مسابقه درگ بین دوج چارجر برقی و بنزینی با حضور بی‌ام‌و M2 CS

حدود شش دهه پیش، استانداردهای ورود به کلوپ خودروهای عضلانی بسیار محدود و مشخص بود؛ یک موتور بزرگ V8 در جلو، انتقال قدرت به چرخ‌های عقب، بدنه دودر، سایز متوسط و حتماً ساخت آمریکا اما با گذشت زمان، این مرزها کمرنگ شد و القاب عضلانی به خودروهایی چسبانده شد که شاید تنها دو مورد از این شرایط را داشتند. دوج چارجر از سال ۱۹۶۶ به‌عنوان نماد بی‌چون‌وچرای این کلاس شناخته می‌شود که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی با طراحی بدنه موسوم به بطری نوشابه‌ای و غرش موتورهای ۴۲۶ همی، معنای واقعی قدرت خالص را پیش از ظهور دوران دخالت‌های دیجیتالی و موتورهای بی‌صدا تعریف کرد. این نام اما در دهه ۸۰ تغییرات ناخوشایندی را تجربه کرد، در دهه ۹۰ محو شد و در دهه ۲۰۰۰ در قالب یک سدان خانوادگی چهاردر بازگشت که اگرچه موردنقد سنت‌گرایان بود اما با موتورهای همی V8 و هیولاهایی مثل هلکت، مشعل قدرت را روشن نگه داشت تا اینکه مقررات جهانی صنعت خودرو را به سمت آینده‌ای الکتریکی و حذف موتورهای همی سوق داد.

تغییرات اجباری صنعت خودرو باعث تولد یک ترکیب عجیب در دهه ۲۰۲۰ برای دوج شد. اکنون این برند چارجر را در دو نسخه کاملاً متفاوت برقی دیتونا و بنزینی سیکس‌پک عرضه می‌کند. نسخه الکتریکی دیتونا ماشین بزرگ و سنگینی است که وزن آن به رقم خیره‌کننده ۲٫۷ تن می‌رسد. این خودرو با استفاده از دو موتور الکتریکی، ۶۷۰ اسب بخار قدرت و ۸۵۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند و به لطف سیستم چهارچرخ متحرک، شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر را در ۳.۳ ثانیه ثبت می‌کند، هرچند این ارقام برای یک خودروی برقی چندان هیجان‌انگیز به نظر نمی‌رسد. در مقابل، نسخه بنزینی سیکس‌پک قرار دارد که موتور V8 را با یک پیشرانه ۳ لیتری شش سیلندر خطی توئین توربو موسوم به هوریکین جایگزین کرده است. این موتور ۵۵۰ اسب بخار قدرت و ۷۲۰ نیوتن‌متر گشتاور دارد. اگرچه وزن این مدل با ۲۱۹۳ کیلوگرم کمتر از نسخه برقی است اما به دلیل اینکه بر پایه پلتفرم مشترک با مدل برقی ساخته شده، همچنان ماشین سنگین‌وزنی محسوب می‌شود.

در برابر این غول‌های آمریکایی، ب‌ام‌و M2 CS ایستاده است که ریشه در تاریخ بخش M دارد. این مدل اوج تکامل سری M2 محسوب می‌شود که از موتور ۳ لیتری شش سیلندر خطی S58 بهره می‌برد. این پیشرانه دقیقاً با حجمی مشابه موتور هوریکین دوج، ۵۳۰ اسب بخار قدرت و ۶۵۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. تفاوت اصلی در وزن است؛ جایی که ب‌ام‌و با تنها ۱۶۵۸ کیلوگرم، نسبت قدرت به وزن بسیار برتر ۳۱۵ اسب بخار به ازای هر تن را ارائه می‌دهد. برخلاف دوج‌های چهارچرخ محرک، این آلمانی کوچک از انتقال قدرت محرک عقب استفاده می‌کند که در شروع حرکت از حالت سکون، کشش ضعیف‌تری نسبت به گشتاور آنی دیتونای برقی و سیکس‌پک چهارچرخ محرک دارد.

هنگامی‌که رقابت درگ آغاز شد، مزیت کشش دوج‌ها در ابتدا ب‌ام‌و را به حاشیه راند. چارجر دیتونا با شتاب اولیه خیره‌کننده پیش افتاد و نسخه سیکس‌پک نیز از ب‌ام‌و که برای پیدا کردن چسبندگی تقلا می‌کرد، جلو زد؛ اما با عبور از میانه مسیر، ورق برگشت و کوپهٔ آلمانی آن روی خود را نشان داد. ب‌ام‌و ابتدا نسخه شش سیلندر دوج را به شکلی پشت سر گذاشت که گویا رقیب آمریکایی در حال تمرین پارک دوبل است. سپس در یک بازگشت خیره‌کننده، ب‌ام‌و M2 CS از کنار سدان برقی دیتونا نیز عبور کرد. درحالی‌که دیتونا تا ۳۰۰ متر اول پیشتاز بود، جریمه وزن سنگین باتری‌ها درنهایت سرنوشت را رقم زد. ب‌ام‌و با وجود شروع ضعیف‌تر، با زمان ۱۱.۶ ثانیه از خط پایان گذشت و دیتونا با اختلاف تنها نیم طول خودرو و زمان ۱۱.۷ ثانیه در رتبه دوم قرار گرفت. چارجر سیکس‌پک نیز با زمان ۱۲.۱ ثانیه آخرین خودرو بود.