داستان پیشرانه ۱۶ سیلندر کادیلاک، نیروگاه ۷.۴ لیتری با گشتاور خیره‌کننده

نزدیک به یک قرن پیش، کادیلاک از یکی از شگفت‌انگیزترین پرچم‌داران پیش از جنگ جهانی دوم یعنی مدل سری ۴۵۲ رونمایی کرد. وظیفه تأمین نیروی این خودرو بر عهده یک پیشرانه غول‌پیکر ۷.۴ لیتری V16 بود که ۱۶۵ اسب بخار قدرت و ۴۳۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. شگفت‌انگیزترین ویژگی فنی این موتور اما تولید ۴۰۷ نیوتن‌متر گشتاور در دور تنها ۴۰۰ rpm بود؛ رقمی که حتی از دور درجای اکثر خودروهای امروزی هم پایین‌تر است. همچنین این گشتاور در دور ۴۰۰ فقط یک نقطه اوج لحظه‌ای نبود و آزمایش‌های مجله موتورترند نشان داد که این پیشرانه توانایی تولید این گشتاور را تا دور ۲ هزار rpm دارد. با چنین گشتاوری در دورهای پایین، این کادیلاک ۲۷۰۰ کیلوگرمی می‌توانست به‌آرامی و بدون لرزش در سبک‌ترین دنده با سرعت ۴ کیلومتر بر ساعت شتاب بگیرد. مهندسان کادیلاک به‌جای سیستم‌های الکترونیکی مدرن، با تقسیم حجم موتور بین ۱۶ سیلندر کوچک‌تر، لرزش قطعات متحرک را به حداقل رساندند تا نرم‌ترین حرکت ممکن ایجاد شود.

در اواخر دهه ۱۹۲۰، کادیلاک به یک سدان پرچم‌دار و سنگین‌تر نیاز داشت اما موتورهای V8 موجود قدرت کافی برای آن نداشتند. مهندسان ابتدا ایده‌هایی مانند نصب سوپرشارژر یا افزایش حجم موتورهای هشت سیلندر را بررسی کردند اما افزایش حجم باعث ناآرامی کارکرد موتور می‌شد و نیاز به تغییر گیربکس داشت؛ آن‌هم در شرایطی که کادیلاک به‌تازگی از گیربکس دستی سنکرونیزه جدید خود رونمایی کرده بود. درنهایت تصمیم بر این شد که موتور V16 با بلوک ۴۵ درجه، نسبت تراکم ۵.۵ به یک و پوسته میل‌لنگ آلومینیومی ساخته شود تا مستقیماً به همان گیربکس جدید متصل شود. ایده کلی این بود که موتوری با پیستون‌های بیشتر اما سیلندرهای باریک‌تر نسبت به موتورهای هشت سیلندر ساخته شود که این یعنی موتور می‌توانست از ۱۶ نقطه احتراق بهره ببرد و درعین‌حال قطعات متحرک را نسبتاً کوچک نگه دارد تا لرزش‌های تولیدی به حداقل برسد. اگرچه این موتور تنها ۱۶۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد اما هدف اصلی این خودرو فقط آرامش سرنشینان بود. رانندگان می‌توانستند بلافاصله دنده را در سبک‌ترین حالت قرار دهند و تا توقف کامل خودرو، دیگر دست به تعویض دنده نزنند.

خریداران سری ۴۵۲ انتظار بی‌صداترین و باکیفیت‌ترین تجربه سواری را داشتند و کادیلاک این موضوع را به‌خوبی می‌دانست. چالش صدا با استفاده از سوپاپ‌های OHV حادتر می‌شد زیرا در آن دوران لقی سوپاپ‌ها برای جبران انبساط گرمایی، صدای زیادی تولید می‌کرد. برای حل این مشکل، مهندسان کادیلاک نخستین تایپیت هیدرولیکی جهان را توسعه دادند که نیاز به تنظیم دستی فیلر سوپاپ‌ها را از بین می‌برد. روغن تحت‌فشار جریان می‌یافت تا لقی سوپاپ‌ها را در بهینه‌ترین حالت نگه دارد و صدای مجموعه سوپاپ‌ها به‌شدت کاهش یابد. پس از تکمیل، کادیلاک ادعا کرد که این پیشرانه V16 آن‌قدر بی‌صدا کار می‌کند که در حالت درجا می‌توان صدای پلاتین دلکو را شنید. برای افزایش جذابیت، کادیلاک تمام سیم‌کشی‌های زیر کاپوت را زیر پوشش‌های آلومینیومی، کروم براق و لعاب مشکی پنهان کرد تا فضای موتور مانند یک اثر هنری به نظر برسد.

تولید سری ۴۵۲ تا سال ۱۹۳۷ ادامه داشت و در همان سال، کادیلاک نسل دوم این پیشرانه V16 را معرفی کرد که تفاوتی بنیادی با نسل اول داشت. به‌جای زاویه تند و سوپاپ OHV، ساختار جدید از زاویه ۱۳۵ درجه و سیستم سوپاپ جانبی بهره می‌برد. حجم موتور به ۷.۱ لیتر کاهش یافت اما قدرت آن به حدود ۱۸۵ اسب بخار رسید. این پیشرانه بازنگری‌شده به لطف کاهش حدود ۱۱۳ کیلوگرمی وزن، بسیار سبک‌تر شد. همچنین به دلیل زاویه باز بلوک و ساختار سوپاپ جانبی، ارتفاع آن حدود ۳۰ سانتی‌متر کوتاه‌تر شد. این تغییر به کادیلاک اجازه داد تا به سمت طراحی‌های کم‌ارتفاع و کشیده‌ای برود که در خودروهای لوکس اواخر دهه ۱۹۳۰ محبوب شده بود. تولید پیشرانه V16 کادیلاک در سال ۱۹۴۰ و درست پیش از ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم برای همیشه متوقف شد. در سال ۲۰۰۳، کادیلاک با معرفی کانسپت سیکستین، بار دیگر یک خودروی V16 را با موتور ۱۳.۶ لیتری تنفس طبیعی و قدرتی در حدود ۱۰۰۰ اسب بخار را به نمایش گذاشت اما این مدل هرگز به خط تولید راه نیافت.