درگ بی‌ام‌و X5 M با رنجروور و لندروور، شاسی‌بلندهای متفاوت با قلب یکسان!

لندروور دیفندر اوکتا، رنجروور اسپرت SV و ب‌ام‌و X5 M کامپتیشن با وجود تفاوت در برند، همگی از یک قلب تپنده مشترک یعنی پیشرانه ۴.۴ لیتری V8 توئین توربو موسوم به S68 بهره می‌برند؛ موتوری که توسط بخش M ب‌ام‌و طراحی شده است. حال در رقابت اخیر کارواو این سه ماشین به مصاف هم رفته‌اند. دیفندر اوکتا با وزن ۲۵۱۰ کیلوگرم سنگین‌ترین عضو این گروه است و با وجود قدرت ۶۳۵ اسب بخاری، در مقایسه با رنجروور اسپرت SV که با همین مقدار قدرت، ۸۵ کیلوگرم سبک‌تر است، چالش سخت‌تری را پیش رو دارد. ب‌ام‌و X5 M نیز با قدرت ۶۲۵ اسب بخار و گشتاور ۷۵۰ نیوتن‌متر، سبک‌ترین خودروی این جمع محسوب می‌شود. اگرچه دو مدل بریتانیایی به حالت اووربوست برای افزایش موقت گشتاور مجهز شده‌اند اما سؤال اصلی این بود که آیا این برتری تکنولوژیک در مسافت ۴۰۰ متر تعیین‌کننده خواهد بود یا خیر.

در درگ‌های از حالت سکون، رنجروور اسپرت SV و ب‌ام‌و X5 M رقابتی پایاپای داشتند و هردو مسافت ۴۰۰ متر را در زمان ۱۲ ثانیه طی کردند درحالی‌که لندروور دیفندر اوکتا با زمان ۱۳.۱ ثانیه از خط پایان گذشت. بااین‌حال، در آزمایش‌های رولینگ یا در حال حرکت، برتری آیرودینامیک بهتر و وزن سبک‌تر خالص ب‌ام‌و به‌وضوح نمایان شد. با افزایش سرعت، X5 M بااقتدار کامل از رقبای بریتانیایی پیشی گرفت. زمانی که گیربکس در حالت تعویض دستی قرار گرفت، فاصله ب‌ام‌و با رقبا بیش‌ازپیش شد که گمانه‌زنی‌ها درباره کمتر اعلام کردن توان واقعی این پیشرانه توسط ب‌ام‌و را تقویت کرد؛ موضوعی که در سال‌های اخیر برای بسیاری از پیشرانه‌های شش و هشت سیلندر ب‌ام‌و و حتی نمونه‌های چهار سیلندر تویوتا سوپرا نیز اثبات شده است.

درحالی‌که ب‌ام‌و در تمامی تست‌های سرعت و شتاب بااقتدار پیروز بود، در آزمایش ترمزگیری نتیجه‌ای غافلگیرکننده رقم خورد. لندروور دیفندر اوکتا که کندترین خودروی این رقابت بود، توانست در کوتاه‌ترین مسافت متوقف شود و پیروز این بخش لقب بگیرد. این موفقیت عجیب به طراحی جعبه‌ای و پروفیل آیرودینامیکی خاص دیفندر بازمی‌گردد؛ در سرعت‌های بالا، سطح مقطع بزرگ و شیشه جلوی عمودی این خودرو مانند یک ترمز هوایی عمل کرده و به آن کمک کرد تا در لحظه ترمزگیری، سریع‌تر از رقبای آیرودینامیک خود یعنی ب‌ام‌و و رنجروور که هوا را بهتر می‌شکافند، سرعت خود را کاهش دهد.