علت ضعف پنهانکاری جنگنده نسل پنجمی سوخوی SU-57 روسیه چیست؟
در دنیای جنگندههای نسل پنجم که پنهانکاری حرف اول را میزند، روسیه مسیری کاملاً متفاوت را انتخاب کرده است. جنگنده سوخوی SU-57 که در غرب با نام فلون شناخته میشود، پاسخی است به یک سؤال بنیادین که اگر نتوانستی از دید دشمن پنهان شوی، آیا میتوانی در نبرد تنبهتن او را مغلوب کنی؟ غرب اغلب سوخوی SU-57 را به دلیل ضعف در قابلیتهای رادارگریزی و تولید ناکافی نقد میکند اما این انتقادها یک نکتهٔ کلیدی را نادیده میگیرند؛ این جنگنده اصلاً قرار نیست یک F-22 یا F-35 روسی باشد. طراحی آیرودینامیک خارقالعادهٔ آن، پرده از یک دکترین نظامی کاملاً روسی برمیدارد که در آن، چابکی و قدرت مانور بر پنهانکاری ارجحیت دارد.
سوخوی SU-57 برای سلطه بر آسمان از طریق حرکات انفجاری طراحی شده نه ناپدید شدن در آن. بدنهٔ پهن و یکپارچهٔ آن با بالهای بزرگ، نیروی بالابر عظیمی را در سرعتهای پایین و متوسط ایجاد میکند. این طراحی به جنگنده اجازه میدهد در زوایای حملهای پرواز کند که هر جنگندهٔ دیگری را دچار واماندگی میکند. برخلاف سطوح صاف و زاویهدار جنگندههای آمریکایی، بدنهٔ سوخوی SU-57 پر از سطوح کنترلی بزرگ و متحرک است. دمهای عمودی و افقی تماممتحرک، در کنار شهپرهای وسیع، یک هدف را دنبال میکنند که واکنشهای آنی و تغییر جهتهای برقآسا است.
این جنگنده مثل F-16، عمداً بهصورت آیرودینامیکی ناپایدار طراحی شده است که این ویژگی پاسخگویی آن را به دستورات خلبان به شکلی باورنکردنی افزایش میدهد؛ اما برگ برندهٔ اصلی سوخوی SU-57، نازلهای خروجی موتور با قابلیت تغییر بُردار رانش است. این فناوری به جنگنده اجازه میدهد حتی زمانی که جریان هوا روی بالها برای مانور کافی نیست، با تغییر جهت گازهای خروجی، مسیر خود را به شکلی غیرممکن تغییر دهد. این همان چیزی است که روسها به آن ابرمانورپذیری میگویند.
این همه تمرکز بر آکروباتیک هوایی اما یک هزینه گزاف دارد که کاهش کارایی در نبردهای فراتر از میدان دید است. فلسفهٔ طراحی سوخوی SU-57 نشان میدهد که روسها انتظار درگیریهای نزدیک و داینامیک را دارند، نه پیروزیهای تمیز با شلیک یک موشک از فاصلهٔ صدها کیلومتری. این جنگنده برای نبردهای داخل میدان دید یا همان داگفایتهای کلاسیک بهینه شده است. هدف آن نزدیک شدن به دشمن، چرخاندن سریع دماغه به سمت هدف و شلیک موشکهای کوتاهبرد پیشرفته است. این رویکرد، سوخوی SU-57 را بجای جنگندهای تهاجمی برای نفوذ به عمق خاک دشمن، به یک رهگیر فوقالعاده قدرتمند برای دفاع از حریم هوایی خودی تبدیل میکند.
درواقع، روسها در طراحی سوخوی SU-57 این رویکرد را در نظر داشتهاند که چابکی و قدرت مانور میتواند سپری در برابر شناسایی شدن باشد. آنها بهجای پنهان شدن از موشک، ترجیح میدهند از آن فرار کنند؛ اما سؤال بزرگ اینکه آیا در برابر جنگندههای نسل پنجمی که از کیلومترها دورتر شلیک میکنند، یک رقصندهٔ ماهر شانسی برای زنده ماندن دارد؟
منبع: Nationalinterest