داستان اختراع انقلابی کادیلاک که حتی به ابرخودروهای فراری هم راه پیدا کرد

بسیاری تعجب می‌کنند که چگونه فناوری ابداعی جنرال موتورز سر از سیستم تعلیق خودروهای خاص فراری درآورده است. ریشه‌های اولیه این سیستم به سال ۱۹۹۵ بازمی‌گردد، زمانی که مهندسان یک شورلت سابربن را به‌عنوان خودروی آزمایشگاهی به این تکنولوژی مجهز کردند. پس از سال‌ها آزمون‌وخطا، سرانجام این فناوری در سال ۲۰۰۲ روی کادیلاک سویل STS به‌صورت رسمی معرفی شد و از آن زمان تاکنون در طیف گسترده‌ای از خودروها، از محصولات فورد گرفته تا سوپرکارهای ایتالیایی، به کار گرفته شده است. این سیستم در ابتدا ایده‌ای دور از ذهن بود که به مزیتی انحصاری تبدیل شد و درنهایت با رسیدن به موفقیت تجاری خیره‌کننده، موردتوجه تمام خودروسازان بزرگ قرار گرفت.

واژه کلیدی در درک این سیستم «مگنورئولوژیک» است که به‌نوعی مایع خاص با قابلیت تأثیرپذیری از جریان‌های مغناطیسی اشاره دارد. ذرات موجود در این سیال به‌گونه‌ای هستند که با اعمال جریان مغناطیسی، سریع‌تر از یک چشم بر هم زدن از حالت مایع به جامد تغییر وضعیت می‌دهند. این ویژگی به مهندسان اجازه می‌دهد تا غلظت روغن داخل کمک‌فنر را با همان سرعتی که جریان الکتریسیته در یک آهنربای الکتریکی تغییر می‌کند، کنترل کنند. با کاهش زمان پاسخ‌دهی سیستم به محدوده میلی‌ثانیه، این تکنولوژی به‌جای آنکه صرفاً به ناهمواری‌ها واکنش نشان دهد، عملاً به سیستمی پیش‌بینی‌کننده تبدیل شد که دقت بالای آن توجه مهندسان خودروهای اسپرت سراسر جهان را به خود جلب کرد.

اولین کادیلاک و اولین فراری که از این کمک‌فنرهای مغناطیسی استفاده کردند، خودروهایی کاملاً متفاوت بودند. کادیلاک سویل مدل ۲۰۰۲ یک سدان بزرگ و نرم بود که برای حداکثر راحتی ساخته شده بود و این سیستم کمک می‌کرد تا هندلینگ و کیفیت سواری بهتری نسبت به قبل داشته باشد. تنها یک سال بعد در ۲۰۰۳، این فناوری در شورلت کوروت C5 به کار گرفته شد تا تطبیق‌پذیری خود را در خودروهای اسپرت و چابک نیز ثابت کند. درنهایت در سال ۲۰۰۶، فراری نیز در مدل 599 GTB فیورانو از این کمک‌فنرها استفاده کرد. جالب اینکه ایتالیایی‌ها برای سوپراسپرت خود، کمک‌فنرهای ساخت جنرال موتورز را قرض گرفتند. فراری ثابت کرد که این تکنولوژی نه‌تنها برای راحتی، بلکه برای رانندگی در سخت‌ترین پیست‌های مسابقه‌ای دنیا نیز ایده‌آل است زیرا راننده می‌تواند در لحظه بین حالت‌های سواری نرم و سفت مخصوص پیست سوئیچ کند.

یکی از دلایل محبوبیت سریع این تکنولوژی در میان خودروهای لوکس و سوپرکارهای سبک‌وزن، سادگی و ابعاد کوچک آن بود زیرا در این کمک‌فنرها هیچ خبری از سوپاپ‌های داخلی پیچیده یا مجراهای جریان سیال نیست و افزایش نیروی دمپینگ تنها با تغییر ماهیت سیال توسط میدان مغناطیسی رخ می‌دهد. این موضوع به معنای پاسخ‌دهی سریع‌تر و حذف قطعات مکانیکی متحرکی است که احتمال خرابی یا فرسودگی داشتند. علاوه بر این، استفاده از این سیستم روند توسعه خودرو برای تولیدکنندگان را سریع‌تر و ارزان‌تر کرد زیرا تمام تنظیمات به‌صورت نرم‌افزاری انجام می‌شود و مهندسان برای تغییر رفتار سیستم تعلیق، به‌جای تعویض قطعات سخت‌افزاری، تنها با یک لپ‌تاپ کالیبراسیون جدید را اعمال می‌کنند. در دوران ظهور این فناوری، هرچند سیستم‌های تعلیق فعال بسیار محبوب بودند اما اکثر سیستم‌های آن زمان مانند تعلیق فعال مرسدس بنز، بسیار سنگین، پیچیده و مجهز به پمپ‌های هیدرولیکی پرمصرف بودند. مگنه‌راید به‌عنوان راهکاری بسیار ساده‌تر وارد میدان شد که تمام آن پمپ‌ها و مدارها را با یک سیم‌پیچ مغناطیسی ساده جایگزین کرد.

برای بخش زیادی از قرن بیستم، شرکتی به نام دلفی تأمین‌کننده و توسعه‌دهنده قطعات پیشرفته برای جنرال موتورز بود. تکنولوژی کنترل سواری مغناطیسی نیز توسط جنرال موتورز زمانی اختراع شد که هنوز مالکیت دلفی را در اختیار داشت و این شرکت، فناوری موردبحث را تجاری‌سازی و برای تولید آماده کرد. سپس در سال ۲۰۰۲ و درحالی‌که جنرال موتورز دلفی را فروخته بود، این شرکت قطعه‌سازی تکنولوژی کنترل سواری مغناطیسی را تحت نام مگنه‌راید بازتعریف کرد و مجوز استفاده از آن را به خودروسازان خارج از مجموعه جنرال موتورز فروخت. درواقع جنرال موتورز مخترع این سیستم بود و دلفی آن را تجاری‌سازی کرد. استفادهٔ فراری از این سیستم، نقطهٔ عطف بزرگی بود و باعث شد این فناوری به سرعت به برندهایی نظیر لامبورگینی، آئودی، هوندا و فورد سرایت کند.

اگرچه مزایای این سیستم از همان ابتدا مشخص بود اما دهه‌ها تکامل باعث شده تا توانایی‌های آن به طرز چشم‌گیری افزایش یابد. با افزایش قدرت پردازشگرها و دقت سنسورها در خودروهای مدرن، جدیدترین نسل‌های این فناوری عملکرد بسیار دقیق‌تری دارند. حتی خودِ مایع مگنورئولوژیک نیز از نظر توزیع ذرات و پایداری در دماهای بحرانی بهبود یافته است. این اصلاحات به مهندسان اجازه می‌دهد تا در خودروهای اسپرت پایداری بیشتری ایجاد کنند و در مدل‌های لوکس، سواری نرم‌تری ارائه دهند. نسخه‌های فعلی مگنه‌راید می‌توانند در با سرعت بالاتری واکنش نشان دهند و حتی دمای محیط را در محاسبات خود لحاظ کنند تا کیفیت سواری در هر شرایطی ثابت بماند. امروزه جنرال موتورز همچنان یکی از بزرگ‌ترین مشتریان مگنه‌راید است و در کنار برندهایی مانند رنجروور، آستون‌مارتین، پولستار، فراری و آئودی از آن استفاده می‌کند؛ با این تفاوت که تنها جنرال موتورز همچنان از نام اصلی کنترل سواری مغناطیسی استفاده می‌کند.

منبع: CarBuzz