چرا هیچ خودروی لوکس مدرنی به‌پای راحتی کرایسلر ایمپریال ۱۹۷۵ نمی‌رسد؟

خودروهای لوکس مدرن امروزی رقابت شدیدی در زمینه راحتی کابین دارند و برای ارائه بی‌نقص‌ترین سواری، انواع آپشن‌ها نظیر صندلی‌های ماساژور، نورپردازی داخلی و کابین‌های عایق صدا را روی‌هم انباشته می‌کنند اما خیلی پیش‌تر از ظهور این فناوری‌ها، دست‌کم یک خودروساز آمریکایی پاسخ فوق‌العاده ساده‌ای برای این پرسش داشت که چگونه می‌توان مسافران را دقیقاً مانند خانه خود راحت نگه داشت؛ پاسخ تعبیهٔ یک اتاق نشیمن درون خودرو بود! آن خودروساز کرایسلر بود و خودروی مذکور، ایمپریال نام داشت؛ سدان پرچم‌دار و مجلل این برند که برای سال‌های متمادی به‌عنوان برندی مستقل شناخته می‌شد. کافی است نگاهی به صندلی‌های یک ایمپریال ۱۹۷۵ بیندازید تا آن را به‌اشتباه یک مبل خانگی تصور کنید. آن فضای داخلی نرم با دوخت دکمه‌ای، در زمان خود اوج تجمل در صنعت خودرو به شمار می‌رفت.

ایمپریال ۱۹۷۵ درواقع یک کرایسلرِ محسوب نمی‌شد زیرا هرچند این خودرو زیر چتر برند کرایسلر ساخته شد اما به برند مستقل ایمپریال تعلق داشت که کرایسلر دو دهه پیش‌تر برای جداسازی آن از سایر محصولات خط تولید خود ایجاد کرده بود یعنی شبیه کاری که هیوندای با جنسیس کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، کرایسلر به دلیل فروش ضعیف قصد داشت ایمپریال را از خط تولید خارج کند اما بعداً تصمیم خود را تغییر داد و یک نسل دیگر از این مدل را تولید کرد. برای کنترل هزینه‌ها، ایمپریال جدید از پنل‌های بدنه کرایسلر نیویورکر استفاده کرد و تنها طی دو سال ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ روی خط تولید ماند. این خودرو در دو نسخه دودر و چهاردر عرضه شد.

طراحی آن تمامی ویژگی‌های مشخصه ایمپریال را به همراه داشت یعنی خودرویی بزرگ و سنگین با فرم بدنه مکعبی و حس و حالی لوکس در داخل و خارج. کابین خودرو به‌واسطه صندلی‌های بسیار نرم با روکش چرم یا مخمل دکمه‌دوزی‌شده که بیشتر از صندلی‌های معمولی خودرو به مبل شبیه بودند، شهرت خاصی داشت.

در بخش پیشرانه، نسل پنجم ایمپریال به یک موتور ۷.۲ لیتری V8 با قدرت ۲۱۵ اسب بخار مجهز شده بود که با یک گیربکس سه سرعته اتوماتیک همکاری می‌کرد. پس از مدل سال ۱۹۷۵، تولید ایمپریال برای چند سال متوقف شد تا اینکه در سال ۱۹۸۱ با نسل ششم بازگشت؛ نسلی که آخرین دوره برای برند مستقل ایمپریال بود؛ مانند سایر محصولات کرایسلر، ایمپریال نیز به‌مرور از رویکرد «مبل اتاق نشیمن» فاصله گرفت.

اگرچه ایمپریال ۱۹۷۵ با صندلی‌های راحت خود خودرویی خیره‌کننده بود اما تنها یک فصل از تاریخچه‌ای را روایت می‌کند که ریشه آن به دهه ۱۹۲۰ میلادی بازمی‌گردد. هرچند از اواسط دهه ۵۰ تا اوایل دهه ۸۰ ایمپریال به برندی مستقل تبدیل شده بود تا بهتر بتواند با کادیلاک و لینکلن رقابت کند اما ایمپریال در بیشتر دوران حیات خود یکی از مدل‌های کرایسلر بود. نخستین ایمپریال در سال ۱۹۲۶، یعنی تنها یک سال پس از تأسیس کرایسلر، روانه بازار شد.

در همان سال عرضه، ایمپریال به‌عنوان خودروی ایمنی مسابقات ایندیاناپلیس ۵۰۰ انتخاب شد؛ افتخاری که اعتبار آن را از همان ابتدا تثبیت کرد. پنج نسل دیگر از ایمپریال با طیف بسیار وسیعی از انواع بدنه در سال‌های بعد معرفی شدند که شامل رودستر، کوپه، کروک، سدان و حتی لیموزین بود. ایمپریال که همیشه به انبوهی از امکانات رفاهی و لوکس مجهز بود، به نماد خودروهای لوکس آمریکایی تبدیل شد. در سال ۱۹۵۵، کرایسلر برند مستقل ایمپریال را تأسیس کرد که شش نسل دیگر از این مدل لوکس را تولید کرد و مدل ۱۹۷۵ نیز جزو آن‌ها بود.

در سال ۱۹۸۳، برند مستقل ایمپریال تعطیل شد و تولید این مدل هفت سال به حالت تعلیق درآمد. کرایسلر در سال ۱۹۹۰ تصمیم گرفت این نام تاریخی را دوباره احیا کند اما این بار نه به‌عنوان برندی مجزا، بلکه در قامت سدان پرچم‌دار خود کرایسلر. این خودرو بالاتر از نیویورکر قرار می‌گرفت و با امکانات رفاهی و ایمنی پیشرفته‌ای مانند تهویه مطبوع اتوماتیک، ترمزهای ABS، سیستم تعلیق بادی با کنترل الکترونیکی، صفحه آمپر دیجیتال، تلفن همراه داخلی و سیستم صوتی حرفه‌ای اینفینیتی همراه بود. بااین‌حال، زبان طراحی خاص و متفاوت این مدل نتوانست نظر خریداران سنتی را جلب کند و تولید آن تنها پس از سه سال در ۱۹۹۳ متوقف شد.

آخرین جرقه از این نام در سال ۲۰۰۶ رخ داد؛ زمانی که کرایسلر یک کانسپتی را با نام ایمپریال رونمایی کرد. این کانسپت که از یک موتور ۵.۷ لیتری همی V8 با ۳۴۰ اسب بخار قدرت بهره می‌برد، بازتفسیر مدرنی از تجمل کلاسیک بود اما درنهایت به دلیل تحولات ساختاری کرایسلر و عدم استقبال کافی، این مدل مفهومی هرگز به خط تولید راه پیدا نکرد.