نبرد سوپراسپرت‌های سنتی با لذت خالص رانندگی، لوتوس امیرا یا نوبل M500؟

نوبل M500 و لوتوس امیرا دو خودروی منحصربه‌فرد هستند که در بخشی کوچک از بازار زنده مانده‌اند. هر دو خودرو دستی، دیفرانسیل عقب و موتور وسط بوده و تمرکز آن‌ها بر لذت رانندگی است، نه سرعت مطلق. این دو خودرو رقیب مستقیم یکدیگر نیستند اما هر دو نماینده‌ای از یک نسل رو به انقراض در دنیای خودرو محسوب می‌شود. خودروهایی که حس و حال رانندگی را بر هر چیز دیگری ارجح می‌دانند.

هرچند امیرا در نسخهٔ چهار سیلندر با موتور ۲ لیتری AMG حدود ۳۰ کیلوگرم سبک‌تر است و ۰.۲ ثانیه شتاب صفرتاصد سریع‌تری دارد اما نسخه AMG فقط با گیربکس هشت سرعته دوکلاچه عرضه می‌شود که برای علاقه‌مندان به رانندگی دستی جذابیت کمتری دارد. در دل شاسی آلومینیومی نمونهٔ آزمایشی ما اما موتور V6 سوپرشارژ تویوتا قرار گرفته که ۴۰۰ اسب بخار قدرت و ۴۲۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. وزن امیرا حدود ۱۴۵۷ کیلوگرم است که در دنیای امروز، سبک محسوب می‌شود. قیمت پایه امیرا از ۹۶,۵۰۰ پوند شروع شده و با سفارش آپشن‌ها به ۱۱۵ هزار پوند می‌رسد.

M500 با قیمت پایه ۱۸۰ هزار پوند، گران‌تر از امیرا است و بسته سفارشی کربن اسپرت که شامل قطعات فیبر کربنی در قسمت‌های مختلف خودرو می‌شود نیز قیمت را بازهم افزایش می‌دهد. این خودرو از شاسی فولادی با بدنه فایبرگلاس بهره می‌برد و از پیشرانهٔ ۳٫۵ لیتری V6 توئین توربوی فورد رپتور استفاده می‌کند که ۵۵۰ اسب بخار قدرت و ۸۰۰ نیوتن متر گشتاور دارد. در سنگین‌ترین حالت، وزن نوبل حدود ۱۳۱۰ کیلوگرم است که تقریباً ۱۵۰ کیلوگرم از امیرا سبک‌تر است.

M500 با قدرت بیشتر، سریع‌تر شتاب می‌گیرد و ظرف ۳٫۶ ثانیه از صفر به سرعت صد کیلومتر بر ساعت می‌رسد درحالی‌که امیرا این کار را در ۴٫۳ ثانیه انجام می‌دهد اما حداکثر سرعت ۲۸۰ کیلومتر بر ساعتی آن از رقیب با ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت کمتر است. هر دو خودرو از نظر مفهومی مشابه هستند، اما تجربه رانندگی آن‌ها کاملاً متفاوت است.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های M500 گشتاور وحشی آن است که به‌صورت ناگهانی از حدود دور ۲,۵۰۰ rpm آزاد می‌شود. صدای موتور شبیه خروش چشمه است و توربوها با حداکثر سرعت هوا را مکیده و تخلیه می‌کنند. گیربکس شش سرعته گرازیانو که در آئودی R8 و لامبورگینی گالاردو نیز استفاده شده، لذت‌بخش است. ترمزهای فولادی همان‌طور که گفته شد فاقد ABS هستند اما حس بسیار خوبی به راننده منتقل می‌کنند. در لوتوس نیز قدرت و گشتاور به‌صورت یکنواخت افزایش می‌یابد و در جاده‌های پیچ‌درپیچ رانندگی لذت‌بخشی دارد اما کمی فاقد شخصیت و هیجان است. همچنین صدای سوپرشارژر شنیده می‌شود اما بیشتر شبیه وزوز پشه است تا غرش یک موتور قدرتمند. گیربکس شش سرعته دستی هم عالی است اما گاهی اوقات در دنده دو و سه مقاومت می‌کند.

در جاده‌های زیبای ولز، امیرا بالغ و پخته به نظر می‌رسد. کابین ترکیبی از طراحی دیجیتال و آنالوگ بوده و تا حدودی شلوغ اما قابل‌استفاده است. امیرا حس خودروی بزرگی را القا می‌کند و با کیفیت ساخت مناسبش قیمت آن را توجیه می‌کند. سیستم تعلیق در حالت اسپرت سفت است اما بیش‌ازحد خشک نیست. فرمان دقیق بوده و حس خوبی به راننده منتقل می‌کند. امیرا ضربات جاده را جذب و به‌راحتی هضم می‌کند. این ماشین سریع‌تر از چیزی که قدرت پیشرانه‌اش نشان می‌دهد. از سوی دیگر، هرچند نوبل M500 خودرویی وحشی است ولی برای کسانی طراحی شده که مدل قبلی M600 را بیش‌ازحد خطرناک می‌دانستند. هدف، ارائهٔ یک خودروی قابل‌استفاده‌تر و ایمن‌تر بوده است اما در جاده‌های باریک و پرپیچ‌وخم، M500 هنوز از راننده انتظار دارد تمام توجه خود را به آن معطوف کند. این خودرو فاقد ترمز ABS و ایربگ است، هیچ حالت رانندگی وجود ندارد و سیستم کنترل کشش فقط در هنگام انتقال نیرو به چرخ‌ها کار می‌کند و اگر در پیچ پا از روی پدال گاز برداشته شود، عقب خودرو دچار لغزش خواهد شد. هدف نوبل بازگشت به رانندگی آنالوگ و واکنش سریع است. در M500 تعادل خودرو فقط توسط مهارت راننده کنترل می‌شود که شاید کمی احمقانه باشد اما هیجان‌انگیز است.

در پیست، لوتوس بهتر عمل می‌کند و فضای بیشتری برای عرض‌اندام پیشرانه وجود دارد اگرچه هنوز هم تحویل قدرت یکنواخت و زمان‌بر است. صدای موتور حالا کمی رساتر شده و فرمان و کنترل بدنه عالی هستند. در صورت فشار بیش‌ازحد در پیچ‌ها، خودرو دچار لغزش خفیف می‌شود اما کنترل آن آسان است. با خاموش کردن سیستم کنترل کشش نیز تفاوت چندانی احساس نمی‌شود. امیرا خودرویی مناسب و قابل‌اعتماد برای پیست است و راننده خیلی زود به آن عادت می‌کند. نوبل اما با محدود کوتاه دور موتور و موجی از گشتاور که به ناگاه ارائه می‌شود، تقریباً نقطهٔ مقابل لوتوس است. M500 همچنین اصلاً مثل امیرا قابل پیش‌بینی نیست و هنگام ورود به پیچ حتی با همان ارزیابی همیشگی هم اگر کمی پا بیشتر روی پدال ترمز فشار داده شود، بدون ABS چرخ‌های جلو قفل می‌شوند. نوبل بیشتر راننده را به چالش می‌کشد اما زحمتی که می‌دهد ارزشش را دارد. رابطهٔ کنش و واکنشی که بدون حالت‌های رانندگی و هیچ‌گونه سیستم‌های هوشمند به‌جز مغز راننده از هر پیچ دریافت می‌شود واقعاً لذت‌بخش است.

نوبل ظاهر چندان منسجمی ندارد و گویی صرفاً اجزای مختلف را کنار هم چیده‌اند. اگر خودروشناس باشید، متوجه خواهید شد که قطعاتی از خودروهای مختلف گرفته و در کنار هم قرار داده شده است. چراغ‌های جلو از نسل قبلی کوروت و چراغ‌های عقب از سیتروئن پیکاسو قرض گرفته شده‌اند. از نمای سه‌ربع عقب حتی شباهت‌هایی به بوگاتی شیرون هم دیده می‌شود درحالی‌که در داخل کابین هم قطعاتی مثل و دریچه‌های تهویه از فورد گرفته شده‌اند. به‌طورکلی، M500 از برخی زوایا زیبا به نظر می‌رسد اما فاقد جذابیت کلی یک سوپراسپرت جذاب است. البته این موضوع اهمیت چندانی ندارد و وقتی خودرو کارش را درست انجام می‌دهد، استفاده از قطعات امتحان پس داده کار هوشمندانه‌ای است. لوتوس اما خودرویی حرفه‌ای به نظر می‌رسد. طراحی و جزئیاتش بهتر از نوبل است و ظاهر خوش‌چهره‌ای دارد.

لوتوس خودرویی گم‌شده در دنیای سوپراسپرت‌ها است. یک خودروی خوب اما نه عالی و فاقد ویژگی منحصربه‌فردی است که کسی را واقعاً به خریدش ترغیب کند. قیمت ۱۰۰ هزار پوندی نیز برای این میزان هیجان کمی زیاد است. البته نوبل هم با قیمت ۱۸۰ هزار پوندی خودروی گران‌قیمتی است و کیفیت ساخت لازم برای این قیمت را هم ندارد اما اگر پول مهم نباشد، انتخاب ما M500 است. در دنیایی پر از سیستم‌های کمک‌راننده و حالت‌های رانندگی، نبود این ویژگی‌ها در M500 کمی ترسناک است اما یادگیری نحوه استفاده از یک خودروی سنتی و دریافت بهترین عملکرد از آن، لذت‌بخش است. به‌طورکلی، هر دو خودرو لبخند را بر لبان راننده خواهند نشاند زیرا این ماشین‌ها هنوز هم چیزهایی را ارائه می‌دهند که خودروهای مدرن نمی‌توانند داشته باشند: ارتباط، سادگی و لذت.

 منبع: TopGear