یادی از کادیلاک سویل STS، پایان نامی افسانه‌ای با سدان اسپرت V8

چهارشنبه 17 تیر 1405 - 09:08
مطالعه 5 دقیقه
کادیلاک سویل STS
کادیلاک سویل STS با اتکا به پیشرانه ۳۰۰ اسب بخاری نورث‌استار و سیستم تعلیق فعال، قدرتمندترین سدان دیفرانسیل جلو زمان خود بود.
تبلیغات

این روزها سدان‌های قابل‌احترامی مثل شورلت کاپریس و کادیلاک DTS در هیاهوی بازار گم شده‌اند. خودروهای که شاید در ظاهر پیرمردی به نظر برسند اما نیروگاه‌های هشت سیلندر عضلانی را زیر کاپوت خود پنهان کرده بودند. کادیلاک سویل STS نسل پنجم یکی از همین گرگ‌های در لباس میش است که با وجود بهره‌گیری از یک موتور افسانه‌ای، کاملاً فراموش شده است.

آخرین تلاش سویل برای بقا

هرچند نام سویل بعدها به‌عنوان یک مدل مستقل معرفی شد اما ریشه‌های آن به سال ۱۹۵۶ برمی‌گردد که به‌عنوان یک‌تریم مجلل برای مدل الدورادو انتخاب شد. الدورادو سویل به امکانات بسیار پیشرفته‌ای مثل سیستم کم‌نورکننده خودکار چراغ‌ها، صندلی‌های چرمی خلبانی، فرمان هیدرولیک، ترمزهای قدرتمند و شیشه‌های برقی مجهز بود. استفاده از این نام پس از سال ۱۹۶۰ متوقف شد تا اینکه کادیلاک در سال ۱۹۷۶ تصمیم گرفت آن را به‌عنوان یک سدان مستقل و کوچک‌تر برای رقابت با خودروهای لوکس آلمانی در بازار آمریکا احیا کند. این همان خودرویی بود که در کشورمان هم با نام کادیلاک ایران مونتاژ شد.

جنرال موتورز که از محبوبیت روزافزون آلمانی‌ها نگران بود، سویل را به‌عنوان سرباز خط مقدم خود معرفی کرد. این استراتژی طبق برنامه پیش نرفت زیرا نسل اول سویل به‌جای جوانان، میان زنان مسن محبوب شد که به دنبال یک کادیلاک کوچک‌تر و خوش‌دست‌تر بودند. کادیلاک نیز با در نظر گرفتن این گروه از مشتریان، نسل دوم را در سال ۱۹۸۰ با یک طراحی خاص و بحث‌برانگیز در بخش عقب معرفی کرد. در سال ۱۹۸۶، نسل سوم سویل با ابعادی کوچک‌تر و ظاهری ساده‌تر وارد بازار شد و کادیلاک برای اولین بار نسخهٔ STS (مخفف سدان تورینگ سویل) را با تعلیق اسپرت، رینگ‌های ۱۵ اینچی اختصاصی و کابین چهارنفره معرفی کرد. نسل چهارم نیز در سال ۱۹۹۲ با تعلیق فعال و پیشرانه قوی‌تر در دو نسخۀ SLS (لوکس) و STS (اسپرت) به بازار آمد تا نبرد با رقبای سرسختی چون ب‌ام‌و و مرسدس را ادامه دهد.

ماشین پیرمردی یا گرگی در لباس میش؟

با فرارسیدن سال ۱۹۹۸، کادیلاک سویل به یک بازنگری اساسی نیاز داشت اما این بار اهداف برند فراتر از بازار آمریکا بود. کادیلاک نسل پنجم سویل را روانه بازارهای جهانی نظیر اروپای غربی، بریتانیا، ژاپن و هنگ‌کنگ کرد. با نسل پنجم سویل، کادیلاک پس از چند دهه بالاخره خودرویی در کلاس جهانی ساخته بود. این نسل هم مثل قبل در دو نسخۀ SLS و STS تولید می‌شد که خروجی موتور در نسخۀ STS به ۳۰۰ اسب بخار افزایش یافت تا سویل به قدرتمندترین خودروی دیفرانسیل جلوی بازار ایالات‌متحده تبدیل شود.

هرچند سویل STS با طراحی ارتقاءیافته و موتور پرقدرت خود به‌عنوان یک جنگجوی بین‌المللی وارد میدان شد و در سال اول به فروش نزدیک به ۴۰ هزار دستگاه رسید اما این موفقیت تداوم نداشت و آمار فروش آن در سال ۲۰۰۲ به حدود ۲۱ هزار دستگاه سقوط کرد تا کادیلاک در سال ۲۰۰۳ تصمیم به بازنشستگی کامل این نام اصیل بگیرد.

پیشرانهٔ پرحاشیه سویل STS

قلب تپنده سویل STS نسل پنجم، یک موتور V8 نورث‌استار ساخت کادیلاک است. خیلی‌ها وقتی نام نورث‌استار را می‌شوند یاد مصیبت می‌افتند و حق هم دارند اما حقیقت این است که این موتور در زمان سلامت، کارکردی فوق‌العاده نرم، بی‌صدا و قدرتمند داشت. کادیلاک این پیشرانه ۴.۶ لیتری تنفس طبیعی را در سال ۱۹۹۳ مهندسی کرد تا توانی هم‌تراز با موتورهای آلمانی ارائه دهد. بااین‌حال، ایراداتی مثل شیارهای بسیار ریز پیچ‌های سرسیلندر آلومینیومی که در اثر حرارت شل می‌شدند و واشر سرسیلندر را می‌سوزاندند در کنار مصرف بالای روغن ناشی از ضعف رینگ پیستون‌ها، خرابی کاسه‌نمد اصلی و واشر در سوپاپ از همان ابتدا گریبان‌گیر آن شد.

کادیلاک در سال ۲۰۰۰ با یک به‌روزرسانی بزرگ ایراد رینگ پیستون را حل کرد اما سایر مشکلات تا پایان عمر سویل STS باقی ماندند. این سدان ۱۸۲۷ کیلوگرمی با وجود این مشکلات، شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت را در ۶.۷ ثانیه ثبت می‌کرد و به حداکثر سرعت ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسید. نیروی موتور از طریق یک گیربکس چهار سرعته اتوماتیک به چرخ‌های جلو منتقل می‌شد و از مدل ۲۰۰۲ نیز به اولین خودرویی تبدیل شد که به سیستم تعلیق فعال مغناطیسی انقلابی جنرال موتورز مجهز شد تا گشتاور ۴۰۰ نیوتن‌متری موتور به بهترین شکل مهار شود.

جانشین

پس از خروج سویل از خط تولید، کادیلاک تلاش خود را برای نبرد با رقبای آلمانی متوقف نکرد و جانشین این خودرو را با نام ساده‌تر کادیلاک STS برای مدل ۲۰۰۵ معرفی کرد. حذف نام سویل تلاشی برای همگام شدن با زمانه و عبور از سنت‌های گذشته به سمت آینده بود. در این خودرو پیشرانه V8 نورث‌استار حفظ شد اما پلت‌فرم آن از دیفرانسیل جلو به دیفرانسیل عقب تغییر یافت. کادیلاک حتی نسخه پرفورمنس STS-V را هم با موتور سوپرشارژ ۴۶۹ اسب بخاری به تولید رساند. عمر خانواده STS درنهایت در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید تا رسماً به دوران کلاسیک و سنتی کادیلاک در عصر مدرن خاتمه دهد.

منبع: CarBuzz

نظرات

تبلیغات

©1405 - 1393 کپی بخش یا کل هر کدام از مطالب پدال تنها با کسب مجوز مکتوب امکان پذیر است.