تست درگ دوج وایپر و بی ام و M5 موتور V10 با تویوتا GR سوپرا شش سیلندر

موتورهای ده سیلندر یا V10 از خاص‌ترین پیشرانه‌های تاریخ صنعت خودرو هستند؛ موتورهایی که ترکیبی از صدای هیجان‌انگیز، قدرت بالا و شخصیت فنی متفاوت را ارائه می‌کنند. در میان خودروهای مجهز به این نوع پیشرانه، دوج وایپر SRT-10 و بی‌ام‌و M5 نسل E60 جایگاه ویژه‌ای دارند. یکی نماینده فلسفه سنتی خودروهای اسپرت آمریکایی با حجم موتور بسیار بالا و گشتاور فراوان است و دیگری نمادی از مهندسی پیچیده آلمان با دور موتور بالا، فناوری پیشرفته و قابلیت استفاده روزمره.

در این مقایسه، دوج وایپر مجهز به موتور V10 با حجم ۸٫۳ لیتر در برابر بی‌ام‌و M5 مدل ۲۰۰۸ با پیشرانه ۵ لیتری V10 قرار می‌گیرد. هر دو خودرو در مسابقه درگ مسافت یک‌چهارم مایل شرکت می‌کنند تا مشخص شود کدام فلسفه مهندسی در شتاب‌گیری مستقیم عملکرد بهتری دارد. در ادامه، مشخصات فنی، نتایج مسابقه و تفاوت‌های بنیادی این دو خودرو را بررسی می‌کنیم.

دوج وایپر یکی از شناخته‌شده‌ترین خودروهای اسپرت آمریکایی است که از ابتدا با هدف ارائه قدرت زیاد، وزن نسبتاً پایین و تجربه رانندگی هیجان‌انگیز توسعه پیدا کرد. نسل مورد بررسی به پیشرانه V10 با حجم ۸٫۳ لیتر مجهز است؛ موتوری که در مقایسه با پیشرانه‌های کوچک‌تر و پرفشار امروزی، بر حجم بالا و تولید گشتاور قابل‌توجه تکیه می‌کند.

این موتور در نمونه مورد بررسی حدود ۴۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند و گشتاور آن به حدود ۶۵۱ نیوتن‌متر می‌رسد. چنین گشتاوری به وایپر کمک می‌کند بدون نیاز به افزایش شدید دور موتور، شتاب‌گیری قدرتمندی داشته باشد. به همین دلیل، راننده در هنگام خروج از خط شروع می‌تواند کشش قابل‌توجهی را تجربه کند؛ البته انتقال این نیرو به زمین به مهارت راننده و میزان چسبندگی لاستیک‌ها وابسته است.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های وایپر، وزن پایین‌تر آن نسبت به بی‌ام‌و M5 است. در این مقایسه، اختلاف وزن حدود ۲۲۷ کیلوگرم اعلام می‌شود. این تفاوت در مسابقه درگ اهمیت زیادی دارد، زیرا موتور برای به حرکت درآوردن جرم کمتری تلاش می‌کند.

در مقابل، وایپر از نظر تجهیزات ایمنی و سامانه‌های کمکی راننده به سطح خودروهای جدید نمی‌رسد. نمونه مورد بررسی فاقد بسیاری از امکاناتی است که امروزه در خودروهای اسپرت رایج هستند. نبود این تجهیزات، در کنار قدرت زیاد و گشتاور بالا، تجربه رانندگی خام‌تر و نیاز به مهارت بیشتر را به همراه دارد.

بی‌ام‌و M5 نسل E60 یکی از متفاوت‌ترین محصولات تاریخ بخش M این خودروساز آلمانی محسوب می‌شود. این خودرو به یک پیشرانه تنفس طبیعی V10 با حجم ۵ لیتر مجهز است که از نظر شخصیت فنی با موتور بزرگ وایپر تفاوت زیادی دارد.

قدرت موتور M5 در حالت استاندارد حدود ۴۰۰ اسب بخار است، اما با فعال کردن حالت پرقدرت، خروجی آن به حدود ۵۰۰ اسب بخار می‌رسد. این ویژگی باعث می‌شود راننده بتواند با توجه به شرایط رانندگی، از تنظیمات متفاوت موتور استفاده کند.

پیشرانه V10 بی‌ام‌و برای دور موتور بالا طراحی شده است و در مقایسه با موتور وایپر، برای ارائه بهترین عملکرد به افزایش دور موتور نیاز بیشتری دارد. محدوده قرمز دور موتور این خودرو به حدود ۸۰۰۰ دور در دقیقه نزدیک می‌شود؛ ویژگی‌ای که به شخصیت اسپرت و صدای متفاوت آن کمک می‌کند.

با وجود قدرت بیشتر در حالت ۵۰۰ اسب بخاری، وزن بالاتر M5 یکی از چالش‌های آن در مسابقه درگ است. این خودرو علاوه بر حمل تجهیزات رفاهی و ایمنی بیشتر، یک سدان چهاردر است که باید میان عملکرد اسپرت و قابلیت استفاده روزمره تعادل برقرار کند.

بنابراین، رقابت دو خودرو فقط مقایسه قدرت موتور نیست؛ بلکه تفاوت در وزن، منحنی گشتاور، ضرایب دنده، نحوه انتقال نیرو و مهارت راننده نیز نقش مهمی دارد.

برای مقایسه منصفانه‌تر، نخست هر دو خودرو با تنظیمات حدود ۴۰۰ اسب بخار وارد مسابقه شدند. این کار امکان بررسی تأثیر وزن، گشتاور و ضرایب دنده را بدون برتری کامل قدرت موتور فراهم می‌کرد.

در نخستین اجرای وایپر، این خودرو توانست شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت را در ۵٫۷۶ ثانیه ثبت کند و مسافت یک‌چهارم مایل را در ۱۴٫۰۶ ثانیه پشت سر بگذارد. در مقابل، بی‌ام‌و M5 زمان ۶٫۹ ثانیه را برای شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت و ۱۴٫۹۱ ثانیه را برای یک‌چهارم مایل ثبت کرد.

این نتایج نشان دادند که وایپر حتی با قدرت اسمی کمتر از حالت پرقدرت M5، به دلیل وزن پایین‌تر و گشتاور بیشتر می‌تواند عملکرد بهتری داشته باشد. البته شرایط محیطی نیز اهمیت داشت؛ مسابقه در ارتفاع حدود ۱۶۰۰ متر از سطح دریا انجام شد و هر دو خودرو از موتورهای تنفس طبیعی استفاده می‌کردند.

در چنین ارتفاعی، کاهش چگالی هوا می‌تواند بر خروجی موتورهای تنفس طبیعی تأثیر بگذارد. بنابراین، نتایج این رقابت را نباید بدون در نظر گرفتن شرایط محیطی به تمام مسابقات درگ تعمیم داد.

در مرحله بعد، بی‌ام‌و M5 از حالت پرقدرت استفاده کرد تا توان موتور به حدود ۵۰۰ اسب بخار برسد. در این شرایط، راننده باید از دور موتور مناسب، واکنش سریع پدال گاز و زمان‌بندی صحیح تعویض دنده‌ها بهره می‌گرفت.

یکی از نکات مهم درباره M5، گیربکس SMG آن است. این گیربکس امکان تعویض دنده‌های سریع را فراهم می‌کند، اما عملکرد خودرو همچنان به انتخاب زمان مناسب تعویض دنده و کنترل هرزگردی چرخ‌ها وابسته است.

در یکی از مراحل، راننده M5 هنگام تعویض دنده با مشکل مواجه شد و نتوانست بهترین عملکرد ممکن را ثبت کند. با این حال، در اجرای بعدی، رقابت نزدیک‌تر شد و هر دو خودرو عملکرد بهتری نشان دادند.

بی‌ام‌و در بهترین اجرای این مرحله، صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت را در ۶٫۱۷ ثانیه ثبت کرد و یک‌چهارم مایل را در ۱۴٫۱۳ ثانیه پیمود. وایپر نیز به زمان ۵٫۶۵ ثانیه برای صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت و ۱۳٫۸۶ ثانیه برای یک‌چهارم مایل رسید.

این نتیجه نشان می‌دهد که افزایش قدرت به‌تنهایی تضمین‌کننده پیروزی نیست. در مسابقه‌ای کوتاه مانند درگ، وزن، میزان چسبندگی، ضرایب دنده و نحوه انتقال قدرت می‌توانند به اندازه توان موتور اهمیت داشته باشند.

تفاوت اصلی این دو پیشرانه در نحوه تولید قدرت و گشتاور دیده می‌شود. موتور ۸٫۳ لیتری وایپر با حجم زیاد خود می‌تواند گشتاور قابل‌توجهی تولید کند. در نتیجه، راننده برای بهره‌گیری از نیروی موتور مجبور نیست همیشه دور موتور را تا محدوده‌های بسیار بالا افزایش دهد.

در مقابل، پیشرانه ۵ لیتری V10 بی‌ام‌و شخصیت دوربالا دارد. این موتور برای دستیابی به حداکثر توان، به افزایش دور موتور نیازمند است و همین موضوع اهمیت انتخاب دنده مناسب را بیشتر می‌کند.

ضرایب دنده نیز در نتیجه نهایی نقش داشتند. وایپر با ضرایب نسبتاً بلند می‌توانست بخش بزرگی از مسیر را در دنده سوم طی کند، در حالی که M5 برای عبور از خط پایان به دنده چهارم نیاز داشت. هر تعویض دنده فرصتی برای کاهش شتاب لحظه‌ای ایجاد می‌کند؛ به همین دلیل، تفاوت در تعداد تعویض‌ها می‌تواند بر نتیجه مسابقه تأثیر بگذارد.

با این حال، این موضوع به معنی برتری مطلق گیربکس یک خودرو در تمام شرایط نیست. در مسیرهای پیچ‌دار، رانندگی روزمره و شرایط مختلف جاده‌ای، ویژگی‌های دیگری نیز اهمیت دارند.

در بخش دیگری از این مقایسه، تویوتا سوپرا نسخه نهایی مدل ۲۰۲۶ وارد رقابت شد. این خودرو با پیشرانه شش سیلندر خطی ۳ لیتری توربوشارژ و قدرت حدود ۳۸۲ اسب بخار، روی کاغذ قدرت کمتری از M5 در حالت پرقدرت دارد؛ اما فناوری جدیدتر، توربوشارژرها و گیربکس اتوماتیک هشت‌سرعته می‌توانند مزیت مهمی ایجاد کنند.

سوپرا در اجرای گزارش‌شده، شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت را در ۵٫۲۴ ثانیه ثبت کرد و مسافت یک‌چهارم مایل را در ۱۳٫۱۷ ثانیه به پایان رساند. این زمان از بهترین نتیجه ثبت‌شده وایپر در همان رقابت سریع‌تر بود.

این اختلاف نشان می‌دهد که پیشرفت فناوری خودرو در طول چند دهه، تنها به افزایش قدرت موتور محدود نشده است. مدیریت الکترونیکی پیشرانه، استفاده از توربوشارژر، هماهنگی گیربکس با موتور و بهبود کنترل کشش می‌توانند عملکردی فراتر از اعداد خام قدرت ایجاد کنند.

البته این نتیجه به معنای برتری سوپرا در تمام زمینه‌ها نیست. وایپر همچنان با حجم موتور بزرگ و شخصیت مکانیکی خاص خود، تجربه‌ای متفاوت ارائه می‌کند؛ تجربه‌ای که برای بسیاری از علاقه‌مندان خودروهای اسپرت کلاسیک اهمیت زیادی دارد.

در رقابت مستقیم دوج وایپر SRT-10 و بی‌ام‌و M5 E60، وایپر در اجراهای ثبت‌شده زمان بهتری در مسافت یک‌چهارم مایل به دست آورد. وزن پایین‌تر، گشتاور بیشتر و نیاز کمتر به تعویض دنده از عوامل مهم این عملکرد بودند. در مقابل، M5 با پیشرانه دوربالا، قدرت ۵۰۰ اسب بخاری در حالت پرقدرت و تجهیزات بیشتر، نماینده رویکرد متفاوتی در طراحی خودروهای اسپرت است.

ورود تویوتا سوپرا جدید نیز نشان داد که فناوری مدرن می‌تواند در مسابقه درگ بر خودروهای قدیمی‌تر غلبه کند؛ حتی زمانی که قدرت اسمی آن کمتر باشد. با این حال، مقایسه این سه خودرو فقط با زمان یک‌چهارم مایل کامل نمی‌شود. دوج وایپر نماد قدرت خام آمریکایی، بی‌ام‌و M5 نمونه‌ای از مهندسی پیچیده آلمانی و تویوتا سوپرا نماینده ترکیب فناوری جدید با عملکرد اسپرت است. هر سه خودرو از مسیر متفاوتی به یک هدف رسیده‌اند: ارائه تجربه‌ای هیجان‌انگیز پشت فرمان.