با ۱۱ امتیاز در جایگاه دوم قرار می‌گیرند.

پیروزی فورد نشان می‌دهد که عملکرد موفق در آفرود به مجموعه‌ای از ویژگی‌ها وابسته است. رنجر در کنترل حرکت در سرازیری و عبور از شیب لغزنده امتیازهای ارزشمندی به دست آورد و توانست ضعف‌های خود در بعضی مراحل را جبران کند.

هایلوکس همچنان یک پیکاپ جدی برای مسیرهای دشوار است و ارتفاع مناسب از سطح زمین و تجهیزات مکانیکی آفرودی آن مزیت محسوب می‌شوند. در مقابل، بی‌وای‌دی شارک با قدرت زیاد و گشتاور الکتریکی، شتاب‌گیری قابل‌توجهی دارد؛ اما این ویژگی به‌تنهایی برای برتری در همه مراحل آفرود کافی نیست.

در مجموع، این مقایسه نشان می‌دهد که انتخاب بهترین پیکاپ به نوع استفاده بستگی دارد. برای خریدارانی که شتاب و قدرت ترکیبی اهمیت زیادی دارد، بی‌وای‌دی شارک گزینه‌ای جذاب است. کسانی که به تجهیزات آفرودی سنتی و قابلیت‌های شناخته‌شده اهمیت می‌دهند، ممکن است هایلوکس را ترجیح دهند. فورد رنجر نیز در این رقابت نشان داد که ترکیب قوای محرکه هیبریدی، سامانه‌های کنترلی و توانایی مدیریت مسیر می‌تواند نتیجه‌ای بهتر از قدرت بیشتر به همراه داشته باشد.