نبرد سوپراسپرت‌های لوکس؛ فراری آمالفی، پورشه ۹۱۱ توربو و آستون‌مارتین ونتیج

فراری آمالفی وظیفه سنگینی بر دوش دارد؛ این خودرو نه‌تنها باید جذاب‌تر و خوش‌دست‌تر از روما باشد که بر پایه آن شکل گرفته، بلکه باید جلوی مشتریان مشتاقی را که قصد خرید دو کوپه اسپرت مطرح یعنی آستون‌مارتین ونتیج S و پورشه ۹۱۱ توربو S را دارند بگیرد. نگاه اول نشان می‌دهد که این نماینده ایتالیایی کاملاً شانس پیروزی دارد. در جاده‌های کوهستانی و پرپیچ‌وخم منطقه امیلیا رومانیا، آمالفی با نرمی فوق‌العاده‌ای روی آسفالت حرکت می‌کند، پیچ‌ها را طوری می‌بلعد که انگار موتور هشت سیلندر روی دماغه آن نصب نشده و پیچ‌های سریع را با چنان دقتی طی می‌کند که وزن ۱۴۷۰ کیلوگرمی آن کاملاً فراموش می‌شود؛ اما فراری می‌خواهد این مدل پایه جدیدش برای خریدارانی که شاید از قدرت ۶۴۰ اسب بخاری آن واهمه دارند، حس آرامش و لذت رانندگی مجلل را به ارمغان بیاورد یعنی هیجان بیشتر، ترس کمتر؛ دستیابی به این ترکیب اصلاً آسان نیست به‌ویژه زمانی که دو رقیب سرسخت نفس به نفس آن حرکت می‌کنند. هر دو رقیب از نظر عملکرد، قیمت و ادعای ترکیب هیجان رانندگی با قابلیت‌های پیمایش مسافت‌های طولانی، در رده آمالفی قرار می‌گیرند، هرچند روش اجرای آن‌ها کاملاً متفاوت است.

پورشه ۹۱۱ توربو S جدید به‌واقع یک شاهکار چهارچرخ محرک با موتور شش سیلندر تخت است که اصالت آن به مدل سال ۱۹۷۴ بازمی‌گردد. پرچم‌دار خانواده ۹۱۱ با قیمت پایه ۱۹۹,۱۰۰ پوند عرضه می‌شود. این خودرو در مسیر اشتوتگارت تا مارانلو عملکرد فوق‌العاده‌ای در ارائه پایداری در سرعت‌های بالا و درگیر کردن راننده نشان داده است. این مدل فیس‌لیفت از نسل ۹۹۲ در نگاه اول بسیار شبیه به نسخه قبلی خود به نظر می‌رسد اما تیغه‌های عمودی خنک‌کننده زیر چراغ‌های جلو، خبر از فناوری جدید T-Hybrid در زیر پوسته خودرو می‌دهند؛ سیستمی که هدف آن افزایش عملکرد است نه رانندگی تمام برقی.

این سیستم ترکیبی از یک پیشرانه شش سیلندر تخت ۳.۶ لیتری تقویت‌شده با دو توربوشارژر برقی کوچک و یک موتور برقی در گیربکس هشت سرعته دوکلاچه است که توسط یک سیستم ۴۰۰ ولتی و باتری کوچک ۱.۹ کیلووات‌ساعتی تغذیه می‌شود. با وجود افزایش ۸۵ کیلوگرمی وزن، قدرت خودرو با ۶۰ اسب بخار افزایش به ۷۱۰ اسب بخار رسیده است. با فشردن پدال گاز در حالت سکون، لاستیک‌های سایز ۳۲۵ عقب تنها نیم دور روی آسفالت چنگ می‌زنند و سپس خودرو مانند موشک به جلو شلیک می‌شود. گشتاور دورهای میانی فوق‌العاده است و پاسخ پدال گاز کاملاً آنی است. این خودرو شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت را در ۲.۵ ثانیه و صفر تا ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت را در ۸.۴ ثانیه به ثبت می‌رساند که عملکردی در حد سوپراسپرت‌های رده‌بالا است.

این آستون‌مارتین ونتیج S است که مستقیماً فراری آمالفی را هدف گرفته است؛ به‌ویژه که آستون آن را «معیار جدید در کلاس خودروهای اسپرت لوکس موتور جلو» می‌نامد. نسخه S تغییر بنیادینی در فرمول اصلی ونتیج ایجاد نکرده است؛ با توجه به اینکه قیمت آن تنها حدود ۴ هزار پوند از نسخه استاندارد ونتیج بیشتر بوده و با ۱۶۹ هزار پوند ارزان‌ترین خودروی این مقایسه است، نباید هم انتظار تغییرات رادیکال داشت. در عوض، آستون روی جزئیات تمرکز کرده تا حس رانندگی، درگیری راننده و پایداری خودرو را بدون از دست دادن سواری نرم ارتقا دهد. با ورود به کابین، با فضایی بسیار مجلل و چرم سفارشی روبه‌رو می‌شویم. موقعیت راننده پایین است و کاپوت کشیده‌ای در مقابل چشمان قرار دارد. این کابین خاص‌ترین حس را در میان خودروهای این تست منتقل می‌کند، حتی اگر سیستم اطلاعات و سرگرمی پورشه عملکرد بهتری داشته باشد.

درحالی‌که ۹۱۱ در حالت درجا صدایی صنعتی دارد و آمالفی کمی بیش‌ازحد آرام است، ونتیج با غرش موتور V8 خود فضا را پر می‌کند؛ صدایی که در عین سرکشی، بسیار باوقار است. موتور V8 ساخت مرسدس AMG در این خودرو ۶۸۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند. هرچند گیربکس اتوماتیک هشت سرعته مبدل گشتاوری آن به تیزی گیربکس‌های دوکلاچه رقبا نیست اما با تعویض دنده‌های بسیار سریع و گشتاور عالی از دور ۳,۵۰۰ به بالا، ونتیج S با قدرتی خستگی‌ناپذیر جاده را می‌شکافد. آستون تغییراتی در کمک‌فنرهای بیلشتین DTX، هندسه تعلیق و آیرودینامیک ایجاد کرده تا فرمان‌پذیری و چسبندگی محور جلو را بهبود ببخشد. در جاده‌های هموار، ونتیج S بسیار عالی عمل می‌کند، چسبندگی فوق‌العاده‌ای دارد و رانندگی با آن بسیار لذت‌بخش است؛ اما در جاده‌های ناهموار، وزن سنگین‌تر خود را نسبت به دو رقیب دیگر نشان می‌دهد و سیستم تعلیق باید تلاش بیشتری برای حفظ تعادل انجام دهد.

فراری آمالفی با وجود بهره‌گیری از پلتفرم، فاصله محوری و ساختار آلومینیومی مشترک با مدل روما، از پنل‌های بدنه کاملاً جدیدی استفاده می‌کند. فراری این مدل را نگارش مدرنی از گرندتوررهای کلاسیک دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ می‌داند. برجستگی‌های روی کاپوت و خطوط عضلانی بخش عقب، آن را بدون شک به زیباترین فراری مدرن تبدیل کرده است. در داخل کابین، ارگونومی و موقعیت راننده عالی است و تسلط خوبی به ابعاد خودرو دارید. بااین‌حال، کابین نسبت به آستون ساده‌تر است و از نظر کیفیت ساخت به‌پای پورشه نمی‌رسد. صندلی‌ها کمی خشک هستند و سیستم اطلاعات و سرگرمی هنوز جا برای ارتقا دارد، هرچند جایگزینی کلیدهای لمسی روما با دکمه‌های فیزیکی یک نقطه عطف محسوب می‌شود.

موتور ۳.۹ لیتری V8 توئین توربوی فراری با ارتقاهایی مانند میل‌سوپاپ‌های سبک‌تر و توربوهای سریع‌تر، با ۲۰ اسب بخار افزایش قدرت، به ۶۴۰ اسب بخار رسیده است. تعویض دنده‌ها در گیربکس دوکلاچه فراری فوق‌العاده سریع انجام می‌شود. همچنین فراری آخرین سیستم‌های الکترونیکی خود شامل سیستم ترمز با سیم، سنسور شاسی شش‌بعدی و سیستم کنترل زاویه لغزش جانبی را روی این مدل نصب کرده است. در حالت‌های رانندگی راحت و خیس، آمالفی بسیار آرام، نرم و راحت است؛ اما با چرخاندن سوئیچ روی حالت اسپرت یا مسابقه، خودرو کاملاً بیدار شده و چابکی شبیه بر خودروهای موتور وسط را ارائه می‌دهد. شاسی خودرو بازخورد فوق‌العاده‌ای به راننده می‌دهد و حس اعتمادبه‌نفس بالایی در پیچ‌ها ایجاد می‌کند.

پورشه ۹۱۱ توربو S خودرویی فوق‌العاده سریع، دقیق و با فناوری‌های بسیار پیشرفته است که قابلیت استفاده روزمره بی‌نظیری دارد اما شاید توان فنی فوق‌العاده و عملکرد بالای آن در جاده‌های معمولی کمی بیش‌ازحد نیاز باشد و شخصیت آن نسبت به آستون‌مارتین کمی جدی‌تر و سردتر به نظر برسد. آستون‌مارتین ونتیج S خودرویی جذاب، پرسروصدا و غنی از هیجان است که جوهره یک سوپراسپرت بریتانیایی موتور جلو را به بهترین شکل ارائه می‌دهد و کاملاً روی جلب‌توجه و لذت رانندگی تمرکز دارد اما درنهایت، فراری آمالفی پیروز این رقابت سه‌جانبه است. آمالفی تعادل بی‌نظیری میان سواری راحت در مسافت‌های طولانی و چابکی فوق‌العاده در جاده‌های پرپیچ‌وخم ایجاد کرده است. با وجود برخی نقاط ضعف کوچک در کابین، هیچ خودرویی در این مقایسه نمی‌تواند تا این حد طیف وسیعی از ویژگی‌های یک گرندتورر واقعی را به شکلی کمال‌گرایانه ارائه دهد.

منبع: CarMagazine