پنج سوپراسپرت تاریخ‌ساز که لامبورگینی را نجات دادند

لامبورگینی سه سال پیش شصت‌سالگی خود را جشن گرفت، اما داستان فراز و نشیب‌های این برند همچنان خواندنی است. این شرکت همیشه مثل امروز پرسود و پایدار نبود و بارها تا مرز نابودی پیش رفت. در این مطلب نگاهی داریم به خودروهایی که فراتر از یک محصول عادی، نقش ناجی را برای این گاو خشمگین ایفا کردند.

شاید بپرسید چرا نام مدل 350GT در این رتبه نیست؛ خودرویی که اولین محصول لامبورگینی بود. واقعیت این است که هرچند 350GT آغازگر راه بود اما این میورا بود که سرنوشت لامبورگینی را به‌عنوان یک سوپراسپرت‌ساز خالص تثبیت کرد و اصلاً این کلاس خودرویی را به دنیا شناساند. اگر میورا ساخته نمی‌شد، لامبورگینی شاید امروز یک گرندتوررساز معمولی بود. فروچو لامبورگینی ابتدا به این پروژه مشکوک بود اما درنهایت تسلیم ایده مهندسان خود یعنی دالارا، استانزانی و راننده تست شرکت، باب والاس شد. قرارگیری پیشرانه دوازده سیلندر ویژه بیزارینی در بخش میانی شاسی به‌جای جلو، برگ برنده این خودرو شد و طراحی بدنه فوق‌العاده سبک آن، تاریخ دنیای خودرو را تغییر داد.

بدون شک هیچ لیستی از بهترین‌های لامبورگینی بدون کانتاش کامل نیست. ساخت جانشین برای میورا کار غیرممکنی به نظر می‌رسید اما مارچلو گاندینی از پس آن برآمد و با یک طراحی انقلابی، تعریف سوپراسپرت‌ها را برای یک دههٔ دیگر تغییر داد. کانتاش با آن خطوط تندوتیز، در هر نسلی توجه همگان را به خود جلب می‌کرد. این خودرو نماد پیروزی فرم و زیبایی بر کارایی بود و زبان طراحی آن به الگویی برای تمام پرچم‌داران بعدی شرکت تبدیل شد؛ به‌طوری‌که ریشه‌های طراحی دیابلو و حتی مدل امروزی روئلتو را می‌توان در کانتاش جست‌وجو کرد.

هرچند کانتاش در دههٔ ۸۰ میلادی به یک اسطوره تبدیل شد اما وضعیت مالی شرکت اصلاً خوب نبود. لامبورگینی که در سال ۱۹۷۸ از ورشکستگی جان سالم به دربرده بود، در سال ۱۹۸۷ به کرایسلر فروخته شد تا سرپا بماند. در این میان، دیابلو در دههٔ ۹۰ میلادی بار سنگین نجات شرکت را به دوش کشید. با وجود بحران‌های مالی، مهندسان توانستند خودرویی وحشی و جذاب خلق کنند که نامش کاملاً برازندهٔ خوی سرکش آن بود؛ خودرویی که در نسخه‌های اولیه حتی ترمز ABS و سیستم چهارچرخ محرک هم نداشت. کرایسلر در سال ۱۹۹۴ شرکت را به یک کنسرسیوم آسیایی فروخت اما بحران مالی آسیا برنامه‌ها را به هم ریخت. بااین‌حال دیابلو آن‌قدر مقاومت کرد تا درنهایت آئودی وارد میدان شد.

آئودی با پرداخت تنها ۱۱۰ میلیون دلار لامبورگینی را تصاحب کرد. با تزریق سرمایهٔ آلمانی، دیابلو به‌روزرسانی شد تا برای معرفی جانشینش زمان بخرند. نگرانی‌هایی وجود داشت که آئودی خوی وحشی لامبورگینی را تعدیل کند اما مورسیه‌لاگو ثابت کرد این ترس بی‌مورد است. این خودرو پلی میان سنت و مدرنیته بود. اگرچه این اولین محصول لامبورگینی بود که دخالت گاندینی در طراحی آن نقشی نداشت اما طراح مورسیه‌لاگو یعنی لوک دونکروولکه، به‌خوبی از کارهای گاندینی الهام گرفت و روح جدیدی در کالبد برند دمید. آئودی دستورالعمل اصلی را تغییر نداد و این هیولای V12 با قدرت بالا و ظاهر خیره‌کننده، آخرین پرچم‌داری شد که با گیربکس دستی قابل سفارش بود.

لامبورگینی سال‌ها تلاش کرد تا خودرویی کوچک‌تر و ارزان‌تر در کنار مدل‌های V12 خود بسازد اما مدل‌هایی مانند ایسلرو، جاراما و سیلوئت همگی در این راه شکست خوردند و نامشان در تاریخ گم شد اما در سال ۲۰۰۳ با معرفی گالاردو همه‌چیز تغییر کرد. طرح اولیهٔ این خودرو توسط فابریزیو جوجارو در قالب کانسپت کالا شکل گرفت و نسخهٔ نهایی را بازهم لوک دونکروولکه خلق کرد. گالاردو با پیشرانهٔ ۱۰ سیلندر خود، اولین محصول غیر دوازده سیلندر شرکت پس از ۱۵ سال بود که با قیمت مناسب‌تر، پای مشتریان جدیدی را به نمایشگاه‌ها باز و ثابت کرد لامبورگینی می‌تواند هم‌زمان دو خودروی موفق را در خط تولید داشته باشد.

منبع: AutoBlog