پرش به محتوای اصلی

بهترین وانت‌های عضلانی آمریکایی تاریخ، از ال کامینو تا رم با موتور وایپر

مطالعه ۶ دقیقه
Muscle-Pickup-3

پیکاپ‌های عضلانی، خودروهای جذابی هستند که با پیشرانه‌های قدرتمند، پرفورمنس ماسل کارها را با کارایی وانت‌ها ترکیب می‌کنند.

وقتی حرف از خودروی آمریکایی می‌شود، اولین چیزهایی که به ذهن می‌آید، پیکاپ و ماسل کار است. هرچند این دو نوع خودرو اساساً باهم متفاوت هستند اما در طول سال‌ها برخی خودروسازان آن‌ها را باهم ادغام کرده و پیکاپ‌های خیابانی پرفورمنس بالایی را خلق کرده‌اند که از آن‌ها به‌عنوان ماسل تراک یا وانت عضلانی یاد می‌شود. هرچند پیکاپ‌ها معمولاً خودروهای کار هستند اما در دههٔ 60 به خاطر جنگ اسب بخاری که ماسل کارها به راه انداختند، به چیزی بیش از یک وسیلهٔ کار تبدیل شدند. پیکاپ‌های عضلانی با ترکیب پرفورمنس خیابانی و کارایی یک وانت، به انتخابی عالی برای کسانی تبدیل شدند که بهترین‌های هردو جهان را می‌خواستند. امروزه اما پیکاپ‌هایی که به پیشرانهٔ ماسل کار مجهز هستند، روی آفرود تمرکز کرده‌اند و وانت‌های پرفورمنس خیابانی دیگر محبوبیت ندارند ولی بااین‌حال، ماسل تراک‌ها هنوز هم جذاب هستند و در ادامه با پنج نمونه از افسانه‌ای‌ترین آن‌ها آشنا خواهیم شد.

کپی لینک

شورلت ال کامینو SS 454

چند دهه پیش، برخی از پیکاپ‌های آمریکایی بر اساس خودروهای سواری ساخته می‌شدند. مشهورترین این وانت‌ها بدون شک شورلت ال کامینو بود که در سال 1959 به‌عنوان رقیبی برای فورد رانچرو معرفی شد. نسل اول ال کامینو که بر اساس شورلت بروکوود ساخته شده بود، توان رقابت با رانچرو را نداشت و دو سال بعد کنار گذاشته شد اما در سال 1964 در قالب نسخهٔ وانت شورلت شول بازگشت. همان‌طور که شول به لطف رونق بازار ماسل کارها قوی و قوی‌تر می‌شد، ال کامینو هم پیشرانه‌های قدرتمند برادر کوپهٔ خود را قرض می‌گرفت. پرفورمنس این پیکاپ در سال 1970 که نسخهٔ SS به پیشرانهٔ 7.4 لیتری شول مجهز شد به اوج رسید. این پیشرانهٔ افسانه‌ای که فقط در سال 1970 ارائه شد، با کاربراتور چهار دهنه، 450 اسب بخار قدرت و 680 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کرد. به لطف این نیرو، ال کامینو SS مسافت 400 متر را در حدود 13.5 ثانیه طی می‌کرد. هرچند ال کامینو بیشتر یک خودروی سواری بود تا پیکاپ اما در دستهٔ وانت‌ها قرار می‌گرفت و بنابراین شایستگی جایگاهی در لیست بهترین ماسل تراک‌ها را دارد.

کپی لینک

دوج Li’l Red Express

تا سال 1977، ماسل کارهای باشکوهی که در دههٔ 60 و اوایل دههٔ 70 با اسب بخارهای عجیبی و غریبی خیابان‌ها را به آتش می‌کشیدند یا کنار رفتند و یا هنوز با شاسی‌های سنگین‌تر و پیشرانه‌های بشدت ضعیف‌تر تولید می‌شدند. بنابراین، ساخت یک ماسل تراک در آن زمان ایدهٔ خوبی به نظر نمی‌رسید اما این اتفاق افتاد و موفقیت چشمگیری به دنبال داشت. این داستان زمانی شروع شد که دوج تصمیم گرفت با عرضهٔ نسخهٔ ویژه و تولید محدودی از پیکاپ D150 با نام وارلاک، خریداران جوان‌تر را به سمت پیکاپ‌های نیم تنی خود بکشاند. هرچند وارلاک به‌جز تغییرات جذاب ظاهری تفاوت دیگری با D150 نداشت اما با استقبال خوبی مواجه شد و دوج را بر آن داشت که یک قدم جلوتر برود. این شرکت در سال 1978 نسخهٔ ویژهٔ جدیدی از D150 را با نام Li’l Red Express روانهٔ بازار کرد. این نسخه غیر از ویژگی‌های ظاهری منحصربه‌فرد مثل سپرهای کرومی و دو اگزوز بزرگ به سبک کامیون‌ها در طرفین، به پیشرانهٔ قدرتمندی هم مجهز شده بود. این یک موتور 5.9 لیتری V8 بلوک کوچک کرایسلر بود که با ارتقاءهایی مثل تجهیز به کاربراتور چهار دهنه، 225 اسب بخار قدرت و 400 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کرد. این پیکاپ علیرغم قیمت بالا، در بازار موفق عمل کرد و 2,188 دستگاه در سال 1978 فروخت. تقاضا برای Li’l Red Express آن‌قدر بالا بود که دوج در سال 1979 هم آن را ارائه کرد و موفق به فروش 5,118 دستگاه دیگر شد.

کپی لینک

شورلت 454 SS

هرچند دوج ثابت کرد که آمریکایی‌ها تمایل دارند برای وانت‌های خیابانی پرفورمنس پول خرج کنند اما بیش از دو دهه گذشت تا دوباره یک ماسل تراک دیگر به بازار بیاید و این بار توسط شورلت ساخته شده بود. این پیکاپ عضلانی که با نام 454 SS در سال 1990 راهی بازار شد، در ابتدا فقط با رنگ مشکی ارائه می‌شد و برای تمایز از وانت تک کابین معمولی C1500 که بر اساس آن ساخته شده بود، از تریم‌های تمام مشکی بهره می‌برد. این پیکاپ از نسخهٔ مدرن همان موتور بلوک بزرگ 7.4 لیتری استفاده می‌کرد که ال کامینو را به یکی از سریع‌ترین وانت‌های عضلانی تاریخ تبدیل کرده بود. البته به دلیل قوانین آلایندگی، این موتور قدرت بسیار کمتری نسبت به اجداد دههٔ 70 خود تولید می‌کرد اما هنوز هم با 230 اسب بخار قدرت و 522 نیوتن متر گشتاور، طبق استانداردهای دههٔ 90 پرفورمنسی در حد خودروهای اسپرت را به پیکاپ خیابانی شورلت می‌بخشید. 454 SS تا سال 1993 تولید شد و علیرغم فروش امیدوارکننده در سال اول و افزایش قدرت به 255 اسب بخار در سال 1991، تحت‌الشعاع وانت بعدی لیست ما قرار گرفت.

کپی لینک

جی‌ام‌سی سایکلون

موفقیت شورلت 454 SS الهام‌بخش دیگر برند جنرال موتورز یعنی جی‌ام‌سی برای ساخت یک وانت پرفورمنس شد. جی‌ام‌سی اما برخلاف شورلت، بجای یک موتور V8 بلوک بزرگ سنگین، از یک پیشرانهٔ V6 توربوشارژ کوچک‌تر استفاده کرد. این موتور با 4.6 لیتر حجم، می‌توانست 280 اسب بخار قدرت و 475 نیوتن متر گشتاور تولید کند که این اعداد برای یک پیکاپ نیم تنی بی‌سابقه بودند. به لطف پیشرانهٔ توربو و سامانهٔ چهارچرخ محرک، این هیولای تمام مشکی می‌توانست ظرف تنها 4.3 ثانیه از صفر به سرعت 96 کیلومتر بر ساعت برسد و 400 متر را در 13.4 ثانیه طی کند که سریع‌تر از بسیاری از خودروهای اسپرت گران‌تر اوایل دههٔ 90 بود. برای اثبات سرعت دیوانه‌وار سایکلون، کارانددرایور آن را در مسابقهٔ درگ در برابر فراری 348 قرار داد و پیکاپ جی‌ام‌سی توانست سوپراسپرت ایتالیایی را مغلوب کند. این درگ دو بار دیگر تکرار شد اما نتیجه تغییری نکرد. سایکلون فقط در سال 1991 و تنها در 2,995 دستگاه تولید شد. جی‌ام‌سی که از موقفت این پیکاپ شگفت‌زده شده بود، در سال 1992 نسخهٔ شاسی‌بلند دودر آن را با نام تایفون ارائه کرد.

کپی لینک

دوج رم SRT10

طرفداران دوج Li’l Red Express برای دیدن جانشین مدرن آن باید تا سال 1996 منتظر می‌ماندند. البته این پیکاپ که با نام VTS بر اساس رم 1500 ساخته شده و پیشرانهٔ V10 وایپر را قرض گرفته بود، صرفاً یک کانسپت بود. بااین‌حال، هرچند دوج به‌صراحت اعلام کرد که VTS هرگز تولید نخواهد شد اما نهایتاً یک رم با نیروگاه وایپر به خیابان‌ها آمد. نسخهٔ تولیدی این وانت که با نام رم SRT10 در سال 2003 معرفی شد، از همان فرمول کانسپت VTS استفاده می‌کرد و به بهترین پیکاپ پرفورمنس خیابانی تاریخ دیترویت تبدیل شد. SRT10 که بر اساس نسخهٔ تک کابین نسل سوم رم 1500 ساخته شده بود، اصطلاح ماسل تراک را به سوپر تراک ارتقاء داد. زیر کاپوت این پیکاپ، نیروگاه 8.3 لیتری V10 قرار گرفته بود که به‌تازگی برای نسل سوم وایپر مورد به‌روزرسانی قرار گرفته بود. این موتور 500 اسب بخار قدرت و 710 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کرد و به یک گیربکس شش سرعتهٔ دستی مجهز بود. به لطف این نیرو، پیکاپ 2.3 تنی رم ظرف 4.9 ثانیه از صفر به سرعت 96 کیلومتر بر ساعت می‌رسید. رم SRT10 در ظاهر به سپر جلو، کاپوت و چراغ‌های الهام گرفته از وایپر مجهز شده و شاسی آن با کمک‌فنرهای اسپرت بلیشتین، فنرهای سفت‌تر و اصلاح سیستم فرمان، کاملاً تقویت شده بود تا با این پیشرانهٔ عظیم و قدرتمند هماهنگ شود. در سال 2005 نیز دوج نسخهٔ دو کابین رم SRT10 را هم ارائه کرد. این پیکاپ تا سال 2006 تولید شد و 10,046 دستگاه از آن به تولید رسید.

مقاله رو دوست داشتی؟
نظرت چیه؟

به محتوای این مطلب چه امتیازی میدی؟

نظر شما برامون مهمه و به بهتر شدن کیفیت مطالب کمک می‌کنه.

۱ - بسیار بد۱۰ - بسیار خوب

نظرات