داستان دوج چلنجر SRT10، شاهکار عضلانی با موتور V10 وایپر

دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی، دوران فرمانروایی بی‌چون‌وچرای خودروهای عضلانی بود اما قوانین سخت‌گیرانه آلایندگی، کم‌کم این غول‌های آهنی را به حاشیه راند و میدان را برای خودروهای اسپرت کوچک‌تر و کم‌مصرف‌تر خالی کرد. سال‌ها طول کشید تا ماسل کارها دوباره به اوج بازگردند و سرانجام در سال ۲۰۰۶، دوج با معرفی مدل چهاردر چارجر، بازگشت خود را به دنیای خودروهای عضلانی جشن گرفت؛ اما داستان اصلی زمانی شروع شد که مهندسان این شرکت تصمیم گرفتند ببینند تا کجا می‌توانند مرزهای دیوانگی را جابه‌جا کنند. نتیجه این جاه‌طلبی، خلق یک نمونه تک ساخت و تکرارنشدنی به نام چلنجر SRT10 کانسپت بود.

درحالی‌که مدل‌های استاندارد چلنجر SRT8 با موتور ۸ سیلندر خود غوغا می‌کردند، دوج برای نمایشگاه سما سال ۲۰۰۸ خواب جذاب‌تری دیده بود. آن‌ها ظاهر کلاسیک و عضلانی چلنجر را حفظ کردند اما در زیر آن کاپوت مشکی‌رنگ و فیبر کربنی، خبری از موتور همیشگی نبود. مهندسان دوج، موتور عظیم‌الجثه ۸.۴ لیتری V10 متعلق به دوج وایپر را درون سینه این خودرو جای دادند. این فقط یک تعویض موتور ساده نبود؛ گیربکس شش سرعته دستی ترمِک و دیفرانسیل لغزش محدود وایپر نیز به این بدنه منتقل شدند تا قدرت به خالص‌ترین شکل ممکن به چرخ‌ها برسد.

امروزه شاید اعداد ۶۰۰ یا ۷۰۰ اسب بخار برایمان عادی شده باشد، اما در سال ۲۰۰۸ صحبت از ۶۰۰ اسب بخار قدرت در یک خودروی عضلانی، چیزی شبیه به افسانه بود. در آن زمان، تنها ابرخودروهایی مثل لامبورگینی مورسیه‌لاگو یا بوگاتی ویرون در این لیگ بازی می‌کردند. اگرچه دوج هرگز شتاب رسمی این هیولا را اعلام نکرد اما با توجه به شتاب زیر ۴ ثانیه‌ای وایپر، می‌توان حدس زد که چلنجر SRT10 تنها چند دهم ثانیه کندتر از برادر سوپراسپرت خود بوده است. این خودرو فقط برای شتاب‌گیری در مسیر مستقیم ساخته نشده بود؛ سیستم ترمز ارتقا یافته، کمک‌فنرهای بیلشتین و سیستم تعلیق بازنگری شده، آن را به یک جنگجوی تمام‌عیار تبدیل کرده بود.

وقتی دوج پرده از این کانسپت برداشت، واکنش‌ها دیوانه‌وار بود. مردم عاشق ایده یک ماسل‌ کار با موتور ۱۰ سیلندر شده بودند و مدیر وقت SRT، این خودرو را نمونه‌ای عالی از توانایی مهندسی و خلاقیت دوج نامید اما متأسفانه بخت با این پروژه یار نبود. بحران اقتصادی جهانی و هزینه‌های سنگین توسعه باعث شد تا چلنجر SRT10 برای همیشه یک کانسپت تک ساخت باقی بماند و هرگز به خط تولید انبوه نرسد.

با اینکه SRT10 هرگز خیابان‌ها را لمس نکرد اما نشان داد که مشتریان تشنهٔ قدرت بیشتر هستند. این خودرو راه را برای ظهور نسل جدیدی از ماسل کارهای مدرن هموار کرد. می‌توان گفت اگر جنون ساخت چلنجر SRT10 وجود نداشت، شاید هرگز شاهد تولد هلکت ۷۰۷ اسبی در سال ۲۰۱۵ و مدل‌های ردآی با قدرت ۷۹۷ اسب بخار نبودیم. این کانسپت، پدر معنوی تمام هیولاهایی است که امروز نشان SRT را یدک می‌کشند.