در دهه ۵۰ میلادی، شرکت گریهاوند بزرگترین خط مسافربری اتوبوسرانی در ایالاتمتحده بود اما با پایان جنگ جهانی دوم و تغییرات سریع در سیستم حملونقل، سفرهای هوایی سرعت و رواج بیشتری پیدا کردند و مسافران گزینه جدیدی پیش روی خود داشتند. گریهاوند بهخوبی میدانست که برای جذاب نگه داشتن سفرهای جادهای به محصولی متمایز نیاز دارد و اینگونه بود که اتوبوس مسافربری سینیکروزر متولد شد.
این اتوبوس که بهطور رسمی GM PD-4501 سینیکروزر نام داشت، کاملاً با نمونههای پیشین متفاوت بود. این مدل دوطبقه و آیندهنگرانه بهگونهای طراحی شده بود که گویی از فیلمهای علمی تخیلی بیرون آمده است. بدنه آلومینیومی براق با الهام از صنایع هواپیمایی، ساختار مونوکوک، بخش عقبی مرتفع و حتی سرویس بهداشتی داخلی ازجمله ویژگیهای شاخص آن بودند. این اتوبوس که در سال ۱۹۵۴ بهصورت مشترک توسط شرکت گریهاوند و جنرال موتورز معرفی شد، بهسرعت به یکی از شناختهشدهترین مدلهای تاریخ تبدیل شد. سینیکروزر برخلاف اتوبوسهای سنتی آن دوران، به سیستم تهویه مطبوع و صندلیهای تخت شو مجهز بود و سفرهای طولانی جادهای را به تجربهای لذتبخش تبدیل میکرد. مدلهای اولیه این اتوبوس از دو موتور و گیربکس دستی شش سرعته بهره میبردند و کد PD-4501 نشاندهنده سری دیزلی سالنی با گنجایش ۴۵ مسافر بود. این اتوبوس نمادین بین سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ توسط جنرال موتورز مجموعاً در ۱,۰۱۱ دستگاه تولید شد که ۱۰ آن پروتوتایپ بودند.
نسخههای اولیه به دو موتور دیزل تنفس طبیعی کوچک مجهز بودند که درمجموع ۳۲۵ اسب بخار قدرت تولید میکردند و برای انتقال نیرو به چرخها باهم هماهنگ شده بودند. بااینحال، طراحی دوموتوره با چالشهای مکانیکی جدی مواجه شد و به همین دلیل بین سالهای ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲، گریهاوند موتورهای دوتایی را با یک پیشرانه قابلاعتمادتر ساخت دیترویت دیزل جایگزین کرد. این موتور V8 با حجم ۹.۳ لیتر، به همراه کلاچ معمولی و گیربکس چهار سرعت کار میکرد. سینیکروزر در دهههای ۵۰ و ۶۰ میلادی نماد سفرهای بینشهری آمریکا بود تا اینکه در اواسط دهه ۷۰ بازنشسته شد. بعدتر نسخههای دستدوم توسط مدارس، کلیساها و شرکتهای چارتر به کار گرفته شدند و برخی دیگر نیز توسط مالکان شخصی به خودروهای مسافرتی و کمپر تبدیل شدند. از میان کل تعداد تولید، امروزه تنها حدود ۲۱۳ دستگاه در مجموعههای شخصی و موزهها باقی ماندهاند که گفته میشود تنها ۳۹ دستگاه از آنها همچنان صندلیهای مسافربری خود را حفظ کردهاند.
نکته جالب اینجاست که ابعاد بزرگ سینیکروزر باعث شد گریهاوند برای تردد آن در بزرگراههای آمریکا ناچار به تغییر قوانین شود. در آن زمان، بسیاری از ایالتها محدودیت طول ۱۰.۶ متری برای اتوبوسها داشتند؛ به همین دلیل گریهاوند پروتوتایپ خود را برای معرفی ایده و لابیگری جهت افزایش محدودیت طول اتوبوسها به پایتخت ایالتهای مختلف فرستاد. مسافران طبقه بالا به لطف پنجرههای بزرگ جانبی و دو شیشه جلوی کوچک، دید بسیار بهتری به جاده داشتند. ارتفاع بیشتر بخش عقب نیز فضای بزرگی معادل نزدیک به ۱۰ مترمکعب را برای چمدانها در زیر آن فراهم کرده بود که مزیتی بزرگ برای اتوبوسهای مسافرتی به شمار میرفت.
اکنون نخستین دستگاه تولیدی سینیکروزر با شماره سریال 001، ساخت سال ۱۹۵۴، برای فروش در حراجی آماده میشود. این اتوبوس ۱۲.۲ متر طول و ۳.۳ متر ارتفاع دارد و روی محورهای عقب جفت سوار است. کابین داخلی در دو سطح طراحی شده که شامل ۱۰ صندلی در طبقه پایین و ۳۳ صندلی در بخش مرتفع عقبی میشود که با احتساب راننده و صندلی درگاه ورودی، ظرفیت کل را به ۴۵ نفر میرساند. این نمونه کلاسیک با رنگآمیزی سنتی سفید و آبی گریهاوند، کابین زرشکی و طلایی متناسب با آن دوران، سیستم تعلیق بادی و لاستیکهای گودیر، قرار است در تاریخ ۱۴ نوامبر به زیر چکش حراج برود.
