تیم کارواو در اقدامی هیجان‌انگیز، نمادین‌ترین خودروهای قسمت اول مجموعه سریع و خشن را برای یک رقابت درگ واقعی روبروی هم قرار داد.
تماشای رقابت درگ میان مشهورترین خودروهای اولین قسمت فیلم سریع و خشن، سناریوی رؤیایی هر طرفدار این مجموعۀ افسانه‌ای است؛ این دقیقاً همان چیزی است که رسانه کارواو به نمایش گذاشته است. آن‌ها مجموعه‌ای از مدل‌های بازسازی‌شده و حتی یک خودروی واقعی از فیلم را گرد هم آوردند تا در رقابتی حذفی، سریع‌ترین خودرو در مسافت ۴۰۰ متر را مشخص کنند. البته برخلاف جلوه‌های ویژه هالیوودی، این خودروها عمدتاً در وضعیت استاندارد بودند؛ خبری از کپسول‌های نیتروس اکسید (NOS)، تعویض دنده‌های نمایشی و البته خطر جدا شدن کف خودرو در میانه مسابقه نبود.
قسمت اول این فیلم، نسلی از علاقه‌مندان را با فرهنگ تیونینگ آشنا کرد و خودروهای حاضر در این درگ، یادآور خاطره‌انگیزترین ماشین‌های آن دوران هستند. در صف اول، میتسوبیشی اکلیپس سبزرنگ قرار داشت که در ابتدای فیلم توسط شخصیت برایان اوکانر (با بازی پل واکر) پشت فرمان آن بود؛ نسخه‌ای که در مسابقه استفاده شد یک مدل معمولی با ۱۴۰ اسب بخار قدرت بود. مزدا RX-7، خودروی دومینیک تورتو در سکانس‌های ابتدایی مسابقات خیابانی نیز با آن صدای خاص موتور وانکل در این رقابت حضور داشت. علاوه بر این، هوندا سیویک کوپه که یادآور صحنه‌های سرقت کامیون بود، به همراه آکورا اینتگرا به‌عنوان نمادهای تیونینگ دهه ۲۰۰۰ در پیست حاضر شدند.
در میان این جمع، یک خودرو با تاریخچه واقعی سینمایی خودنمایی می‌کرد؛ هوندا S2000 صورتی‌رنگ حاضر در این رقابت، همان خودرویی است که ابتدا در سکانس Race Wars قسمت اول سریع و خشن جانی ترن پشت فرمانش بود و بعدها با تغییر رنگ، به خودروی سوکی در قسمت دوم تبدیل شد. در کنار آن، اسطوره‌هایی چون نیسان اسکای‌لاین GT-R R33، دوج چارجر سوپرشارژر (الهام‌گرفته از عضلانی محبوب دومینیک) و تویوتا سوپرای معروف که در سکانس پایانی فیلم بر چارجر غلبه کرد، لیست شرکت‌کنندگان را تکمیل کردند.
از نظر فنی، تفاوت میان خودروها بسیار زیاد بود؛ از اکلیپس ۱۴۰ اسب بخاری تا چارجر سوپرشارژر با قدرت تقریبی ۵۰۰ اسب بخار. رقابت با بازسازی صحنه افتتاحیه فیلم میان اکلیپس، اینتگرا، سیویک و RX-7 آغاز شد اما در همان ابتدا، مزدا RX-7 قبل از شروع جدی مسابقه، با خروج دود از موتور وانکل از دور خارج شد. با حذف مزدا، اکلیپس به مرحله بعد رفت اما با ورود رقبای قدرتمندتر، شرایط برای آن دشوار شد.
با ورود هوندا S2000 به پیست، سطح رقابت تغییر کرد؛ این خودرو برخلاف سایرین، به یک سوپرشارژر مجهز شده بود که قدرت آن را به حدود ۳۴۵ اسب بخار می‌رساند و توانست رقبای ابتدایی را به‌راحتی شکست دهد؛ اما نوبت به نیسان اسکای‌لاین GT-R R33 رسید که با سیستم چهارچرخ محرک خود، مسافت ۴۰۰ متر را در ۱۴.۶ ثانیه طی کرد و هوندا را از دور خارج کرد. سپس دوج چارجر، سلاح محبوب تورتو، با موتور V8 غول‌پیکر و گشتاور بالای خود زمان ۱۴.۳ ثانیه را ثبت کرد و نیسان را شکست داد تا در فینال مقابل تویوتا سوپرا قرار بگیرد.
در فینال، تویوتا سوپرا در ابتدا ضعیف‌تر به نظر می‌رسید زیرا گفته می‌شد برخلاف نسخه توئین توربوی فیلم، یک مدل تنفس طبیعی است. بااین‌حال، سوپرا در کمال تعجب توانست چندین بار چارجر قدرتمند را شکست دهد. پس از پایان مسابقه، راز این پیروزی فاش شد؛ این سوپرا درواقع استاندارد نبود و موتور ۴ لیتری V8 لکسوس LS400 با قدرت ۳۰۰ اسب بخار در دل آن قرار داشت. سوپرا با ثبت زمان ۱۴ ثانیه، پیروز نهایی شد تا ثابت کند گاهی اوقات پایان‌های هالیوودی در دنیای واقعی هم تکرار می‌شوند و همان‌طور که تورتو می‌گفت، همه‌چیز در آن یک‌چهارم مایل خلاصه می‌شود.