حقایق جالب درباره زیردریایی‌ها که احتمالاً نمی‌دانستید!

زیردریایی‌ها جزو اسرارآمیزترین وسایل نقلیه‌ای هستند که می‌بینیم و به همین دلیل است که نیروی دریایی آمریکا بخش زیردریایی خود را خدمت خاموش می‌نامد. این ماشین‌های جنگی به معنای واقعی کلمه برای ناپدید شدن در زیر امواج طراحی شده‌اند و در اعماق دریا کمین می‌کنند تا اطلاعات جمع‌آوری کنند، نیروهای عملیات ویژه را اعزام کنند، از ناوگان‌ها محافظت کنند، یا به عنوان یک بازدارنده نامرئی که درست در ساحل یک رقیب بالقوه مستقر است، عمل نمایند.

تنها تعداد معدودی از زیردریایی‌ها می‌توانند نشان دلفین جنگ زیردریایی را به خود اختصاص دهند که یکی از سخت‌ترین نشان‌ها برای کسب در نیروی دریایی است و بسیاری از زیردریایی‌های مدرن فقط به ۱۳۰ تا ۱۵۰ خدمه نیاز دارند تا آن‌ها را کاملاً عملیاتی نگه دارند (در مقایسه با ۴,۶۶۰ ملوان، افسر، کارکنان و هوانوردی که در ناو هواپیمابر یو اس اس جرالد آر. فورد خدمت می‌کنند). به دلیل همین انحصار است که زیردریایی‌ها بسیار جالب‌توجه هستند، به ویژه اینکه به ندرت در خارج از بندر اصلی خود دیده می‌شوند.

زیردریایی‌ها اگر بخواهند به عمق آب حرکت کنند با گرفتن عمدی آب این کار را انجام می‌دهند و سپس از هوای فشرده برای خارج کردن آب از مخازن تعادل برای حرکت به سطح آب استفاده می‌کنند؛ اما هنگامی که زیردریایی در زیر آب تثبیت شد، از صفحات شیرجه خود برای تغییر عمق استفاده می‌کند. این مشابه نحوه استفاده هواپیماها از سطوح کنترل پرواز برای تغییر گام و ارتفاع خود است، با این تفاوت که زیردریایی‌ها در آب حرکت می‌کنند، نه در هوا.

این سطوح که هیدروپلن نیز نامیده می‌شوند، شبیه بال‌های کوچکی هستند که به صورت خارجی به زیردریایی متصل شده‌اند. درست مانند هواپیماها، اثربخشی این سطوح تحت تأثیر سرعت قرار می‌گیرد، به‌طوری‌که هرچه زیردریایی آهسته‌تر حرکت کند، صفحات شیرجه کمتر مفید خواهند بود. آن‌ها اغلب در دو مجموعه قرار می‌گیرند، یکی به سمت جلو و دیگری در عقب که معمولاً با سکان‌ها برای کنترل جهت هم مکان هستند. این هیدروپلن ها بر اساس موقعیت قرار داده شده‌اند تا حداکثر اهرم ممکن را برای اثرگذاری داشته باشند و به زیردریایی اجازه دهند مانورپذیرتر باشد.

هیدروپلن های جلویی که در نزدیکی دماغه زیردریایی قرار دارند، در طول مانورهای کم سرعت بسیار مؤثر هستند و عمدتاً برای کنترل عمق زیردریایی استفاده می‌شوند، درحالی‌که صفحات عقب اغلب برای کنترل زاویه یا گام کشتی استفاده می‌شوند. با این وجود، زیردریایی‌های پیشرفته می‌توانند در مواقع اضطراری از هیدروپلن های جلویی در سرعت‌های بالاتر نیز استفاده کنند. برخلاف هواپیماها که در آن‌ها فقط یک خلبان تمام قطعات کنترل را کنترل می‌کند، زیردریایی‌های قدیمی‌تر به سه خدمه نیاز دارند تا دو صفحه و سکان را کنترل کنند. با این حال، زیردریایی‌های جدیدتر فناوری حرکت با سیم را بکار می‌گیرند که کارایی زیردریایی را بسیار آسان‌تر می‌کند و به پرسنل کمتری برای مدیریت نیاز دارد.

بیشتر ما جی‌پی‌اس را گزینه‌ای بدیهی می‌دانیم، به ویژه با توجه به اینکه تلفن‌های ما در ناوبری ماهواره‌ای چقدر قابل‌اعتماد شده‌اند. درحالی‌که زیردریایی‌ها نیز هنگام حضور در سطح آب از این فناوری استفاده می‌کنند اما هنگامی که به عمق آب حرکت می‌کنند به یک جایگزین نیاز دارند زیرا همان سیگنال‌های ماهواره‌ای نمی‌توانند به اعماق اقیانوس نفوذ کنند. زیردریایی‌ها همچنین نمی‌توانند از روش‌های سنتی مانند ناوبری نجومی استفاده کنند، زیرا در این روش‌ها ملوان باید آسمان را ببیند که برای یک زیردریایی غیرممکن است مگر اینکه به سطح بیاید که آن را در معرض خطر شناسایی قرار می‌دهد.

اینجاست که سیستم‌های ناوبری اینرسی INS وارد عمل می‌شوند. این ماشین‌ها از دستگاه‌هایی مانند ژیروسکوپ و شتاب سنج برای تعیین مسافت و جهتی که از یک نقطه خاص طی کرده است، استفاده می‌کنند. اگرچه آن‌ها به اندازه جی‌پی‌اس دقیق نیستند، اما هنوز به اندازه کافی خوب هستند تا موقعیت یک زیردریایی را با دقت در حدود چند ده متر تخمین بزنند. با این حال، خدمه باید هر ۱۵۰ ساعت یک‌بار ژیروسکوپ‌ها را با استفاده از سایر تجهیزات ناوبری کالیبره کنند، زیرا خطاهای کوچکی که در INS ایجاد می‌شوند می‌توانند در طول زمان جمع شده و باعث انحراف و عدم دقت آن شوند.

نور نیز به سختی می‌تواند به آب نفوذ کند، بنابراین زیردریایی‌ها نمی‌توانند محیط اطراف خود را ببینند. برای کمک به تعیین محیط واقعی خود، زیردریایی‌ها در عوض از سنسورهای سونار فعال و غیرفعال پیشرفته استفاده می‌کنند. سونار فعال یک انفجار صوتی تولید می‌کند و سپس زیردریایی به امواج صوتی که بازمی‌گردند گوش می‌دهد. سپس از آن داده‌ها برای دیدن اطراف خود استفاده می‌کند. با این حال چنین حرکتی ریسک بالایی دارد، زیرا سایر زیردریایی‌ها نیز می‌توانند آن صدا را بشنوند و از آن برای یافتن موقعیت زیردریایی استفاده کنند. اغلب اوقات، خدمه زیردریایی از سونار غیرفعال استفاده می‌کنند که از میکروفون‌های حساس برای گوش دادن به سایر کشتی‌ها و حیات دریایی استفاده می‌کند تا خودشان شناسایی نشوند.

مسافتی که می‌توانیم با خودروهای خود طی کنیم اغلب با میزان سوخت یا شارژ باقی‌مانده محدود می‌شود. این موضوع در مورد زیردریایی‌های دیزلی-الکتریکی نیز صادق است که برای عملیاتی ماندن نیاز به سوخت‌گیری منظم دارند. با این حال، ایالات‌متحده دارای ناوگانی تماماً هسته‌ای از زیردریایی‌ها است، به این معنی که برد آن توسط سوخت سنتی محدود نمی‌شود. یک نیروگاه هسته‌ای زیردریایی در حال حاضر با تمام سوخت موردنیاز خود برای چندین سال در خدمت خواهد بود به‌طوری‌که برخی از آن‌ها بین دو بار سوخت‌گیری تا دو تا سه دهه نیز ادامه می‌دهند.

همچنین منبع نامحدودی از آب نیز وجود دارد؛ به‌هرحال زیردریایی‌ها در چنین محیطی کار می‌کنند. اگرچه خدمه نمی‌توانند مستقیماً آب شور دریا را مصرف کنند اما زیردریایی‌ها دارای سیستم‌های نمک‌زدایی و تقطیر آب هستند و آب شیرین برای آشامیدن و بهداشت تولید می‌کنند؛ بنابراین، فاکتور شماره یک محدودکننده دامنه حرکت زیردریایی غذایی است که خدمه مصرف می‌کنند. به‌هرحال انسان‌ها نیاز به سه وعده غذا خوردن در روز دارند، به خصوص اگر در حال انجام کارهای سنگین باشند.

هر روز آشپزهایی در حال کار هستند تا چند وعده غذایی را برای کل خدمه در یک آشپزخانه کوچک آماده کنند. زیردریایی‌ها معمولاً موجودی و ذخیره کافی برای دوام آوردن گشت‌زنی ۷۷ روزه دارند اما اگر زیردریایی ملزم به تمدید مأموریت خود باشد، نیروی دریایی، نیروی تفنگداران دریایی یا نیروی هوایی ایالات‌متحده می‌توانند مأموریت‌های تأمین مجدد را انجام دهند که کالاهای تازه را از طریق بالگردهای MH-60R Seahawk، هواپیماهای عمودپرواز CMV-22 Osprey و حتی هواپیماهای باری C-17 Globemaster III برای خدمه تحویل دهند.

کشتی‌های عادی خورشید و آسمان شب را برای نشان دادن زمان تقریبی در موقعیت خود دارند، اما خدمه زیردریایی در هنگام حرکت از این ویژگی برخوردار نیستند. به همین دلیل، خدمه در حال گشت‌زنی ممکن است هفته‌ها و ماه‌ها خورشید را نبینند و تنها زمانی که به خانه بازمی‌گردند هوای تازه تنفس کنند.

به جای روز کاری ۸ ساعته که اکثر مردم دارند، اکثر زیردریایی‌های نیروی دریایی آمریکا از یک برنامه ۱۸ ساعته پیروی می‌کنند: شش ساعت نگهبانی در ایستگاه خود، شش ساعت برای سایر وظایف مانند تعمیر و نگهداری و آموزش و شش ساعت دیگر برای استراحت، حداقل روی کاغذ! البته وظایف خدمه می‌تواند فراتر از آنچه نوشته شده باشد و ممکن است آن‌ها با تنها ۹۰ دقیقه خواب، روزهای ۴۸ ساعته را سپری کنند.

علاوه بر این، عدم وجود نشانه‌های بصری به این معنی است که شما نمی‌دانید بیرون روز است یا شب. تنها راهی که می‌توانید بفهمید ساعت و روز را بدانید این است که به ساعت و تقویم خود نگاه کنید. برنامه شلوغ در زیردریایی‌ها، حتی در زمان صلح، همراه با تغییر مناطق زمانی که زیردریایی در سراسر جهان سفر می‌کند و عدم وجود نور خورشید و شب، به این معنی است که ممکن است بدنتان به شما بگوید که باید یک چهارشنبه شب خنک ساعت ۱۰ باشد درحالی‌که در واقع یک آخر هفته آفتابی ساعت ۱۰ صبح است!

خدمت نظامی با ریسک زیادی همراه است و این برای زیردریایی‌ها کاملاً صادق است. نیروی دریایی ایالات‌متحده ۵۲ زیردریایی را در طول جنگ جهانی دوم از دست داد که منجر به نرخ تلفات ۲۰ درصدی شد (بالاترین درصد در میان نیروهای مسلح آمریکا). در مجموع ۶۵ زیردریایی نیروی دریایی ایالات‌متحده بنا به دلایل مختلف از بین رفته‌اند. گفته می‌شود این ۶۵ زیردریایی در گشت ابدی هستند، زیرا آن‌ها پس از مأموریت خود بازنگشته‌اند.

این اصطلاح از سنت دریایی نشأت می‌گیرد که در آن زیردریایی‌ای که بندر را به مقصد مأموریت ترک می‌کند، گفته می‌شود که به گشت می‌رود. مأموریت‌های رزمی به عنوان گشت‌های جنگی در نظر گرفته می‌شوند، درحالی‌که درباره زیردریایی‌های موشک بالستیک هسته‌ای گفته می‌شود که در گشت‌های بازدارندگی هستند؛ بنابراین، اگر یک زیردریایی بازنگردد، گفته می‌شود که در یک گشت ابدی است. توجه داشته باشید که این اصطلاح در مورد همه زیردریایی‌ها، صرف‌نظر از اینکه پیدا شده‌اند یا نه صدق می‌کند.