تماشا کنید: درگ دیدنی شش نسل V12 لامبورگینی از میورا تا روئلتو

لامبورگینی یکی از معدود خودروسازانی است که می‌توان بخش مهمی از تاریخ آن را با تحول موتورهای ۱۲ سیلندر بررسی کرد. از میورا در دهه ۱۹۶۰ و کانتاش در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ گرفته تا دیابلو، مورسیه‌لاگو، اونتادور و در نهایت روئلتو، فلسفه اصلی این خودروها همواره استفاده از یک پیشرانه قدرتمند V12 در مرکز شخصیت فنی خودرو بوده است. با این حال، طی بیش از پنج دهه، قدرت موتور، سیستم انتقال قدرت، وزن، فناوری‌های الکترونیکی و شتاب خودروها تغییرات بسیار زیادی کرده‌اند.

در ویدئوی Carwow، این شش لامبورگینی در یک رقابت درگ به مصاف یکدیگر می‌روند تا مشخص شود تکامل موتور V12 این شرکت در عمل چه تفاوتی ایجاد کرده است. خودروها در مسابقات رولینگ و در نهایت در مسابقه یک‌چهارم مایل با یکدیگر رقابت می‌کنند. نتیجه نهایی نشان می‌دهد فاصله عملکردی میان نخستین نسل‌های V12 و جدیدترین محصول لامبورگینی بسیار قابل توجه است.

لامبورگینی میورا P400 SV مدل ۱۹۷۳ یکی از مهم‌ترین خودروهای تاریخ صنعت خودرو و یکی از نخستین سوپراسپرت‌های موتوروسط واقعی جهان است. میورا از یک موتور ۳.۹ لیتری V12 تنفس طبیعی استفاده می‌کند که به‌صورت عرضی در بخش میانی خودرو نصب شده است.

این پیشرانه در نسخه P400 SV توانایی تولید حدود ۳۸۵ اسب بخار قدرت و ۴۰۰ نیوتن‌متر گشتاور دارد. انتقال قدرت از طریق یک گیربکس پنج‌سرعته دستی به چرخ‌های عقب انجام می‌شود و وزن خودرو حدود ۱۲۹۰ کیلوگرم است. شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت آن حدود ۶ ثانیه برآورد می‌شود؛ رقمی که در دهه ۱۹۷۰ برای یک خودروی جاده‌ای فوق‌العاده چشمگیر بود. در ویدئو، مالک خودرو اعلام می‌کند که یک دستگاه مشابه در آمریکا با قیمت حدود ۶.۶ میلیون دلار معامله شده است. البته قیمت میورا SV به‌شدت به اصالت، سابقه مالکیت، وضعیت فنی و اهمیت تاریخی خودرو بستگی دارد و نمونه‌های خاص می‌توانند چند میلیون دلار قیمت داشته باشند. خودروی حاضر در ویدئو نیز به دلیل ارزش بسیار زیاد، با احتیاط رانده می‌شود و تمام توان آن مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

لامبورگینی کانتاش 5000S مدل ۱۹۸۲ از نظر طراحی یکی از انقلابی‌ترین خودروهای تاریخ لامبورگینی محسوب می‌شود. مارچلو گاندینی که طراحی میورا را نیز انجام داده بود، در کانتاش مسیر کاملاً متفاوتی را در پیش گرفت و به جای خطوط نرم میورا، از خطوط تیز، زوایای هندسی و فرم گوه‌ای استفاده کرد.

کانتاش 5000S به موتور ۴.۸ لیتری V12 تنفس طبیعی مجهز است که ۳۷۵ اسب بخار قدرت و ۴۱۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. این موتور از طریق یک گیربکس پنج‌سرعته دستی نیروی خود را به چرخ‌های عقب منتقل می‌کند. وزن خودرو حدود ۱۴۹۰ کیلوگرم است و شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت آن حدود ۵.۶ ثانیه اعلام می‌شود. یکی از ویژگی‌های مشهور کانتاش، درهای قیچی‌شکل آن است که بعدها به یکی از شناخته‌شده‌ترین عناصر طراحی خودروهای لامبورگینی تبدیل شد. در ویدئو، مالک خودرو توضیح می‌دهد که کانتاش خود را در سال ۲۰۱۲ با قیمت ۸۲ هزار پوند و در شرایط غیرقابل حرکت خریداری کرده و حدود ۲۰ هزار پوند برای بازگرداندن آن به شرایط مناسب هزینه کرده است. ارزش بیمه‌ای این خودرو در زمان فیلم‌برداری حدود ۹۰۰ هزار پوند اعلام می‌شود.

لامبورگینی دیابلو در سال ۱۹۹۰ به‌عنوان جانشین کانتاش معرفی شد و یکی از مهم‌ترین خودروهای تاریخ این برند است. نمونه مورد استفاده در مسابقه متعلق به سال ۱۹۹۱ بوده و از موتور ۵.۷ لیتری V12 تنفس طبیعی بهره می‌برد. این پیشرانه ۴۹۲ اسب بخار قدرت و ۵۸۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند و از طریق یک گیربکس پنج‌سرعته دستی با آرایش دنده Dog-leg، نیروی خود را به چرخ‌های عقب می‌رساند. وزن خودرو کمی کمتر از ۱۶۰۰ کیلوگرم است و شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت آن در حدود ۴.۳ ثانیه قرار دارد.

دیابلو در مقایسه با میورا و کانتاش قدرت و گشتاور بسیار بیشتری دارد و همین موضوع باعث شده عملکرد آن در مسابقات رولینگ به شکل محسوسی بهتر باشد. البته در ویدئو، راننده به ارگونومی نه‌چندان مناسب کابین اشاره می‌کند؛ موقعیت فرمان و صندلی به‌گونه‌ای است که مشاهده بعضی از نشانگرها دشوار است. قیمت دیابلوهای اولیه در بازار آمریکا بسته به شرایط و سابقه خودرو معمولاً در محدوده چند صد هزار دلار قرار دارد و نمونه‌های بسیار سالم یا خاص می‌توانند ارزش بیشتری داشته باشند.

مورسیه‌لاگو LP640 مدل ۲۰۰۷ یکی از مهم‌ترین نقاط تحول در مسیر تکامل V12 لامبورگینی است. این خودرو از یک موتور ۶.۵ لیتری V12 تنفس طبیعی استفاده می‌کند که توانایی تولید ۶۴۰ اسب بخار قدرت و ۶۶۰ نیوتن‌متر گشتاور را دارد. برخلاف سه خودروی قدیمی‌تر این مقایسه، مورسیه‌لاگو LP640 به سیستم چهارچرخ محرک مجهز است و نیروی موتور را از طریق یک گیربکس شش‌سرعته نیمه‌اتوماتیک به هر چهار چرخ منتقل می‌کند.

وزن خودرو حدود ۱۸۰۰ کیلوگرم است، اما افزایش وزن با سیستم چهارچرخ محرک و تجهیزات مدرن با افزایش قابل توجه عملکرد جبران شده است. شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت مورسیه‌لاگو LP640 حدود ۳.۴ ثانیه است. در ویدئو، این خودرو به‌وضوح فاصله خود را با کانتاش افزایش می‌دهد و نشان می‌دهد طی حدود ۲۰ سال چه پیشرفت بزرگی در فناوری قوای محرکه و انتقال قدرت رخ داده است. قیمت نمونه‌های سالم LP640 در بازار آمریکا می‌تواند حدود ۳۸۰ تا ۵۰۰ هزار دلار باشد و نمونه‌های کم‌کارکرد یا دارای مشخصات خاص ممکن است قیمت بالاتری داشته باشند.

اونتادور S را می‌توان یکی از پیشرفته‌ترین نمونه‌های موتور V12 تنفس طبیعی لامبورگینی پیش از ورود کامل این برند به عصر هیبریدی دانست. این خودرو از موتور ۶.۵ لیتری V12 تنفس طبیعی استفاده می‌کند که ۷۴۰ اسب بخار قدرت و ۶۹۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. انتقال قدرت از طریق یک گیربکس هفت‌سرعته ISR انجام می‌شود و سیستم چهارچرخ محرک نیز وظیفه انتقال قدرت به سطح آسفالت را بر عهده دارد.

وزن خشک خودرو حدود ۱۵۷۵ کیلوگرم است و وزن واقعی آن با احتساب مایعات و تجهیزات بیشتر خواهد بود. شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت اونتادور S تنها حدود ۲.۹ ثانیه است. لامبورگینی در این مدل علاوه بر افزایش قدرت، سیستم فرمان‌پذیری چرخ‌های عقب، سیستم تعلیق، آیرودینامیک و سامانه‌های الکترونیکی را نیز بهبود داده است. در نتیجه، اونتادور S نسبت به دیابلو و مورسیه‌لاگو نه‌تنها قدرت بیشتری دارد، بلکه استفاده از قدرت آن نیز بسیار ساده‌تر و قابل کنترل‌تر شده است. ارزش نمونه‌های اونتادور S در بازار آمریکا معمولاً در محدوده تقریبی ۲۵۰ تا ۳۵۰ هزار دلار قرار دارد.

روئلتو جدیدترین مرحله تکامل خودروهای V12 لامبورگینی در این مقایسه است و تفاوت اصلی آن با تمام خودروهای قبلی استفاده از فناوری هیبریدی است. این خودرو همچنان به یک موتور ۶.۵ لیتری V12 تنفس طبیعی وفادار مانده، اما در کنار آن از سه موتور الکتریکی استفاده می‌کند. یک موتور الکتریکی در بخش عقب قرار گرفته و دو موتور الکتریکی دیگر محور جلو را به حرکت درمی‌آورند. به این ترتیب، روئلتو از سیستم چهارچرخ محرک بهره می‌برد و مجموع توان قوای محرکه آن به حدود ۱۰۱۵ اسب بخار متریک، معادل تقریباً ۱۰۰۱ اسب بخار مکانیکی، می‌رسد. گشتاور ترکیبی سیستم نیز حدود ۱۰۶۲ نیوتن‌متر است.

نیروی تولیدی از طریق یک گیربکس هشت‌سرعته دوکلاچه منتقل می‌شود. وزن خشک خودرو حدود ۱۷۷۲ کیلوگرم است و شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت تنها ۲.۵ ثانیه اعلام شده است. قیمت پایه روئلتو در آمریکا در محدوده بیش از ۶۰۰ هزار دلار قرار دارد و با اضافه شدن تجهیزات سفارشی می‌تواند به شکل محسوسی افزایش پیدا کند. در مسابقه نهایی، روئلتو توانست یک‌چهارم مایل را در تنها ۱۰.۱ ثانیه طی کند و سریع‌ترین خودرو این رقابت باشد.

بخش پایانی ویدئو، مهم‌ترین قسمت مقایسه شش نسل لامبورگینی است. خودروها در مسابقه درگ ایستاده با یکدیگر رقابت می‌کنند و نتیجه نهایی به‌خوبی نشان می‌دهد که پیشرفت فناوری در این پنج دهه تا چه اندازه روی عملکرد خودروها تأثیر گذاشته است.

روئلتو با زمان ۱۰.۱ ثانیه سریع‌ترین خودرو مسابقه بود. پس از آن اونتادور S با ۱۰.۹ ثانیه قرار گرفت. مورسیه‌لاگو LP640 نیز توانست زمان ۱۲.۳ ثانیه را ثبت کند. کانتاش با ۱۴.۱ ثانیه و دیابلو با ۱۴.۳ ثانیه در جایگاه‌های بعدی قرار گرفتند. میورا نیز با زمان ۱۸.۹ ثانیه کندترین خودرو بود؛ البته باید توجه داشت که مالک میورا به دلیل ارزش تاریخی و مالی بسیار زیاد خودرو، از فشار آوردن کامل به آن خودداری کرد.

این نتایج فقط نشان‌دهنده افزایش قدرت موتور نیستند. میورا با ۳۸۵ اسب بخار قدرت و گیربکس دستی، در دورانی ساخته شده بود که بسیاری از فناوری‌های کنترل کشش و انتقال قدرت امروزی وجود نداشتند. در مقابل، روئلتو علاوه بر موتور V12، از سه موتور الکتریکی، سیستم چهارچرخ محرک و گیربکس دوکلاچه بهره می‌برد.

مقایسه میورا، کانتاش، دیابلو، مورسیه‌لاگو، اونتادور S و روئلتو در واقع مقایسه شش خودرو نیست؛ بلکه تصویری از بیش از پنج دهه تکامل موتور V12 لامبورگینی است. میورا فرمول موتوروسط V12 را به شکلی انقلابی به کار گرفت، کانتاش آن را به یک نماد طراحی تبدیل کرد، دیابلو قدرت و عملکرد بیشتری ارائه داد، مورسیه‌لاگو چهارچرخ محرک و فناوری مدرن‌تری را وارد این خانواده کرد و اونتادور به یکی از آخرین و قدرتمندترین V12های تنفس طبیعی تبدیل شد.

روئلتو مسیر کاملاً جدیدی را آغاز کرده است. لامبورگینی در این خودرو موتور V12 را حذف نکرده، بلکه آن را با فناوری برقی ترکیب کرده است. نتیجه، خودرویی با بیش از هزار اسب بخار قدرت و شتاب صفر تا صد ۲.۵ ثانیه است که در مسابقه یک‌چهارم مایل نیز با زمان ۱۰.۱ ثانیه، فاصله بسیار زیادی با میورای ۱۸.۹ ثانیه‌ای ایجاد می‌کند.

به این ترتیب، داستان V12 لامبورگینی از یک موتور ۳.۹ لیتری ۳۸۵ اسب بخاری در میورا به یک مجموعه هیبریدی بیش از هزار اسب بخاری در روئلتو رسیده است؛ مسیری که نشان می‌دهد چگونه یک معماری موتور قدیمی می‌تواند با استفاده از فناوری‌های جدید، همچنان در قلب یک سوپراسپرت مدرن باقی بماند.