بازسازی چهره برند اینفینیتی

رولند کروگر (Roland Krüger) کسی است که دو بار در قطب جنوب اسکی کرده و دومین بار نیز به‌تنهایی این کار را انجام داده است. ۵۵ روز در یک مسیر دشوار با اختلاف ارتفاعی بیش از ۲۷۰۰ متر از سطح دریا بر پهنه‌ای سفید و بی‌کران از کره زمین، چیزی است که واقعاً دل و جرأت زیادی را می‌طلبد. چنین رفتار و منشی است که احتمالاً «رولند کروگر» را به شخصی مناسب برای هدایت اینفینیتی بدل ساخته است.

اینفینتی حیات خود را از سال ۱۹۸۵ با عنوان «پروژه هوریزون» شروع کرد؛ یک مأموریت داخلی از جانب نیسان برای ایجاد یک برند لوکس پرفورمنس در بازار ایالات متحده. ۲ سال بعد، در سال ۱۹۸۷، از برند «اینفینیتی» رونمایی شد و اولین محصول آن که Q45 سدان نام داشت، در سال ۱۹۸۹ به بازار وارد گردید.

Q45 از نظر ساخت و کیفیت هم‌تراز LS 400 بود (مدلی از لکسس که در همان سال به بازار معرفی شد) و در همین حال، ویژگی درگیر کننده و هیجان بالاتری در رانندگی داشت. LS 400 مدلی است که همیشه از آن به عنوان خودرویی یاد می‌شود که مرسدس‌بنز را دچار نوعی گیجی و سردرگمی کرده است؛ تا جایی که مرسدس مجبور شد با یک مهندسی دقیقه آخری و پرهزینه، تغییراتی را در S کلاس W140 اِعمال کند. امّا Q45 بیشتر به خاطر عدم نمایش خودرو در تبلیغاتش و نمایش نشانی شبیه به یک سگک کمربند به جای جلوپنجره به یاد آورده می‌شود.

نیسان نیز همانند تویوتا، زمان، استعداد و هزینه زیادی را صرف توسعه یک مدل سدان نمود تا از نظر پرداخت و کیفیت فنی شرایط مشابه سایر برندهای لوکس شناخته شده در بازار داشته باشد. این وسط تنها یک مشکل وجود داشت که بین تویوتا و نیسان مشترک بود؛ اینکه نیسان از ارزش واقعی برندی که ساخته بود، آگاهی نداشت و شاید به همین دلیل، بزودی نشان «اینفینیتی» بر روی مدل‌های «پیش پا افتاده‌ای» مانند «پت‌فایندر» و«پریمرا» قرار می‌گرفت؛ مدل‌هایی که به کابین‌هایی از جنس چوب و چرم مزیّن شده بودند.

کلاس خودروهای لوکس مهمترین بخش تجارت خودرو در حال حاضر به شمار می‌روند. برندهای لوکس یا پرمیوم شاید تنها ۱۰ تا ۱۲ فروش کلی اتومبیل را در جهان به خود اختصاص دهند، ولی سهم آنها در سود جهانی صنعت به اندازه ۵۰ درصد است. بنابراین کمپانی‌ها با یک حساب و کتاب ساده روبرو هستند. اگر برخی مدل‌های استثنا را کنار بگذاریم، تفاوت چندانی بین یک خودروی لوکس و یک خودروی مسوم به «کرایه‌ای» از نظر طراحی کلی، مهندسی، سخت‌افزار و هزینه‌های تولید وجود ندارد.

وقتی کارلوس گوسن (Carlos Ghosn)، رئیس تیزبین و دوراندیش رنو-نیسان این موضوع را چند سال پیش تشخیص داد، به «اینفینیتی» به عنوان پاسخی برای مسئله نگاه کرد. امّا با نگاهی به گذشته و مدل‌های نمادین اینفینیتی، شرایط این برند لوکس زیرمجموعه نیسان، چندان تعریفی نداشت. نام‌هایی مانند Q45، G35 و FX50، نمی‌توانستند سلاح‌هایی مؤثر در رقابت با توپخانه‌های پرقدرتی چون مرسدس‌بنز، ب‌ام‌و، آئودی، جگوار، رنج‌روور و حتی کادیلاک باشند.

نبود مدل‌های شاخص باعث می‌شود که حتی دست‌اندرکاران داخلی اینفینیتی نیز نتوانند دلیل استفاده از این برند را به‌درستی تشخیص دهند. به گفته «گوسن»، اینفینیتی یک کار مشابه کارهای دیگران انجام نمی‌دهد و یک کپی‌کاری از مؤلفه‌های سنتی و همیشگی خودروهای لوکس نیست. وی در این زمینه اضافه می‌کند:

ما نمی‌خواهیم سلیقه همه افراد را برآورده کنیم، ولی برای برخی، همه چیز را فراهم خواهیم کرد.

امّا اینکه همه‌چیز در قالب یک «اتومبیل» چه فرمی پیدا می‌کند، جای سؤال دارد. «رولند کروگر» امیدوار است که مفهوم «همه‌چیز» را بتواند در مدل جدید Q60 کوپه به مشتریان ارائه کند؛ یک خودروی ۲ در شیک که بر بسیاری از مؤلفه‌های طراحی کانسپت «اِسِنس» در سال ۲۰۰۹ استوار است. چنین موضوعی شاید در مورد مدل QX30، کراس‌اور جمع‌وجوری که بر اساس پلتفرمی مشابه با مرسدس‌بنز GLA ساخته شده نیز صدق کند. مدل آینده QX50 را نیز نباید از یاد برد که به عنوان رقیبی برای آئودی Q5 و ب‌ام‌و X3،  از پیشرانه جدید تراکم متغیر نیسان به صورت ۲ لیتری چهار سیلندر همراه با توربوشارژر بهره می‌برد. همچنین یک جایگزین برای Q70 سدان نیز در راه است که مراحل آماده‌سازی خود را در استودیوی طراحی اینفینیتی واقع در «آتسوگی» ژاپن طی می‌کند.

البته اینفینیتی برای تبدیل شدن به یک برند پرفورمنس لوکس موفق در سطح جهانی به چیزی بیشتر از معرفی چند خودرو و کراس‌اور نیازمند است؛ هر چند که این مدل‌های بسیار خوب طراحی شده و تجهیزات مناسبی در آنها به کار گرفته شده باشد. این تغییر جایگاه مسلماً در طول یک شب اتفاق نخواهد افتاد. بازسازی چهره برند اینفینیتی نیاز به هماهنگی و ثبات قدم کمپانی در طول یک دوره زمانی طولانی خواهد داشت؛ درست به مانند یک اسکی تک‌نفره در قطب جنوب.

منبع: motortrend