نبرد دوج چارجر و فورد موستانگ، مصاف نام‌های افسانه‌ای در دنیای مدرن

حتی اگر فیلم جنایی و مهیج بولیت محصول ۱۹۶۸ با بازی استیو مک‌کویین را ندیده باشید، احتمالاً درباره صحنه تعقیب‌وگریز مشهور آن در خیابان‌های سان‌فرانسیسکو شنیده‌اید. مک‌کویین که خودش راننده‌ای ماهر بود، در صحنه‌ای نمادین با موستانگ دچار بیش‌فرمانی شد، پیچ را رد کرد و سپس با دنده‌عقب و دود کردن لاستیک‌ها به مسیر بازگشت. رقبای او تبهکارانی سوار بر یک دوج چارجر بودند و ده دقیقه نبرد تن‌به‌تن آن‌ها درنهایت با انفجاری بزرگ به پایان رسید. در آن زمان هر دو خودرو کوپه‌های دودر بودند، اما در سال ۲۰۰۵، چارجر از این فرمول فاصله گرفت و به سدان تبدیل شد. حالا با بازگشت نسخه دودر چارجر با پیشرانه بنزینی، زمان آن فرارسیده تا این دو رقیب دیرینه را در خیابان‌های کالیفرنیا رودرروی هم قرار دهیم.

چارجر جدید درست مانند مدل ۱۹۶۸، خودروی بسیار عظیمی است؛ این ماشین حدود ۴۳ سانتی‌متر کشیده‌تر از موستانگ بوده و عرض آن به‌قدری زیاد است که عملاً به چراغ‌های تعیین عرض سقف (مشابه پیکاپ‌های سنگین) نیاز دارد. درواقع این خودرو یک سدان فول سایز است که فقط دو در آن حذف شده است. در داخل کابین، چارجر با تجهیزاتی مثل گرم‌کن و سردکن صندلی‌های جلو، گرم‌کن صندلی‌های عقب، درب صندوق برقی و سقف شیشه‌ای کامل، بیشتر شبیه به یک شاسی‌بلند لوکس عمل می‌کند تا یک کوپه عضلانی. فضای بار ۶۵۱ لیتری چارجر در مقابل صندوق ۳۶۸ لیتری موستانگ، آن را به گزینه‌ای بسیار کاربردی‌تر برای خرید و سفرهای خانوادگی تبدیل کرده است. در مقابل، موستانگ حسی کاملاً فشرده و هدفمند دارد؛ صندلی‌های ریکارو راننده را به‌سختی در برمی‌گیرند و صندلی‌های عقب تنگ آن نشان می‌دهد که اولویت اول فورد، صرفاً لذت راننده بوده است.

موستانگ GT پریمیوم با قیمت پایه ۵۳,۰۷۵ دلار عرضه می‌شود که در نسخه تست شده ما با تجهیزات اضافی این رقم به ۶۹,۵۸۰ دلار رسید. این هزینه‌های اضافی شامل پکیج پرفورمنس GT (۵,۶۶۰ دلار) با ترمزهای برمبو، رینگ‌های ۱۹ اینچی و دیفرانسیل لغزش محدود تورسن، اگزوز فعال (۱,۵۹۵ دلار) و کمک‌فنرهای مغناطیسی (۱,۷۵۰ دلار) است. در سمت دیگر، چارجر اسکات پک قیمت پایه بالاتری معادل ۶۳,۱۳۵ دلار دارد که با آپشن‌هایی مثل پکیج کربن و جیر (۲,۰۹۵ دلار) و رینگ‌های ۲۰ اینچی به ۷۰,۴۵۵ دلار می‌رسد. نکته عجیب اینجاست که دوج برای این مدل برخلاف نسخه برقی (دیتونا)، لاستیک‌های تابستانی ارائه نمی‌دهد و خودرو به‌صورت استاندارد با لاستیک‌های چهارفصل گودیر عرضه می‌شود که در بحث چسبندگی ضعف بزرگی محسوب می‌شود.

با وجود تفاوت‌های بزرگ قوای محرکه، عملکرد هر دو خودرو در مسیر مستقیم به شکل عجیبی مشابه است. هر دو رقیب تنها در ۳.۷ ثانیه از صفر به سرعت ۹۷ کیلومتر بر ساعت می‌رسند و رکورد ۴۰۰ متر آن‌ها نیز با زمان حدود ۱۲.۱ ثانیه تقریباً برابر است. چارجر از موتور ۳ لیتری شش سیلندر خطی هوریکین با ۵۵۰ اسب بخار قدرت بهره می‌برد اما وزن سنگین ۲۲۱۷ کیلوگرمی آن باعث می‌شود تأخیر توربوها کاملاً احساس شود.

موستانگ با موتور ۵ لیتری V8 و ۴۸۶ اسب بخار قدرت، حدود ۴۱۰ کیلوگرم سبک‌تر است و واکنش سریع‌تر پدال گاز و نبود تأخیر توربو نیز برتری محسوسی نسبت به پیشرانه هوریکین دوج دارد. این برتری‌ها باعث می‌شود فورد در تست‌های شتاب ثانویه (رولینگ) برتری مطلق داشته باشد. برای مثال، موستانگ در شتاب ۸۰ تا ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت، نیم ثانیه سریع‌تر از چارجر عمل می‌کند. در بحث هندلینگ و ترمزگیری نیز موستانگ با لاستیک‌های پیرلی P Zero، شتاب جانبی ۰.۹۷ جی را ثبت کرد، درحالی‌که چارجر به عدد ۰.۹۰ جی بسنده کرد. همچنین مسافت توقف موستانگ از سرعت ۱۱۵ کیلومتر بر ساعت، حدود ۸.۵ متر کوتاه‌تر از رقیب سنگین‌وزن خود است.

یکی از اصلی‌ترین مشکلات چارجر جدید برای طرفداران موپار، صدای پیشرانه شش سیلندر آن است که با صدای سوت توربوها همراه شده و بیشتر به خودروهای آلمانی شباهت دارد. رانندگی با چارجر جدید تجربه‌ای متفاوت از یک خودروی عضلانی است و بیشتر حس رانندگی با یک ب‌ام‌و M3 بزرگ را تداعی می‌کند. در مقابل، موستانگ GT با غرش وحشیانه موتور V8 خود در تونل‌های شهر، همان حس کلاسیک و هیجان‌انگیز ماسل‌کارهای آمریکایی را تداعی می‌کند. در پیچ‌های تند خیابان‌ها، موستانگ با دقت فرمان و چابکی خود نشان داد که اگر مک‌کویین این مدل ۲۰۲۶ را در اختیار داشت، هرگز پیچ را رد نمی‌کرد.

در چهارراه‌های مشهوری که مک‌کویین در آن‌ها ترمز می‌برید، موستانگ جدید با پکیج پرفورمنس خود چنان چسبندگی بالایی نشان می‌دهد که گویی برای همین خیابان‌ها ساخته شده است. البته چارجر هم با وجود ابعاد بزرگش، در جاده‌های باز خارج از شهر پایداری و هندلینگ عجیبی دارد و حداکثر سرعت ۲۸۵ کیلومتری آن بر محدودکننده ۲۵۰ کیلومتری موستانگ برتری دارد اما هرگز نمی‌تواند چابکی و دقت فرمان موستانگ را در جاده‌های پرپیچ‌وخم به چالش بکشد و در کوچه‌های باریک نیز عرض زیاد آن همیشه باعث نگرانی راننده می‌شود.

دوج چارجر اسکات پک یک کوپه لوکس، پیشرفته و همه‌کاره است که می‌تواند هم‌زمان نقش خودروی اسپرت و خودروی خانوادگی را ایفا کند؛ اما این تطبیق‌پذیری بالا باعث شده تا کمی از خلوص رفتاری آن کاسته شود. در مقابل، فورد موستانگ GT با وفاداری به سنت موتورهای V8 و تمرکز محض بر لذت رانندگی، پیروز این نبرد لقب می‌گیرد. موستانگ مانند یک پورشه ۹۱۱ مردمی عمل می‌کند؛ خودرویی که برای درک تمام قدرت آن باید موتور را تا ۷۲۵۰ rpm به فریاد وادارید. موستانگ بدون هیچ سازشی بر هدف اصلی خود یعنی لذت رانندگی تمرکز کرده و با پیشرانه V8 و هندلینگ برتر، برنده این نبرد سینمایی می‌شود. چارجر خودروی کامل‌تری است اما موستانگ دقیقاً همان چیزی است که یک راننده عاشق هیجان از جانشین معنوی خودروی استیو مک‌کویین انتظار دارد.

مقام دوم: دوج چارجر اسکات پک

نقاط قوت: قدرت زیاد، کابین بزرگ، شخصیت جذاب

نقاط ضعف: وزن سنگین، فقدان صدای V8، نیاز به لاستیک‌های تابستانی

مقام دوم: فورد موستانگ GT

نقاط قوت: واکنش‌های برق‌آسا، صدای جذاب V8، امکان انتخاب گیربکس دستی

نقاط ضعف: صندلی‌های عقب تنگ، آپشن‌های گران‌قیمت، ظاهر نه‌چندان جذاب

 منبع: Car&Driver