هوندا با بهینهسازی موتور ۳ سیلندر خودروی کوچک S660 و طراحی آیرودینامیک، توانست به سرعت ۴۲۱ کیلومتر بر ساعت برسد و رکورد فرمول یک را بشکند.
وقتی صحبت از سریعترین خودروهای جهان میشود، معمولاً نام موتورهای حجیم چند سیلندر، سوپرکارهای چند صد اسب بخاری و پیشرانههای قدرتمند به میان میآید. بااینحال، هوندا در سال ۲۰۱۶ نشان داد که برای رسیدن به سرعتی فراتر از ۴۲۰ کیلومتر بر ساعت، همیشه به موتورهای بزرگ نیاز نیست.
این خودروساز ژاپنی با ساخت خودرویی به نام S-Dream Streamliner و استفاده از یک پیشرانه سه سیلندر ۶۶۰ سیسی، رکورد سرعتی را ثبت کرد که حتی از رکورد قبلی یک خودروی فرمول یک هوندا نیز فراتر رفت.
پروژهای برای شکستن رکورد سرعت با موتور ۶۶۰ سیسی
داستان این خودرو از سال ۲۰۱۵ آغاز شد؛ زمانی که پروژهای با عنوان Bonneville Speed Challenge در مرکز تحقیق و توسعه هوندا در ژاپن شکل گرفت. هدف مهندسان مشخص بود: ثبت رکورد جهانی سرعت با استفاده از موتوری با حجم تنها ۶۶۰ سیسی.
برای اجرای این پروژه، ۱۶ نفر از میان حدود ۱۰۰ داوطلب انتخاب شدند. سرپرستی گروه را کیسوکه تسوتا بر عهده داشت و اعضای تیم وظیفه داشتند خودرویی بسازند که بتواند با وجود حجم موتور بسیار کم، به سرعتی استثنایی دست پیدا کند.
پیشرانه انتخابشده از خانواده موتورهای سه سیلندر هوندا S660 بود؛ یک خودروی اسپرت کوچک مخصوص بازار ژاپن که در کلاس خودروهای Kei قرار میگرفت. البته هوندا از موتور استاندارد این خودرو استفاده نکرد.
مهندسان برای تحمل فشارهای ناشی از دور موتور و توان بسیار بالاتر، بخشهای مختلف پیشرانه از جمله بلوک سیلندر، پیستونها، میللنگ و سوپاپها را بازطراحی کردند. بلوک پایینی موتور نیز با نمونهای فولادی جایگزین شد و شاتونها تقویت شدند. هدف این بود که توان خروجی به بیش از سه برابر مقدار طراحیشده برای موتور استاندارد برسد.
چرا بدنه خودرو شبیه یک موشک طراحی شد؟
افزایش قدرت موتور بهتنهایی برای رسیدن به سرعت بیش از ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت کافی نبود. در چنین سرعتی، مقاومت هوا به یکی از مهمترین موانع حرکت خودرو تبدیل میشود. هرچه سرعت افزایش پیدا کند، نیروی مقاومت آیرودینامیکی نیز بهشدت بیشتر میشود و موتور برای غلبه بر آن به توان بیشتری نیاز دارد.
به همین دلیل، هوندا بدنه S-Dream را با ساختاری کشیده، باریک و بسیار آیرودینامیک طراحی کرد. این خودرو در گروه Streamliner قرار میگرفت؛ خودروهایی که شکل ظاهری آنها برای کاهش مقاومت هوا و دستیابی به سرعتهای بالا بهینهسازی میشود. بدنه کشیده و کابین کوچک آن باعث میشد سطح روبهروی جریان هوا کاهش پیدا کند.
مهندسان برای طراحی بدنه از شبیهسازی جریان سیالات نیز کمک گرفتند. هدف آنها دستیابی به سرعت ۴۵۰ کیلومتر بر ساعت بود؛ بنابراین، علاوه بر کاهش مقاومت هوا، پایداری خودرو در سرعتهای بالا نیز اهمیت زیادی داشت. بالههای عمودی و افقی در طراحی خودرو به کار رفتند تا احتمال چرخش ناگهانی یا بلند شدن آن از سطح زمین کاهش پیدا کند.
یک مشکل غیرمنتظره در آزمایشهای بونویل
پس از انجام آزمایشهای اولیه در ژاپن، خودرو به بستر نمکی بونویل در ایالت یوتا آمریکا منتقل شد؛ اما نخستین آزمایشها در این منطقه با مشکلی غیرمنتظره همراه بود. هیکارو میاگی، راننده آزمایشی خودرو و قهرمان پیشین مسابقات موتورسیکلت ژاپن، پس از نخستین حرکت اعلام کرد که دید مناسبی از داخل کابین ندارد.
مشکل از آنجا ناشی میشد که سطح سفید و یکنواخت نمکزار، برخلاف پیست آزمایشگاهی، نشانههای بصری چندانی برای تشخیص مسیر در اختیار راننده قرار نمیداد. در نتیجه، تیم مهندسی مجبور شد طراحی بخش بالایی بدنه و پوشش کابین را تغییر دهد. این اصلاحات در مرکز توسعه هوندا در کالیفرنیا انجام شد؛ آن هم تنها ۱۰ روز پیش از آغاز رقابت اصلی.
رکورد ۴۲۱ کیلومتر بر ساعت با یک موتور کوچک
S-Dream در جریان رویدادهای اولیه هفته سرعت بونویل نتوانست به رکورد موردنظر تیم برسد، اما فرصت دیگری برای تلاش در اختیار مهندسان قرار گرفت. این خودرو در مسابقه سرعت مایک کوک شرکت کرد و سرانجام توانست رکورد رسمی کلاس خود را بشکند.
هوندا اعلام کرد S-Dream به میانگین سرعت ۲۶۱٫۸۷۵ مایل بر ساعت در مسافت یک مایل و ۲۶۱٫۹۶۶ مایل بر ساعت در مسافت یک کیلومتر دست یافته است. این ارقام به ترتیب معادل حدود ۴۲۱٫۴۵ و ۴۲۱٫۵۹ کیلومتر بر ساعت هستند. رکورد در ردهبندی FIA با عنوان Category A، Group 1، Class 4 ثبت شد.
خودرو در یکی از حرکتهای خود حتی به سرعت حدود ۴۲۸ کیلومتر بر ساعت، رسید؛ اما چون نتوانست همین سرعت را در مسیر بازگشت نیز تکرار کند، این عدد بهعنوان رکورد رسمی پذیرفته نشد.
سریعتر از خودروی فرمول یک هوندا
اهمیت رکورد S-Dream زمانی بیشتر مشخص میشود که آن را با دستاورد قبلی هوندا مقایسه کنیم. پیش از این، رکورد سریعترین خودروی هوندا در اختیار یک خودروی فرمول یک BAR Honda بود که در سال ۲۰۰۶ در بونویل به سرعت متوسط حدود ۳۹۷ کیلومتر بر ساعت در مسافت یک مایل رسیده بود.
S-Dream توانست این رکورد را با اختلاف قابلتوجهی پشت سر بگذارد؛ آن هم با پیشرانهای که حجم آن تنها ۶۶۰ سیسی بود. البته نباید فراموش کرد که این خودرو برای حرکت در جادههای عمومی ساخته نشده بود و نمیتوان آن را با خودروهای تولید انبوه هوندا از نظر کاربرد و مشخصات مقایسه کرد.
نهایتاً باید گفت رکوردشکنی S-Dream نشان داد که حجم موتور بهتنهایی تعیینکننده سرعت نهایی یک خودرو نیست. ترکیب قدرت پیشرانه، وزن، طراحی آیرودینامیکی، پایداری و مهندسی دقیق میتواند خودرویی با موتور بسیار کوچک را به سرعتی برساند که معمولاً از خودروهای مسابقهای قدرتمند انتظار میرود.