مقایسه لامبورگینی روئلتو با اونتادور و سیان، گاوهای V12 سنت آگاتا

سرانجام پس از مدت‌ها انتظار، چندی پیش لامبورگینی از جانشین اونتادور با نام روئلتو رونمایی کرد. این خودرو وظیفهٔ سنگینی بر عهده دارد زیرا باید مسیر یکی از محبوب‌ترین و افسانه‌ای‌ترین مدل‌های تاریخ لامبورگینی را ادامه دهد؛ اما آیا روئلتو برای انجام این مأموریت مهم آمادگی دارد؟ آیا این ماشین هم می‌تواند مثل سلف خود به مدلی نمادین در تاریخ سنت آگاتا تبدیل شود؟ برای فهمیدن پاسخ این سؤالات باید تا زمان عرضهٔ روئلتو به بازار صبر کنیم ولی هم‌اکنون می‌توانیم مقایسه‌ای بین آن و اونتادور و همین‌طور مدل تولید محدود سیان داشته باشیم.

اونتادور به‌عنوان جانشین مورسیه‌لاگو رسماً در نمایشگاه ژنو 2011 رونمایی شد و غوغایی به پا کرد. این گاو جدید ایتالیایی‌ها از طراحی چشمگیری بهره می‌برد که بدون شلوغ‌کاری و استفاده از خطوط شکسته و تیز فراوان، بسیار جذاب به نظر می‌رسید. البته پیش‌نمایش طراحی اونتادور به‌نوعی در مدل تولید محدود رونتون سال 2007 ارائه شده بود. همین موضوع در مورد روئلتو هم وجود دارد و مدل تولید محدود سیان که در سال 2019 معرفی شد زبان طراحی کلی جانشین اونتادور را نشان می‌داد. در این خودرو برای اولین بار شاهد عناصر Y شکل جدید لامبورگینی بودیم که در قسمت‌هایی مثل چراغ‌های جلو و دماغه دیده می‌شد. نسخهٔ تکامل‌یافتهٔ همان طراحی سیان را در روئلتو می‌بینیم که هرچند در نگاه اول چشمگیر به نظر می‌رسد اما شاید آن ماندگاری طراحی اونتادور را نداشته باشد. در عقب اما روئلتو با چراغ‌های باریک Y شکل و سر اگزوزهایی که از بین آن‌ها بیرون آمده شباهتی با سیان ندارد.

اونتادور از پیشرانهٔ 6.5 لیتری V12 کاملاً جدیدی استفاده می‌کرد. این اولین موتور دوازده سیلندر کاملاً جدید لامبورگینی از زمان مدل 350 GT سال 1964 محسوب می‌شد. تمام محصولات V12 بعدی لامبورگینی از میورا تا مورسیه‌لاگو و رونتون از نسخهٔ ارتقاءیافتهٔ همان موتور 3.5 لیتری قدیمی استفاده می‌کردند که البته در آخرین نسخه حجم آن به 6.5 لیتر رسیده بود. موتور 6.5 لیتری V12 کاملاً جدید لامبورگینی در اولین نسخهٔ اونتادور 700 اسب بخار قدرت و 690 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کرد که از قوی‌ترین نسخهٔ مورسیه‌لاگو یعنی سوپرولوچه 30 اسب بخار و 30 نیوتن متر بیشتر بود. در نسخه‌های بعدی اونتادور اما این اعداد به‌مرور افزایش پیدا کردند و نهایتاً در آخرین و قوی‌ترین نسخه یعنی اولتیمائه به 780 اسب بخار و 720 نیوتن متر رسیدند.

در سیان نیز این موتور به‌تنهایی 785 اسب بخار قدرت و 720 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کرد اما یک سیستم هیبریدی با 34 اسب بخار قدرت هم به آن اضافه شده بود که مجموع خروجی را به 819 اسب بخار می‌رساند. سیان اولین محصول هیبریدی تولیدی لامبورگینی محسوب می‌شد. در این خودرو یک موتور الکتریکی 48 ولتی در گیربکس نصب شده بود اما ویژگی منحصربه‌فرد آن استفاده از ابرخازن بجای باطری بود که وزن سبک‌تری داشت. لامبورگینی اما در روئلتو از سیستم هیبریدی معمولی با باطری لیتیوم یونی 3.8 کیلووات ساعتی استفاده کرده است زیرا اعتقاد دارد ابرخازن برای یک محصول تولیدی که بیشتر از مدل تولید محدودی مثل سیان مورداستفاده قرار می‌گیرد مناسب نخواهد بود. البته در سینهٔ روئلتو همچنان نسخهٔ ارتقاءیافتهٔ همان پیشرانهٔ 6.5 لیتری V12 تنفس طبیعی اونتادور قرار گرفته است که حالا 825 اسب بخار قدرت و 725 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کند.

در اینجا همچنین سه موتور الکتریکی که دوتا در محور جلو و یکی داخل گیربکس نصب شده هم پیشرانهٔ بنزینی را همراهی می‌کنند و مجموع خروجی را به 1015 اسب بخار قدرت می‌رسانند که افزایش چشمگیری را نسبت به سیان و اونتادور اولتیمائه نشان می‌دهد. علاوه بر این، درحالی‌که یکی از مشکلات اونتادور گیربکس تک کلاچه قدیمی با تعویض دنده‌های خشن بود، روئلتو به گیربکس هشت سرعتهٔ دوکلاچهٔ کاملاً جدیدی مجهز شده که برای اولین بار از زمان میورا، بجای جلوی پیشرانه در پشت آن جای گرفته است. برخلاف سیان که از نیروی تمام الکتریکی فقط برای حرکت‌های سرعت پایین مثل هنگام پارک کردن استفاده می‌کرد، روئلتو می‌تواند تا 10 کیلومتر را به‌صورت تمام الکتریکی طی کند. همچنین سوپرکار پرچم‌دار جدید لامبورگینی خودرویی پلاگین‌هیبریدی است و امکان شارژ باطری‌های آن از طریق منبع برق بیرونی هم وجود خواهد داشت.

وزن سنگین را می‌توان بزرگ‌ترین مشکل روئلتو دانست زیرا درحالی‌که محصولات لامبورگینی همیشه به وزن سبک شهرت داشته‌اند، وزن خشک روئلتو 1772 کیلوگرم اعلام شده است که افزایش چشمگیری را نسبت به وزن خشک 1550 کیلوگرمی اونتادور اولتیمائه نشان می‌دهد. حتی سیان هم با وجود برخورداری از سیستم هیبریدی، 1595 کیلوگرم وزن داشت. البته قطعاً سیستم هیبریدی سیان با ابرخازن بسیار ساده‌تر و سبک‌تر از روئلتو است ولی بااین‌حال، وزنی که می‌تواند با احتساب راننده و مایعات به نزدیک دو تن برسد برای یک لامبورگینی جالب نخواهد بود.

اولتیمائه به‌عنوان قوی‌ترین نسخهٔ اونتادور، ظرف 2.8 ثانیه از صفر به سرعت صد و ظرف 8.7 ثانیه به دویست کیلومتر بر ساعت می‌رسید و حداکثر سرعت آن 355 کیلومتر بود. سیان نیز با وجود قدرت بیشتر، از این لحاظ تفاوت چندانی با اولتیمائه نداشت اما روئلتو به لطف قدرت بسیار بیشتر، برای رسیدن به سرعت صد کیلومتر بر ساعت به 2.5 ثانیه زمان نیاز دارد و در کمتر از 7 ثانیه به دویست کیلومتر بر ساعت می‌رسد اما حداکثر سرعت آن 350 کیلومتر بر ساعت اعلام شده است.

با توجه به مواردی که بیان شد، از دید شما آیا روئلتو جانشین شایسته‌ای برای اونتادور افسانهٔ خواهد بود؟ آیا این خودرو همان چیزی است که از سوپرکار پرچم‌دار لامبورگینی انتظار داشتید یا مدلی مثل سیان با وزن سبک‌تر و سیستم هیبریدی ساده‌تر می‌توانست گزینهٔ مناسب‌تری برای جانشینی اونتادور باشد؟