داستان بوگاتی گالیبیه، سریعترین و لوکسترین سدان جهان که ناکام ماند
بوگاتی هرگز خودرویی چهاردر تولید نکرده اما بیش از ۱۵ سال پیش، تنها یک قدم با انجام این کار فاصله داشت. پروژهای جاهطلبانه که قرار بود سریعترین و لوکسترین سدان جهان را به تاریخ هدیه دهد. این رؤیا، بوگاتی گالیبیه نام داشت؛ یک کانسپت خیرهکننده با قدرت ۱۰۰۰ اسب بخار که میتوانست تمام رکوردهای زمان خود را جابجا کند؛ اما سرنوشت، مسیر دیگری را برای این هیولای فرانسوی رقم زد و منابع مالی آن به سمت توسعهٔ شیرون هدایت شد.
گالیبیه که در سال ۲۰۰۹ رونمایی شد، روی شاسی بنتلی آرناژ ساخته شده بود اما همهچیز آن منحصربهفرد بود. قلب تپنده این سدان فوق لوکس همان موتور افسانهای ۸ لیتری W16 ویرون بود اما یک تفاوت بزرگ داشت. بوگاتی بهجای چهار توربوشارژر ویرون، در این مدل از دو سوپرشارژر غولپیکر استفاده کرد چون هدف، ساخت یک گرند تورر بود و سوپرشارژرها گشتاور فوقالعادهای را در دورهای پایین موتور فراهم میکردند. نتیجه، قدرتی نزدیک به ۱۰۰۰ اسب بخار بود. این موتور برخلاف ویرون، در جلوی خودرو زیر کاپوت دوتکهٔ بینظیری نصب شده بود.
گالیبیه در کمتر از ۲.۷ ثانیه از صفر به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت میرسید و میتوانست به حداکثر سرعت بیش از ۳۸۰ کیلومتر بر ساعت دست یابد. برای درک عظمت این اعداد، کافی است بدانید در آن زمان سریعترین خودروهای چهاردر بازار، مثل بامو M5 با موتور V10 و شتاب ۴٫۵ ثانیه، در مقابل گالیبیه حرفی برای گفتن نداشتند. طراحی گالیبیه نیز تلفیقی از هنر و مهندسی بود. کاپوت دوتکهٔ آن، یادآور مدلهای کلاسیک بوگاتی مثل تایپ 57SC آتلانتیک بود و هشت خروجی اگزوز در عقب، سمفونی بینظیری از قدرت را اجرا میکردند.
داخل کابین گالیبیه اما دنیای دیگری بود. درحالیکه ویرون برای حفظ طراحی کلاسیک خود از حداقل نمایشگرها استفاده میکرد، گالیبیه به سمت آینده رفته بود. یک صفحه آمپر کاملاً دیجیتال و یک نمایشگر لمسی بزرگ در کنسول مرکزی، بخشی از این داستان بودند. همهچیز با بهترین چرم گروه فولکسواگن و چوبهای صیقلی پوشانده شده بود. این خودرو یک سدان چهارنفرهٔ تمامعیار بود که دو صندلی مجزای عقب آن با یک کنسول مرکزی از هم جدا میشدند. حتی برای سرنشینان عقب هم یک نمایشگر متحرک در نظر گرفته شده بود؛ اما اوج هنرنمایی گالیبیه یک ساعت ۱۰۰ هزار دلاری بود که از دل داشبورد بیرون میآمد و صاحب خودرو میتوانست آن را جدا کرده و روی مچ دست خود ببندد.
قرار بود گالیبیه با نام بوگاتی رویال در سال ۲۰۱۴ یا ۲۰۱۵ به تولید انبوه برسد و حدود سه هزار دستگاه از آن با قیمت پایهٔ ۱.۵ میلیون دلار ساخته شود اما پروژه به بنبست خورد. آخیم آنشایت، مدیر طراحی وقت بوگاتی، در سال ۲۰۲۰ فاش کرد که در طول فرآیند توسعه، طراحی خودرو تغییر کرد. گالیبیه بلندتر و کشیدهتر شد و صندوقعقب کوچکی جایگزین طراحی لیفتبک اولیه شد. این طراحی جدید اما به مذاق رئیس وقت هیئت نظارت گروه فولکسواگن یعنی فردیناند پیئک خوش نیامد و همین مخالفت کافی بود تا پروژه گالیبیه در می ۲۰۱۲ برای همیشه بایگانی شود. علاوه بر این، مدیران بوگاتی در آن زمان به این نتیجه رسیدند که عرضه یک سدان لوکس ممکن است هویت برند را که با هایپرکارهای بیرقیبی مثل ویرون تعریف شده بود، خدشهدار کند و مشتریان را سردرگم سازد.
درنتیجه، آنها تصمیم گرفتند تمام تمرکز خود را روی جانشین ویرون، یعنی شیرون، بگذارند. بهاینترتیب، پروژه گالیبیه برای همیشه در موزهٔ اتواشتات فولکسواگن در ولفسبورگ آلمان بایگانی شد تا به ما یادآوری کند که دنیای خودرو چه جواهراتی را از دست داده است.