چین، جنگنده نسل ششم F-47 آمریکا را هنوز نیامده شکستخورده میدارند!
درحالیکه جنگنده نسل ششم و فوق پیشرفته آمریکا هنوز رسماً به پرواز درنیامده، چین آن را یک طرح شکستخورده و از رده خارج میداند. این ادعای جسورانه، فصلی جدید از رقابت نفسگیر فناوری میان واشنگتن و پکن را به نمایش میگذارد؛ جایی که نبرد بر سر برتری هوایی، پیش از بلند شدن هواپیماها از روی باند آغاز شده است. جنگنده F-47 توسط بوئینگ توسعه مییابد و قرار است پاسخ آمریکا به جنگندههای رادارگریز J-36 و J-50 چین باشد اما تحلیلگران چینی معتقدند که پاشنه آشیل این جنگنده آمریکایی، پیش از تولدش نمایان شده است.
چینیها با اعتمادبهنفس بالایی به طراحی F-47 مینگرند و دلیل اصلی آن، تجربهای است که با جنگندههای نسل ششمی خودشان، یعنی چنگدو J-36 و شنیانگ J-50، از اواخر سال ۲۰۲۴ کسب کردهاند. گزارشی از وزارت جنگ آمریکا در دسامبر ۲۰۲۵ تأیید میکند که این دو برنامه چینی از فاز مفهومی عبور کرده و وارد مرحله آزمایشهای پروازی فعال شدهاند اما انتقاد اصلی پکن به یک جزء بهظاهر ساده در طراحی F-47 یعنی استفاده از کانارد مربوط میشود. این بالچههای کوچک که در جلوی بال اصلی قرار گرفتهاند، از دید کارشناسان چینی یک شکست در کاهش سطح مقطع راداری و یک تکنیک منسوخ شده از نسلهای قبلی جنگندهها است. ژانگ شوفنگ، یک تحلیلگر نظامی سرشناس چینی، میگوید درحالیکه حذف دم عمودی برای افزایش پنهانکاری یک روند اصلی در جنگندههای نسل ششم است، استفاده از کانارد این مزیت را خنثی میکند. او معتقد است نوآوریهایی مانند نوک بالهای متحرک که در J-36 و J-50 به کار رفته، راهحل بهینهتری برای حفظ پایداری پرواز بدون قربانی کردن رادارگریزی است.
نامگذاری این جنگنده نیز داستانی خاص خود را دارد. دونالد ترامپ، بهعنوان چهل و هفتمین رئیسجمهور آمریکا، نام F-47 را برای این پرنده انتخاب کرد و در زمان اعطای قرارداد به بوئینگ گفت:
هیچچیز در دنیا حتی به آن نزدیک هم نمیشود و با نام F-47 شناخته خواهد شد. ژنرالها این نام را انتخاب کردند و این شماره زیبایی است.
بااینحال، او اخیراً در مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوئیس با لحنی متفاوت درباره این نامگذاری صحبت کرد و گفت:
اگر از آن خوشم نیاید، آن [نام] را حذف خواهم کرد.
این تردید ناگهانی، گمانهزنیها درباره چالشهای فنی و برنامهای پروژه را تقویت کرده است.
فارغ از این حواشی، F-47 مأموریت بسیار سنگینی بر دوش دارد. این جنگنده باید قواعد نبرد هوایی را در منطقه اقیانوس هند و آرام بازنویسی کند و نیروی هوایی چین را به چالش بکشد. یکی از اصلیترین اهداف آن، دستیابی به شعاع عملیاتی بیش از ۱۰۰۰ مایل دریایی (حدود ۱۸۵۰ کیلومتر) با سوخت داخلی است. این برد پروازی یک جهش بزرگ نسبت به جنگندههای نسل پنجم فعلی آمریکا محسوب میشود. برای مقایسه، شعاع عملیاتی F-22 رپتور حدود ۱۰۰۰ کیلومتر و F-35 لایتنینگ حدود ۱۲۴۰ کیلومتر است. این افزایش برد به F-47 اجازه میدهد تا برای مدت طولانیتری در مناطق پرخطر و تحت نظارت دشمن عملیات انجام دهد.