درگ M2 با بی‌ ام‌ و E30 خودروی دریفت ردبول؛ نبرد موتور ۳ لیتر آلمانی با ۷/۴ لیتر شورولت

رقابت میان خودروهای قدرتمند همیشه به معنای پیروزی خودرویی با اسب بخار بیشتر نیست. گاهی وزن، نحوه انتقال قدرت به چرخ‌ها، چسبندگی لاستیک‌ها و مهارت راننده تأثیر بیشتری بر نتیجه نهایی دارند. در یک رقابت جذاب، بی‌ام‌و M2 استاندارد با یک دستگاه بی‌ام‌و E30 کاملاً تغییر‌یافته که به پیشرانه ۷.۴ لیتری V8 شورولت مجهز شده است، روبه‌رو می‌شود.

خودروی E30 موردنظر یک ماشین معمولی نیست؛ این مدل برای مسابقات دریفت آماده شده و راننده آن از رانندگان تیم ردبول در رشته دریفت است. با وجود قدرت بیشتر E30، وزن نامشخص و مشکلات فنی موتور، نتیجه رقابت برخلاف انتظار رقم می‌خورد و بی‌ام‌و M2 استاندارد در نهایت برنده مسابقه می‌شود.

بی‌ام‌و M2 یکی از جذاب‌ترین محصولات اسپرت این شرکت آلمانی است که با تمرکز بر لذت رانندگی، شتاب‌گیری سریع و قابلیت‌های دینامیکی توسعه پیدا کرده است. این خودرو از پیشرانه ۳ لیتری شش سیلندر خطی توئین توربو استفاده می‌کند که نیروی خود را به چرخ‌های عقب انتقال می‌دهد.

قدرت خروجی M2 در نمونه مورد استفاده در این رقابت ۴۸۰ اسب بخار و حداکثر گشتاور آن ۶۰۰ نیوتن‌متر اعلام شده است. نیروی موتور از طریق گیربکس ۸ سرعته اتوماتیک به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود. وجود سیستم لانچ کنترل نیز به راننده کمک می‌کند تا هنگام شروع حرکت، با مدیریت بهتر نیروی موتور و هرزگردی چرخ‌ها، شتاب اولیه مناسبی به دست آورد.

یکی از نقاط ضعف این خودرو در مقایسه با E30، وزن بالاتر آن است. وزن M2 حدود ۱۷۰۰ کیلوگرم اعلام شده که برای یک کوپه اسپرت نسبتاً زیاد محسوب می‌شود. با این حال، هماهنگی موتور، گیربکس و سیستم‌های الکترونیکی کنترل کشش باعث می‌شود خودرو در شتاب‌گیری عملکرد قابل‌توجهی داشته باشد.

در طرف دیگر این رقابت، یک دستگاه بی‌ام‌و سری ۳ نسل E30 قرار دارد که تقریباً تمام مشخصات فنی آن با نمونه کارخانه‌ای متفاوت است. این خودرو در اصل برای دریفت ساخته شده و پیشرانه استاندارد بی‌ام‌و جای خود را به یک موتور بزرگ V8 ساخت شورولت داده است.

این پیشرانه ۷.۴ لیتری از خانواده LS شورولت، ۶۳۰ اسب بخار قدرت و ۸۰۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. بنابراین E30 از نظر قدرت موتور، ۱۵۰ اسب بخار و از نظر گشتاور، ۲۰۰ نیوتن‌متر برتری نسبت به M2 دارد.

نیروی موتور از طریق یک گیربکس ترتیبی ۵ سرعته به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود. گیربکس ترتیبی در خودروهای مسابقه‌ای به راننده اجازه می‌دهد دنده‌ها را با سرعت و دقت بیشتری تعویض کند.

البته یک نکته مهم درباره این خودرو وجود دارد: وزن دقیق آن مشخص نیست. با توجه به تغییرات گسترده انجام‌شده و ساختار نسبتاً سبک نسل E30، انتظار می‌رود وزن آن از M2 کمتر باشد؛ اما عدد دقیقی برای مقایسه اعلام نشده است.

نکته دیگر اینکه موتور خودرو در زمان رقابت وضعیت فنی مناسبی نداشت. دود زیادی از اگزوز خارج می‌شد و راننده نیز تأیید کرد که رینگ‌های پیستون فرسوده شده‌اند و موتور به تعمیر اساسی نیاز دارد.

اطلاعات وزن E30 و زمان‌های مسابقه براساس داده‌های اعلام‌شده در رقابت هستند و نباید با مشخصات رسمی کارخانه‌ای اشتباه گرفته شوند.

اولین رقابت در شرایطی برگزار شد که لاستیک‌های هر دو خودرو سرد بودند. این موضوع به‌ویژه برای E30 مشکل‌ساز شد؛ زیرا انتقال ۸۰۰ نیوتن‌متر گشتاور به چرخ‌های عقب، بدون چسبندگی کافی، باعث هرزگردی شدید لاستیک‌ها می‌شود.

با شروع مسابقه، E30 نتوانست نیروی موتور را به‌خوبی به سطح آسفالت منتقل کند و چرخ‌های عقب آن به‌شدت هرزگردی کردند. در مقابل، M2 با کمک لانچ کنترل و هماهنگی بهتر میان موتور و گیربکس، شروع سریع‌تری داشت و به‌سرعت از رقیب فاصله گرفت.

اگرچه E30 در ادامه توانست بخشی از فاصله را جبران کند، اما اختلاف اولیه برای بازگشت کامل کافی نبود. به این ترتیب نخستین مسابقه با پیروزی M2 به پایان رسید. راننده E30 نیز پذیرفت که مشکل اصلی خودرو در شروع حرکت، هرزگردی بیش از حد چرخ‌ها بوده است. او معتقد بود با گرم‌شدن لاستیک‌ها می‌تواند عملکرد بهتری داشته باشد.

پس از مسابقه اول، نوبت به رقابت‌های رولینگ رسید. در این نوع مسابقه، خودروها برخلاف درگ معمولی از حالت سکون حرکت نمی‌کنند و مسابقه پس از رسیدن به سرعت مشخص آغاز می‌شود. در این رقابت، خودروها با سرعت حدود ۱۰ مایل بر ساعت، معادل ۱۶ کیلومتر بر ساعت، حرکت می‌کردند و سپس با علامت شروع‌کننده، شتاب‌گیری را آغاز می‌کردند. مسافت مسابقه نیز نیم مایل، معادل حدود ۸۰۵ متر، بود.

در این شرایط، مشکل هرزگردی هنگام شروع حرکت تا حد زیادی کاهش پیدا می‌کند و قدرت موتور اهمیت بیشتری دارد. E30 توانست از قدرت بالاتر پیشرانه V8 خود استفاده کند و در مسابقه رولینگ عملکرد بهتری نشان دهد.

در ادامه، M2 تلاش کرد فاصله را کاهش دهد، اما E30 توانست برتری خود را حفظ کند. در یکی دیگر از رقابت‌های رولینگ نیز خودروی دریفت عملکرد موفقی داشت. این بخش از رقابت نشان داد که اگر مشکل چسبندگی و شروع حرکت برطرف شود، موتور قدرتمند E30 می‌تواند برتری قابل‌توجهی ایجاد کند.

یکی دیگر از بخش‌های جالب رقابت، آزمایش ترمزگیری دو خودرو بود. در این مرحله، E30 به دلیل نداشتن سیستم ترمز ضدقفل ABS عملکرد مناسبی از خود نشان نداد. هنگام ترمزگیری، خودرو به سمت کناره مسیر منحرف شد و پایداری آن کاهش پیدا کرد. راننده نیز توضیح داد که کنترل ترمز در این خودرو به‌صورت کاملاً مکانیکی و با پای راننده انجام می‌شود.

در مقابل، M2 توانست عملکرد مطمئن‌تری داشته باشد و در این بخش نیز برنده شود. این آزمایش تفاوت فلسفه ساخت دو خودرو را به‌خوبی نشان می‌دهد. M2 یک خودروی اسپرت مدرن با سامانه‌های الکترونیکی کمکی است، اما E30 موردنظر یک ماشین مسابقه‌ای تخصصی دریفت محسوب می‌شود که تنظیمات آن برای حرکت جانبی و کنترل لغزش طراحی شده است.

با ادامه رقابت‌ها، وضعیت فنی E30 نگران‌کننده‌تر شد. دود خروجی از اگزوز افزایش پیدا کرده بود و حتی در حالت توقف نیز آثار دود قابل مشاهده بود. بررسی‌های اولیه نشان می‌داد رینگ‌های پیستون موتور فرسوده شده‌اند و احتراق در سیلندرها به‌درستی انجام نمی‌شود. با وجود این مشکلات، راننده تصمیم گرفت مسابقات را ادامه دهد. او توضیح داد که خودرو پیش از این بیش از ۱۱۰ استارت مسابقه‌ای را بدون مشکل جدی پشت سر گذاشته، اما اکنون زمان رسیدگی اساسی به موتور فرا رسیده است.

در یکی از مسابقات درگ بعدی، E30 به دلیل هرزگردی شدید دوباره نتوانست شروع مناسبی داشته باشد. کاهش تدریجی قدرت موتور نیز در عملکرد آن تأثیر گذاشت. در این مرحله، نتیجه رقابت به سود M2 تغییر کرد و اختلاف امتیاز به ۲ بر صفر رسید. البته راننده E30 در مسابقه بعدی با یک شروع بسیار خوب توانست پیروز شود و نتیجه را به ۲ بر یک کاهش دهد.

با توجه به افزایش دود موتور و کاهش توان خروجی، راننده E30 اعلام کرد که ادامه رقابت برای او چندان مطمئن نیست. با این حال، دو راننده توافق کردند مسابقه بعدی تعیین‌کننده برنده نهایی باشد.

در آخرین درگ، هر دو خودرو در خط شروع قرار گرفتند. این بار M2 شروع مناسبی داشت و توانست از همان ابتدا فاصله ایجاد کند. E30 نیز تلاش کرد اختلاف را جبران کند، اما مشکلات فنی موتور اجازه نداد قدرت ۶۳۰ اسب بخاری آن به‌طور کامل مورد استفاده قرار بگیرد.

در نهایت بی‌ام‌و M2 موفق شد مسابقه را ببرد و عنوان برنده رقابت را به دست آورد. نتیجه نهایی مسابقه در مسافت یک‌چهارم مایل، معادل حدود ۴۰۲ متر، بسیار نزدیک بود:

• بی‌ام‌و M2: حدود ۱۲ ثانیه
• بی‌ام‌و E30 دریفت: حدود ۱۲.۴ ثانیه

اختلاف ۰.۴ ثانیه‌ای میان دو خودرو نشان می‌دهد E30 با وجود مشکلات فنی و هرزگردی، همچنان عملکرد قابل‌توجهی داشته است.

پیروزی M2 در این رقابت را نمی‌توان صرفاً به برتری مهندسی این خودرو نسبت داد؛ زیرا شرایط فنی E30 نیز نقش مهمی در نتیجه داشت. با این حال، چند عامل کلیدی باعث شدند M2 عملکرد موفق‌تری در مسابقات درگ داشته باشد.

۱. مدیریت بهتر گشتاور: موتور ۶۳۰ اسب بخاری E30 گشتاور بسیار زیادی تولید می‌کند، اما انتقال این نیرو به چرخ‌های عقب بدون هرزگردی کار ساده‌ای نیست. سیستم لانچ کنترل M2 به مدیریت شروع حرکت کمک می‌کند.

۲. هماهنگی موتور و گیربکس: گیربکس اتوماتیک ۸ سرعته M2 برای شتاب‌گیری سریع طراحی شده است. در مقابل، تنظیمات گیربکس و موتور E30 بیشتر با نیازهای دریفت هماهنگ هستند.

۳. وضعیت فنی موتور: فرسودگی رینگ‌های پیستون و کاهش قدرت موتور E30 یکی از مهم‌ترین دلایل ناکامی آن در مسابقات پایانی بود.

۴. نوع کاربری خودروها: E30 برای دریفت ساخته شده است؛ بنابراین عملکرد آن در حرکت مستقیم و شتاب‌گیری الزاماً به‌اندازه یک خودروی اسپرت مدرن بهینه نیست.

رقابت بی‌ام‌و M2 و E30 مجهز به موتور V8 شورولت، نمونه جالبی از اهمیت هماهنگی فنی در خودروهای اسپرت است. E30 با ۶۳۰ اسب بخار قدرت و ۸۰۰ نیوتن‌متر گشتاور، روی کاغذ برتری محسوسی نسبت به M2 با ۴۸۰ اسب بخار قدرت و ۶۰۰ نیوتن‌متر گشتاور داشت. با این حال، وزن بالا، هرزگردی چرخ‌ها و وضعیت نامناسب موتور E30 باعث شد M2 در رقابت نهایی پیروز شود. نتیجه مسابقه همچنین نشان می‌دهد که قدرت موتور به‌تنهایی معیار مناسبی برای پیش‌بینی عملکرد خودرو نیست. چسبندگی لاستیک‌ها، تنظیمات گیربکس، سیستم انتقال قدرت، وزن و سلامت فنی موتور همگی در نتیجه نهایی نقش دارند.

در نهایت، بی‌ام‌و M2 توانست با وجود قدرت کمتر، یک‌چهارم مایل را در ۱۲ ثانیه طی کند و خودروی دریفت ۶۳۰ اسب بخاری را با زمان ۱۲.۴ ثانیه شکست دهد. با این حال، E30 نیز در مسابقات رولینگ نشان داد که همچنان یک ماشین بسیار قدرتمند و جذاب برای رقابت‌های پیست است.