سنریواتی وان؛ ابرخودروی جدید با پیشرانه V10 فرمول یک و جایگاه راننده به شکل موتورسوار

شرکت نوپای هلندی سنریواتی (Sanrivatti) با معرفی نخستین نمونه اولیه ابرخودروی خود با نام One، قصد دارد تعریف متفاوتی از خودروهای هایپرکار ارائه دهد. این شرکت به‌جای استفاده از صندلی‌های متداول سوپراسپرت‌ها، سراغ طراحی کابینی کاملاً متفاوت رفته است که در آن راننده با حالتی شبیه به موتورسوار روی یک سازه مرکزی قرار می‌گیرد. این ابرخودروی خاص قرار است در سال ۲۰۳۰ وارد مرحله تولید شود و از یک پیشرانه ۱۰ سیلندر تنفس طبیعی با الهام از موتورهای فرمول یک استفاده خواهد کرد.

سنریواتی وان تنها به دلیل طراحی متفاوت کابین مورد توجه قرار نگرفته است؛ استفاده از موتور V10 ساخت جاد، قدرت ۷۸۹ اسب بخار، وزن هدف‌گذاری‌شده ۱۱۰۰ کیلوگرم و حداکثر سرعت ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت، این خودرو را به یکی از پروژه‌های متفاوت دنیای هایپرکارها تبدیل می‌کند.

مهم‌ترین ویژگی سنریواتی وان، موقعیت قرارگیری راننده است. این شرکت طراحی جدید خود را Apex Position نامیده است. در این ساختار، راننده به سمت جلو متمایل می‌شود و به‌جای نشستن در یک صندلی معمولی، روی سازه‌ای مرکزی قرار می‌گیرد. وضعیت بدن تا حدودی به حالت رانندگی روی موتورسیکلت‌های مسابقه‌ای شباهت دارد.

سانتیاگو سانچز، بنیان‌گذار سنریواتی، معتقد است این طراحی می‌تواند ارتباط راننده با خودرو را افزایش دهد. در خودروهای اسپرت متداول، راننده درون کابین می‌نشیند و با استفاده از فرمان و پدال‌ها خودرو را کنترل می‌کند؛ اما در سنریواتی وان هدف آن است که راننده احساس کند بخشی از ساختار خودرو شده است.

یکی دیگر از اهداف این طراحی، افزایش میدان دید راننده به سمت جلو است. موقعیت قرارگیری سر و بدن به شکلی طراحی شده که راننده دید مستقیم‌تری نسبت به مسیر پیش رو داشته باشد. همچنین حالت تهاجمی بدن می‌تواند احساس تسلط بیشتری هنگام ورود به پیچ‌ها ایجاد کند.

البته این طراحی به معنای حذف فرمان و پدال‌های سنتی نیست. سنریواتی همچنان از فرمان معمولی و پدال‌های متداول استفاده می‌کند و ارتباط این تجهیزات با اجزای مکانیکی خودرو نیز به‌صورت مستقیم خواهد بود، نه از طریق سامانه‌های الکترونیکی کاملاً سیمی یا Steer-by-Wire.

یکی از چالش‌های اصلی طراحی کابین سنریواتی وان، تحمل نیروهای جانبی در پیچ‌های سریع است. خودروهای مسابقه‌ای به دلیل استفاده از تایرهای عریض و چسبندگی زیاد می‌توانند شتاب جانبی بسیار بالایی تولید کنند. در چنین شرایطی، بدن راننده تحت فشار زیادی قرار می‌گیرد.

به همین دلیل، مهندسان سنریواتی در حال توسعه فناوری اختصاصی با نام G-force Neutralising System یا GNS هستند. این سیستم قرار است با استفاده از یک مکانیزم حرکتی یا متمایل‌شونده، بخشی از فشار واردشده به بدن راننده را مدیریت کند.

جزئیات فنی این فناوری هنوز اعلام نشده است؛ اما به نظر می‌رسد هدف آن ایجاد تعادل بهتر میان بدن راننده و نیروهای واردشده هنگام پیچیدن باشد. این فناوری می‌تواند یکی از مهم‌ترین بخش‌های متمایزکننده سنریواتی وان از سایر هایپرکارهای بازار باشد.

در بخش فنی، سنریواتی تصمیم گرفته از یک پیشرانه ۱۰ سیلندر تنفس طبیعی ساخت شرکت Judd استفاده کند. این انتخاب به علاقه بنیان‌گذار شرکت به صدای موتورهای فرمول یک بازمی‌گردد. موتورهای V10 از نظر صدای تولیدی، واکنش سریع به پدال گاز و قابلیت افزایش دور موتور، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ مسابقات اتومبیل‌رانی دارند.

پیشرانه مورد استفاده در سنریواتی وان توانایی تولید ۷۸۹ اسب بخار قدرت را خواهد داشت. انتخاب موتور تنفس طبیعی به این معناست که برخلاف بسیاری از هایپرکارهای جدید، خبری از توربوشارژر برای افزایش قدرت نخواهد بود.

مزیت اصلی موتورهای تنفس طبیعی، پاسخ سریع‌تر به تغییرات پدال گاز و ارتباط مستقیم‌تر میان دور موتور و میزان تولید قدرت است. البته برای دستیابی به قدرتی نزدیک به ۸۰۰ اسب بخار از یک موتور تنفس طبیعی V10، مهندسی دقیق سیستم ورودی هوا، خروجی اگزوز و اجزای داخلی پیشرانه ضروری خواهد بود.

در حال حاضر اطلاعات دقیقی درباره گشتاور موتور، حداکثر دور موتور، نوع گیربکس و سیستم انتقال قدرت این خودرو منتشر نشده است. بنابراین نمی‌توان درباره شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت آن عدد قطعی ارائه کرد.

سنریواتی برای مدل One وزن خشک حدود ۱۱۰۰ کیلوگرم را هدف‌گذاری کرده است. دستیابی به چنین وزنی برای خودرویی با قدرت ۷۸۹ اسب بخار اهمیت زیادی دارد.

با توجه به قدرت اعلام‌شده و وزن هدف‌گذاری‌شده، نسبت قدرت به وزن این خودرو به حدود ۷۱۷ اسب بخار به ازای هر تن می‌رسد. چنین عددی نشان می‌دهد سنریواتی وان از نظر نسبت قدرت به وزن در محدوده ابرخودروهای بسیار قدرتمند قرار خواهد گرفت.

حداکثر سرعت هدف‌گذاری‌شده این مدل نیز ۲۰۵ مایل بر ساعت، معادل حدود ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت است. با این حال، سازندگان تأکید دارند که هدف اصلی پروژه صرفاً دستیابی به سرعت‌های بالا یا ثبت رکوردهای شتاب نیست، بلکه ایجاد تجربه رانندگی متفاوت و ارتباط نزدیک‌تر میان راننده و خودرو اهمیت بیشتری دارد.

یکی از پیست‌هایی که در توسعه دینامیکی این خودرو مدنظر قرار گرفته، پیست مشهور اسپا-فرانکورشان در بلژیک است. این پیست به پیچ‌های سریع، تغییرات ارتفاع و بخش‌های فنی دشوار شهرت دارد و می‌تواند محل مناسبی برای ارزیابی رفتار یک هایپرکار سبک و قدرتمند باشد.

طراحی غیرمعمول کابین، پرسش‌های مهمی درباره ایمنی خودرو ایجاد می‌کند. قرارگیری راننده در وضعیتی متفاوت از خودروهای متداول ممکن است به طراحی مجدد ساختار محافظتی، کمربندهای ایمنی و تجهیزات مهار بدن نیاز داشته باشد.

بنیان‌گذار سنریواتی اعلام کرده است که ایمنی راننده از نخستین موضوعات مورد بررسی در توسعه این پروژه بوده و قرار نیست طراحی متفاوت کابین باعث کاهش استانداردهای ایمنی شود. با این حال، جزئیات مربوط به تست‌های تصادف، کیسه‌های هوا و ساختار محافظتی هنوز منتشر نشده است.

شرکت همچنین قصد دارد برنامه آموزشی اختصاصی برای خریداران این خودرو برگزار کند. رانندگان باید به‌تدریج با موقعیت جدید بدن، واکنش‌های خودرو و نحوه کنترل آن در سرعت‌های بالا آشنا شوند. بنابراین تحویل خودرو بدون آموزش اولیه در برنامه سنریواتی قرار ندارد.

یکی از نکات امیدوارکننده درباره این پروژه، حضور پل آرکسدن در تیم مهندسی است. او سابقه فعالیت در صنعت خودروهای اسپرت و لوکس را دارد و پیش‌تر در توسعه مک‌لارن P1 مشارکت کرده است. همچنین مدیریت بخش توسعه خودرو در McLaren Special Operations و مسئولیت‌های مهندسی در شرکت Singer از دیگر سوابق حرفه‌ای او محسوب می‌شوند.

حضور چنین فردی می‌تواند به سنریواتی کمک کند تا ایده غیرمعمول کابین Apex را به یک خودروی قابل‌استفاده در پیست تبدیل کند. زیرا طراحی موقعیت راننده تنها یک موضوع ظاهری نیست و بر هندسه فرمان، سیستم تعلیق، توزیع وزن و رفتار خودرو در پیچ‌ها تأثیر مستقیم دارد.

سنریواتی وان یکی از متفاوت‌ترین پروژه‌های معرفی‌شده در دنیای هایپرکارها محسوب می‌شود. ترکیب موتور V10 تنفس طبیعی با قدرت ۷۸۹ اسب بخار، وزن هدف‌گذاری‌شده ۱۱۰۰ کیلوگرم و کابین الهام‌گرفته از موتورسیکلت‌های مسابقه‌ای، نشان می‌دهد سازندگان آن قصد دارند تجربه‌ای متفاوت از رانندگی در پیست ارائه دهند. اگر این پروژه طبق برنامه پیش برود، در سال ۲۰۳۰ شاهد ورود خودرویی خواهیم بود که بیش از هر چیز بر ارتباط فیزیکی و مستقیم راننده با ماشین تمرکز دارد.

با این حال، موفقیت سنریواتی وان به اجرای صحیح فناوری‌های پیچیده آن وابسته است. مدیریت نیروهای جانبی، ایمنی موقعیت غیرمتعارف راننده و هماهنگی میان وزن، سیستم تعلیق و هندسه فرمان از مهم‌ترین چالش‌های مهندسی این پروژه خواهند بود. در نهایت باید دید آیا سنریواتی می‌تواند ایده جسورانه خود را به یک هایپرکار واقعی و قابل‌استفاده تبدیل کند یا One صرفاً در حد یک نمونه اولیه متفاوت باقی خواهد ماند.