نگاهی دقیق به موتور چهار سیلندر جدید جیپ، معجزه‌ای در عصر برق

در دورانی که همه‌جا صحبت از خودروهای برقی و هیبریدی است، یافتن یک موتور بنزینی جدید که واقعاً هیجان‌انگیز باشد، به اتفاقی نادر تبدیل شده است. اغلب موتورهای جذاب برای ابرخودروهایی مثل بوگاتی یا لامبورگینی ساخته می‌شوند که برای اکثر مردم دست‌نیافتنی هستند اما به نظر می‌رسد جیپ با موتور چهار سیلندر هوریکین آمده تا این قاعده را به هم بزند. روی کاغذ، یک موتور ۲ لیتری توربو با ۳۲۵ اسب بخار قدرت شاید چندان خاص به نظر نرسد اما فناوری‌های پنهان در دل این پیشرانه، آن را به یکی از پیشرفته‌ترین و قدرتمندترین چهار سیلندرهای تولید انبوه جهان تبدیل کرده است.

برگ برنده اصلی این موتور، سیستم جت احتراق یا به‌اختصار TJI است. این نام جیپ برای فناوری پیش‌محفظه احتراق است؛ تکنولوژی پیشرفته‌ای که مستقیماً از موتورهای فرمول یک و پیشرانه V6 نتونوی مازراتی MC20 قرض گرفته شده و برای جیپ بهینه‌سازی شده است. در سیستم پیش احتراق، درون محفظه احتراق اصلی، یک محفظه کوچک‌تر هم وجود دارد. مخلوط سوخت و هوا ابتدا وارد این محفظه کوچک شده و کاملاً ترکیب می‌شود. سپس یک شمع مخصوص در همین پیش‌محفظه، آن را مشتعل می‌کند. این انفجار اولیه، شعله را مانند یک اسپری آتشین به چند جهت به داخل محفظه اصلی پرتاب می‌کند اما این تمام ماجرا نیست. جیپ این سیستم را با شمع‌های دوگانه (دو شمع برای هر سیلندر) ترکیب کرده است که شامل یک شمع برای پیش‌محفظه و یک شمع دیگر برای محفظه اصلی می‌شود. نتیجه این مهندسی پیچیده، استخراج حداکثر انرژی ممکن از هر قطره سوخت است. همین فناوری باعث شده که یک شاسی‌بلند سنگین مثل گرند چروکی با این موتور به مصرف سوخت شگفت‌انگیز ۸.۷ لیتر در هر صد کیلومتر در بزرگراه دست پیدا کند.

موتورهای احتراق داخلی ذاتاً بازدهی پایینی دارند و بیش از ۵۰ درصد انرژی تولیدی آن‌ها به شکل حرارت و اصطکاک هدر می‌رود. توربوشارژرها با استفاده از همین انرژی هدررفته (گازهای خروجی اگزوز) باعث تولید قدرت بیشتری می‌شوند اما موتور هوریکین یک گام فراتر رفته و از یک توربوشارژر هندسه متغیر استفاده می‌کند؛ فناوری که در موتورهای بنزینی بسیار کمیاب است و پیش‌ازاین بیشتر در خودروهایی مانند پورشه 911 GT2 RS نسل 997 دیده شده بود. این سیستم با استفاده از پره‌های متحرک، جریان گازهای خروجی را کنترل می‌کند. این کار باعث می‌شود توربو در دورهای پایین سریع‌تر وارد عمل شود (کاهش تأخیر توربو) و در سرعت‌های ثابت بزرگراهی، راندمان موتور را افزایش دهند.

برای هماهنگی این قطعات پیشرفته، جیپ از فناوری‌های دیگری هم کمک گرفته است. برای مثال، میل‌سوپاپ ورودی از یک تنظیم‌کننده برقی استفاده می‌کند. برخلاف سیستم‌های هیدرولیکی قدیمی که برای کار به روشن بودن موتور نیاز داشتند، این سیستم برقی می‌تواند حتی قبل از استارت زدن، میل‌سوپاپ را تنظیم کند. این قابلیت، گذار از حالت خاموش به روشن را در سیستم استارت-استاپ بسیار نرم و روان می‌کند. موتور هوریکین همچنین روی چرخه میلر کار می‌کند که با باز نگه‌داشتن طولانی‌تر سوپاپ‌های ورودی، به ترکیب بهتر سوخت و هوا و افزایش بازدهی کمک می‌کند. هوای فشرده شده توسط توربو نیز توسط یک اینترکولر خنک می‌شود تا چگالی و اکسیژن بیشتری برای احتراق فراهم شود. در یک رانندگی کوتاه با گرند چروکی مجهز به این موتور، هوریکین ثابت کرد که برای به حرکت درآوردن این شاسی‌بلند بزرگ، اشتیاق زیادی دارد. گرچه سنگینی خودرو حس می‌شود اما به‌محض بالا رفتن دور موتور، قدرت به‌خوبی آزاد می‌شود. باید اعتراف کرد که جیپ با بسته‌بندی این حجم از تکنولوژی در یک موتور پایه، مرزهای مهندسی را جابجا کرده است و باید منتظر ماند و دید این قلب تپنده کوچک و قدرتمند، در آینده زیر کاپوت کدام خودروهای اسپرت قرار خواهد گرفت.

منبع: Motor1