ناشناخته‌ترین خودروهای تاریخ جنرال موتورز، قسمت اول

جنرال موتورز که از سال ۱۹۰۸ آغاز به کار کرد، با داشتن زیرمجموعه‌های گوناگون در آمریکای جنوبی، آفریقا، آسیا، اروپا، استرالیا و ایالات‌متحده، در طول تاریخ خود خودروهای خاص و متعددی را روانه بازار کرده که شاید از وجود خیلی از آن‌ها باخبر نباشید. در این نوشتار طی دو قسمت نگاهی به برخی از ناشناخته‌ترین محصولات این کمپانی بزرگ می‌اندازیم.

برند آکادین به این دلیل شکل گرفت تا جنرال موتورز بتواند بدون پرداخت تعرفه‌های سنگین واردات، خودروهای خود را در بازار کانادا به فروش برساند. مدل آکادین کانسو نمونه‌ای کمی دست‌کاری‌شده از شورلت نوا بود که در نمایندگی‌های کانادایی پونتیاک و بیوک عرضه می‌شد. این برند که در سال ۱۹۶۲ تشکیل شده بود، نزدیک به یک دهه تا سال ۱۹۷۱ به فعالیت خود ادامه داد.

دهه ۷۰ میلادی به دلیل افزایش چشمگیر قیمت سوخت و قوانین سخت‌گیرانه برای کاهش آلایندگی و افزایش ایمنی، دوران بسیار سختی برای خودروسازان بود. فناوری توربوشارژ روزبه‌روز محبوب‌تر می‌شد و در سال ۱۹۷۸ برند بیوک جنرال موتورز مدل‌های کوپه ریگال و لسابر را با موتورهای ۳.۸ لیتری V6 مجهز به توربوشارژر به‌جای موتورهای V8 معرفی کرد. سپس در سال ۱۹۷۹ مدل بیوک سنچوری توربو کوپه از راه رسید که توانست تعادل مناسبی میان مصرف اقتصادی و عملکرد ایجاد کند اما تولید آن تنها پس از گذشت یک سال و ساخت تعداد بسیار محدودی خاتمه یافت.

هنگامی‌که جنرال موتورز در سال ۲۰۰۲ شرکت دوو را پس از ورشکستگی تصاحب کرد، با خودروساز چینی سایک نیز وارد همکاری شد. کمتر از یک سال بعد، سدان دوو لاکتی برای عرضه در چین از طریق همکاری با سایک احیا شد اما با اعمال تغییرات ظاهری و چهره‌ای جدید، با نام بیوک اکسل راهی بازار این کشور شد. این سدان کامپکت در جایگاهی بالاتر از بیوک سیل قرار گرفت و با پیشرانه‌های بنزینی ۱.۶ یا ۱.۸ لیتری عرضه می‌شد.

بیوک سیل درواقع نسخه چینی اوپل کورسا B بود که البته در نسخه هاچ‌بک عرضه نشد و خریداران تنها می‌توانستند آن را به‌صورت سدان چهاردر یا استیشن پنج‌در با موتورهای بنزینی ۱.۲، ۱.۴ یا ۱.۶ لیتری خریداری کنند. این خودرو هم برای بازار چین در نظر گرفته شده بود و توسط جوینت ونچر سایک-جنرال موتورز در این کشور تولید می‌شد.

کادیلاک همواره مترادف با خودروهای لوکس بزرگ و اصیل‌ترین برندهای آمریکایی بوده است؛ بنابراین زمانی که جنرال موتورز تصمیم گرفت یک کادیلاک کامپکت کوچک صرفاً برای بازار اروپا و بر پایه ساب 9-3 طراحی کند، اکثر کارشناسان پیش‌بینی کردند که این پروژه عاقبت تلخی خواهد داشت. حق با آن‌ها بود و BLS در مدل‌های سدان و استیشن با تیراژ بسیار پایینی به فروش رسید تا اینکه کادیلاک از بازار اروپا عقب‌نشینی کرد. این مدل تنها خودروی کادیلاک تاریخ است که هرگز در ایالات‌متحده به فروش نرسید.

جنرال موتورز همواره عادت داشت از قالب‌های بدنه یکسان در سراسر جهان با طراحی و گزینه‌های پیشرانه مختص هر بازار استفاده کند. در سال ۱۹۷۶ این شرکت هاچ‌بکی بر اساس واکسهال فایرنزا را برای بازار آفریقای جنوبی معرفی کرد که با نام شورلت ۱۳۰۰ شناخته می‌شد. با وجود استفاده از پنل‌های بدنه منحصربه‌فرد از ستون B به عقب، شورلت ۱۳۰۰ یک شکست تمام‌عیار در بازار بود زیرا خریداران آفریقایی تمایلی به خرید یک هاچ‌بک کامپکت سه‌در نداشتند.

جنرال موتورز در آغاز هزاره جدید میلادی با افتتاح کارخانه جدیدی به نام مجموعه گراواتای، موج گسترده‌ای از توسعه را در برزیل کلید زد. این شرکت ادعا کرد که این کارخانه کارآمدترین کارخانه خودروسازی در جهان است و یکی از محصولات اصلی آن سلتا بود؛ خودرویی که درواقع نسخه بازنگری‌شده‌ای از اوپل کورسا به شمار می‌رفت. اگرچه سلتا از نظر فنی چندان شگفت‌انگیز نبود اما نخستین خودروی بود که جنرال موتورز برزیل تلاش کرد آن را به‌صورت آنلاین به فروش برساند یعنی فرایندی که در سال ۲۰۰۰ تکنولوژی بسیار پیشرفته‌ای محسوب می‌شد.

سیتیشن که در روزهای نخست عرضه فروش بسیار بالایی داشت، امروزه در آمریکای شمالی با خاطرات خوشی یاد نمی‌شود و در سایر نقاط جهان هم تقریباً ناشناخته است. این خودرو به‌عنوان پاسخی از سوی آمریکا در برابر موج خودروهای کامپکت دیفرانسیل جلوی ژاپنی متولد شد اما دیری نپایید که مشکلات آن مثل کیفیت ساخت پایین و قفل شدن چرخ‌های عقب هنگام ترمزگیری نمایان شد. همچنین بعداً معلوم شد خودروهایی که برای تست در اختیار رسانه‌ها قرار داده شده بود بسیار باکیفیت‌تر از نمونه‌هایی بودند که به خریداران تحویل داده می‌شد. درنتیجه، آمار فروش سقوط کرد و سیتیشن پس از تنها پنج سال حضور در خط تولید، در سال ۱۹۸۵ برای همیشه ناپدید شد.

شورلت کورویر با برخورداری از پیشرانهٔ تخت شش سیلندر کم‌ارتفاع که در پشت محور عقب جاسازی شده بود و عدم وجود میل‌گاردان در وسط خودرو، گزینه‌ای منطقی برای تبدیل شدن به مجموعه‌ای از خودروهای کاربردی و تجاری به شمار می‌رفت. یکی از این مدل‌ها نسخهٔ ون با نام کورون بود که بعداً با اضافه شدن پنجره‌ها و صندلی‌ها، به خودروی خلاقانه گرین‌برایر تبدیل شد. متأسفانه پس از شروعی امیدوارکننده، آمار فروش به سرعت افت کرد که بخشی از آن به دلیل رقابت با فورد اکولاین ارزان‌تر و فولکس‌واگن تایپ ۲ بود. درنتیجه، تولید این مدل در سال ۱۹۶۵، یعنی تنها چهار سال پس از آغاز، خاتمه یافت.

پیکاپ S-10 خودرویی بسیار معروف و پرفروش بود اما فقط در نسخه‌ای که پیشرانهٔ درون‌سوز زیر کاپوت داشت و نسخه برقی این مدل یک استثنای واقعی بود. تخمین زده می‌شود که کمتر از ۵۰۰ دستگاه از این مدل در اواخر دهه ۱۹۹۰ ساخته شده باشد که همگی از قوای محرکه‌ای مشابه خودروی ساختارشکن جنرال موتورز EV1 استفاده می‌کردند. این مدل، کمیاب‌ترین پیکاپ در میان تمامی مدل‌های شورلت به شمار می‌رود.

ادامه دارد...