پنج دلیل که ثابت می‌کند شورلت کوروت خودروی عضلانی نیست

بسیاری از علاقه‌مندان دنیای خودرو، شورلت کوروت را در دستهٔ ماسل‌کارها یا خودروهای عضلانی قرار می‌دهند. بله، کوروت در دوران طلایی این خودروها متولد شد و حتی پیشرانه‌های مشترکی با آن‌ها داشت اما این یک اشتباه بزرگ و رایج است. کوروت از همان روز اول در سال ۱۹۵۳ با یک هدف مشخص به دنیا آمد که ساخت یک رقیب آمریکایی برای خودروهای اسپرت اروپایی بود. داستانی که با یک موتور شش سیلندر معمولی شروع شد اما با ورود بلوک کوچک V8 در سال ۱۹۵۵، به یک افسانهٔ تمام‌عیار تبدیل شد. در ادامه پنج دلیلی را بررسی می‌کنیم که نشان می‌دهند چرا نباید کوروت را یک خودروی عضلانی دانست.

برخلاف ماسل‌کارها که معمولاً نسخه‌های پرقدرت خودروهای سدان یا کوپهٔ خانوادگی هستند (مثل شورلت شول یا دوج چارجر)، کوروت هرگز بر پایهٔ یک پلتفرم عمومی ساخته نشد. ماسل‌کارها بر اساس خودروهای تولید انبوه و معمولی شکل می‌گیرند اما کوروت از نسل اول تا همین مدل C8 موتور وسط امروزی، همیشه یک شاسی و بدنهٔ اختصاصی داشته که صرفاً برای یک هدف یعنی عملکرد اسپرت طراحی شده است. این یعنی کوروت از ابتدا یک خودروی اسپرت هدفمند بوده است.

تقریباً تمام ماسل‌کارهای کلاسیک صندلی عقب دارند و برای جابجایی دوستان و خانواده هم طراحی شده‌اند اما کوروت از سال ۱۹۵۳ تا امروز همیشه خودرویی دونفره بوده است. این یک انتخاب طراحی برای کاهش وزن و تمرکز بر راننده است؛ فلسفه‌ای که در دنیای خودروهای اسپرت ریشه دارد، نه ماسل‌کارها.

در دوران اوج ماسل‌کارها، کوروت از همان پیشرانه‌های V8 افسانه‌ای استفاده می‌کرد که زیر کاپوت کامارو، شول و نوا پیدا می‌شد اما این دلیل کافی نیست. در اکثر موارد، نسخهٔ نصب‌شده روی کوروت قوی‌تر و بهینه‌تر بود. مهم‌تر از آن، داشتن یک پیشرانهٔ مشترک، هویت یک خودرو را تعیین نمی‌کند. این شاسی، سیستم تعلیق و هدف کلی طراحی است که تفاوت اصلی را رقم می‌زند.

یکی از ستون‌های اصلی فلسفهٔ ماسل‌کار، قیمت مناسب بود. قدرت زیاد در ازای پول کم. این خودروها برای جوانان و طبقهٔ کارگر ساخته شده بودند تا بتوانند در مسابقات درگ آخر هفته شرکت کنند. در مقابل، کوروت همیشه یک خودروی گران‌قیمت و لوکس‌تر بوده است. قیمت آن همواره به شکل قابل‌توجهی بالاتر از ماسل‌کارهای هم‌دورهٔ خود قرار داشت و آن را از دسترس خریدار معمولی دور نگه می‌داشت.

ماهیت وجودی یک ماسل‌کار کلاسیک، شتاب در خط مستقیم است. آن‌ها برای پیروزی در مسافت ۴۰۰ متر ساخته شده‌اند. هرچند مدل‌های مدرن بسیار پیشرفت کرده‌اند اما DNA آن‌ها با شتاب مستقیم گره خورده است. کوروت اما داستان دیگری دارد. از همان نسل اول، مهندسان شورلت روی هندلینگ، ترمزگیری و تعادل آن وسواس داشته‌اند. هدف کوروت فقط برنده شدن هنگام سبز شدن چراغ نبود، بلکه تسلط بر پیچ‌ها و پیست‌های مسابقه بود. این تفاوت، مرز نهایی بین یک ماسل‌کار و یک اسپرت واقعی است.