کادیلاک V12 استیشنری کوپه مدل ۱۹۳۵ یکی از دو نمونه باقی‌مانده در جهان است که برای یکی از غول‌های صنعتی دیترویت ساخته شده بود.
در دهه ۱۹۳۰ صنعت خودروسازی کیفیتی از ساخت و ظرافت دست را به نمایش گذاشت که در هیچ عصر دیگری تکرار نشد. در این میان، هیچ خودروسازی بهتر از کادیلاک که شعار «استاندارد جهان» را یدک می‌کشید، نمی‌توانست این اوج شکوه و بی‌پروایی را به رخ بکشد. یکی از نایاب‌ترین و خیره‌کننده‌ترین محصولات آن دوران، کادیلاک سری ۴۰ مدل ۱۹۳۵ با بدنه استیشنری کوپه مجهز به پیشرانه V12 و گیربکس دستی است. این خودرو تنها در ۸ دستگاه طی سال ۱۹۳۴ با مدل ۱۹۳۵ تولید شد که امروز پس از گذشت نزدیک به یک قرن، تنها دو دستگاه از آن‌ها در سراسر جهان باقی مانده است.
در سال ۱۹۳۵، کادیلاک تنها ۳,۶۳۶ دستگاه خودرو تولید کرد که اکثر آن‌ها (۳,۲۰۹ دستگاه) هشت سیلندر بودند. از مابقی تولیدات، ۳۷۷ دستگاه به پیشرانه‌های V12 و تنها ۵۰ دستگاه به پیشرانه‌های عظیم V16 اختصاص یافت. زیاده‌روی در سبک طراحی آن دوران شگفت‌انگیز است؛ درحالی‌که میلیون‌ها شهروند آمریکایی در جریان رکود بزرگ اقتصادی با سیلی صورت خود را سرخ نگه می‌داشتند، کادیلاک یک شاسی عظیم ۳.۷ متری را که برای لیموزین‌های هفت‌نفره استفاده می‌شد، زیر بدنه یک کوپه ۲+۲ قرار داد.
این کوپه نایاب در حال حاضر در موزه شخصی استیو پلانکت، کلکسیونر سرشناس کانادایی در اونتاریو نگهداری می‌شود. بدنه این خودرو با کد ۵۷۷۶ فلیت‌وود شناخته می‌شود؛ استایلی رسمی برای کوپه‌های دو در با سقف فلزی ثابت و شیشه جلوی شیب‌دار V شکل که در فاصله سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ تنها ۴۵ دستگاه از آن روی تمام شاسی‌ها ساخته شد. از این تعداد، شش دستگاه V8، دوازده دستگاه V16 و ۲۷ دستگاه مجهز به پیشرانه V12 بودند. از نظر ابعاد، نسخه‌های V12 و V8 دارای طول کلی ۵.۷۷ متر و رینگ‌های ۱۷ اینچی بودند و وزن نسخه V12 به ۲,۵۹۴ کیلوگرم می‌رسید. قیمت کارخانه‌ای این کوپه در سال ۱۹۳۵ رقم نجومی ۴,۵۹۵ دلار بود (درحالی‌که نسخه V8 حدود ۳,۸۹۵ دلار و یک شورلت معمولی تنها ۵۰۰ تا ۵۲۲ دلار قیمت داشت). در دورانی که بنزین گالنی ۱۰ تا ۱۹ سنت بود و متوسط درآمد سالانه یک خانوار آمریکایی ۱,۶۰۰ دلار برآورد می‌شد، این قیمت یک ثروت افسانه‌ای به شمار می‌رفت.
اسناد کارخانه نشان می‌دهد خودرو مستقیماً به نمایندگی کلیولند فرستاده شد تا قبل از ۳۱ دسامبر ۱۹۳۴ بدون واسطه به دست «آقای پرنتیس» برسد. مورخان این سند را به فرانسیس فلوری پرنتیس، صنعتگر و خیر نامدار کلیولند نسبت می‌دهند. او مالک کمپانی‌های بزرگ قطعه‌سازی بود که بوش‌ها، یاتاقان‌ها و ابزارهای ماشین‌کاری دقیق را برای تمام صنایع دیترویت تأمین می‌کرد؛ بنابراین جنرال موتورز تمام دلایل ممکن را داشت تا برای رضایت او، واسطه‌ها را حذف کند. خودرو با بدنه، شاسی، دیسک رینگ‌ها و حتی لاستیک‌های کاملاً مشکی تحویل داده شد. این کادیلاک دهه‌ها در کلکسیون لارو توماس در لس‌آنجلس نگهداری شد تا اینکه در سال ۲۰۰۷ توسط دیوید کین خریداری و رنگ آبی تیره روی آن پاشیده شد. او ادوات فنی شامل دینام، استارت، پمپ آب، پمپ بنزین، رادیاتور و سیستم اگزوز را بازسازی کرد و خودرو سرانجام در حراجی سال ۲۰۱۸ با قیمت ۲۰۳,۵۰۰ دلار به پلانکت رسید و بعدها موفق به کسب جایزه ویژه در گرینویچ کنکور شد.
پلانکت پس از تصاحب خودرو، با نصب پوشش‌های آئرودینامیک گلگیر عقب، جلوه کلاسیک رینگ‌های دورسفید با تزیینات قرمز را دوچندان کرد. در نمای جلو چراغ‌های گلوله‌ای، نشان فلیت‌وود V12 روی جلوپنجره و سپر میله‌ای جلب‌توجه می‌کنند. در نمای عقب نیز چراغ‌های گرد کوچک کنار صندوق باری قرار گرفته‌اند که به‌زحمت چرخ زاپاس را در خود جای می‌دهد. با باز کردن درهای عکس‌بازشو، دلیل کمبود فضای صندوق مشخص می‌شود؛ پشت صندلی نیمکتی پارچه‌ای جلو، فضایی سخاوتمندانه برای دو صندلی تاشوی کمکی و کابینت‌های چوبی فاخر تعبیه شده است. پشت غربیلک فرمان استخوانی فلیت‌وود، سرعت‌سنج ۱۲۰ مایل بر ساعت (۱۹۳ کیلومتر بر ساعت) قرار دارد و یک دسته راهنمای سفارشی روی ستون فرمان نصب شده است.
با بالا زدن کاورهای دوطرفه کاپوت، پیشرانه ۶ لیتری ۴۵ درجه V12 با سوپاپ‌های رو خودنمایی می‌کند. این پیشرانه قدرتی معادل ۱۵۰ اسب بخار در ۳,۶۰۰ rpm تولید می‌کرد. سیم‌کشی‌ها زیر کاور مرکزی موتور پنهان شده‌اند و منیفولدهای لعاب‌کاری‌شده، کاربراتورهای دوگانه با مکش از بالا، فیلتر روغن سفارشی و دینام خنک‌شونده با هوا که پمپ آب را با یک میل‌گاردان کوچک به حرکت درمی‌آورد، جلب‌توجه می‌کنند. این کادیلاک همچنین به ترمزهای مکانیکی بوستردار خلاء، ساسات اتوماتیک و گیربکس سه سرعته سنکرونیزه مجهز است که با اهرم تعویض دنده بسیار بلند هدایت می‌شود و برق آن توسط باتری شش ولتی تأمین می‌شود.
جذاب‌ترین بخش این خودرو اما نحوه خارج کردنش از گاراژ تمیز موزه است! ازآنجاکه پیشرانه‌های سرد V12 دهه ۳۰ هنگام استارت اول دود سیاه و قطرات آب کربنی از اگزوز خارج و دیوارها را کثیف می‌کنند، پلانکت یک قطعه فولادی اختصاصی برای لیفتراک خود ساخته که زیر محور جلوی خودرو قفل می‌شود تا این غول ۲.۶ تنی بدون روشن شدن پیشرانه به بیرون بکسل شود و سپس استارت بخورد.