عجیب‌ترین خودروهای دنیا با پیشرانه V8 مرسدس بنز

پیشرانه V8 مرسدس با کد M117 مرسدس بنز که برای اولین بار در سال ۱۹۷۱ روی مدل‌های 280 SE 4.5 و 280 SEL 4.5 معرفی شد، یکی از ماندگارترین پیشرانه‌های قرن بیستم به شمار می‌رود. این موتور برای بیش از سه دهه تولید شد و تا پیش از ظهور موتور دوازده سیلندر M120 در اوایل دهه ۹۰، پرچم‌دار پیشرانه‌های مرسدس بنز بود. بلوک چدنی فوق‌العاده مستحکم و قابلیت تولید قدرت‌های بالا با حداقل تغییرات، این موتور را به گزینه‌ای ایده‌آل برای خودروسازان مستقل و کارگاه‌های مهندسی خاص تبدیل کرد. در ادامه، شش خودروی ناشناخته و استثنایی را بررسی می‌کنیم که با این پیشرانه افسانه‌ای جان گرفتند.

سوپرکار دست‌ساز ایزدرا اراتور حاصل رؤیای ابرهارد شولتز، دانشجوی جوان مهندسی مکانیک در اواخر دهه ۱۹۶۰ بود که تحصیل را رها کرد تا خودروی رؤیایی خود را بسازد. اراتور روی شاسی لوله‌ای فولادی با بدنه فایبرگلاس و درهای گالوینگ ساخته شد. نسخه اولیه از یک موتور چهار سیلندر تخت فولکس‌واگن بیتل بهره می‌برد اما نسخه Mk III این خودرو به پیشرانه ۴.۹ لیتری بر پایه M117 تجهیز شد که با کاربراتورهای دوگانه وبر و سیستم روغن‌کاری کارتل خشک، ۳۸۴ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد و توان رسیدن به سرعت ۳۱۵ کیلومتر بر ساعت را داشت. شولتز از این خودرو به‌عنوان رزومه کاری متحرک برای جلب‌توجه پورشه و مرسدس بنز استفاده کرد که درنهایت منجر به استخدام او در بخش طراحی پورشه شد.

ایزدرا امپراطور 108i دومین محصول شرکت ایزدرا بود. شولتز کانسپتی بنام CW311 را در دهه ۷۰ میلادی طراحی کرده بود و مرسدس بنز با وجود تمجید از طراحی و اجازه استفاده از ستاره سه‌پر روی آن، از تولیدش انصراف داد اما از شولتز برای ساخت برند خودش حمایت کرد. این سوپراسپرت موتور وسط با درهای گالوینگ و آینه وسط پریسکوپی روی سقف، از شاسی لوله‌ای فولادی و بدنه فایبرگلاس بهره می‌برد و وزن آن زیر ۱۲۵۰ کیلوگرم حفظ شده بود. به لطف ارتباط شولتز با پورشه، بخش عمده‌ای از قطعات کابین مانند دستگیره‌ها و صفحه آمپر از پورشه ۹۲۸ به امانت گرفته شده بود تا حس یک خودروی دست‌ساز بی‌کیفیت را منتقل نکند. نسخه اولیه از پیشرانه ۵ لیتری M117 با ۲۳۴ اسب بخار قدرت استفاده می‌کرد که شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۵.۱ ثانیه‌ای و حداکثر سرعت ۲۸۳ کیلومتر بر ساعت را فراهم می‌کرد. در طول ۹ سال تولید، تنها ۳۰ دستگاه از این خودرو با نسخه‌های مختلف پیشرانه، ازجمله نمونه ۶ لیتری AMG با ۳۸۵ اسب بخار قدرت ساخته شد.

پیتر مونته‌وردی، فرزند یک ساعت‌ساز سوئیسی و راننده سابق مسابقات، پس از اختلاف با انزو فراری تصمیم گرفت برند خودروهای اسپرت و مجلل خود را در سوئیس تأسیس کند. مونته‌وردی سال‌ها با ساخت کوپه‌های گرند تورر مجهز به موتورهای V8 کرایسلر شناخته می‌شد اما در دهه ۸۰ به سراغ اتاق‌سازی سفارشی رفت. مدل تیارا آخرین تلاش مونته‌وردی برای ارتقای اتاق‌سازی بود؛ پروژه‌ای که بر پایه مرسدس بنز S کلاس نسل W126 شکل گرفت تا به رقابت مستقیم با رولزرویس بپردازد. بخش عمده بدنه و شاسی همان S کلاس بود اما بخش جلو و عقب خودرو و کابین کاملاً سفارشی طراحی شده بود. در بخش فنی نیز از پیشرانه ۵ لیتری M117 با قدرت ۲۲۸ اسب بخار و گیربکس چهار سرعته اتوماتیک مرسدس بنز استفاده شد. بااین‌حال، شباهت زیاد به S کلاس و استفاده واضح از چراغ‌های عقب پژو ۵۰۵ باعث شد رؤیای شکست دادن رولزرویس پیش از شروع خط تولید فرو بریزد و تنها سه دستگاه از این خودرو ساخته شود.

زمانی که یک سرمایه‌دار اماراتی در اوایل دهه ۱۹۹۰ از مرسدس بنز خواست تا سریع‌ترین خودروی جهان را برای او بسازد، مرسدس این پیشنهاد را رد کرد و او را به شرکت لوتک ارجاع داد. لوتک یک شرکت کوچک آلمانی با سابقه درخشان در ساخت خودروهای مسابقه‌ای گروه C بود. نتیجه این سفارش، پس از چهار سال توسعه و هزینه‌ای بیش از ۳ میلیون دلار، هایپرکار لوتک C1000 بود؛ خودرویی که سال‌ها پیش از بوگاتی ویرون، مدعی دستیابی به حداکثر سرعت ۴۳۰ کیلومتر بر ساعت بود. عدد ۱۰۰۰ در نام این خودرو نشان‌دهنده قدرت خیره‌کننده آن بود. در سینه این هیولا، نسخه به‌شدت تقویت‌شده از پیشرانه M117 قرار داشت که با اضافه شدن سیستم توئین توربو توسط لوتک، ۱۰۰۰ اسب بخار قدرت و ۹۸۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. در سال ۱۹۹۵، این ارقام لوتک را به قوی‌ترین خودروی جاده‌ای جهان تبدیل کرد.

شرکت زندر که از سال ۱۹۶۹ به‌عنوان تیونر و سازنده کیت‌های بدنه برای محصولات آئودی، فولکس‌واگن و مرسدس بنز فعالیت می‌کرد، در نمایشگاه فرانکفورت ۱۹۸۷ از جاه‌طلبانه‌ترین پروژه خود یعنی ویژن ۳ رونمایی کرد. این خودرو یک سوپراسپرت موتور وسط کاملاً کاربردی و آماده تولید بود که از نظر کیفیت ساخت، رقبای ایتالیایی خود از فراری و لامبورگینی را به چالش می‌کشید. بدنه ویژن ۳ از ترکیب فیبر کربن و فایبرگلاس روی شاسی لوله‌ای ساخته شده بود و خطوط آئرودینامیک آن به‌گونه‌ای طراحی شده بود که بدون نیاز به باله عقب، داون‌فورس لازم را در سرعت‌های بالا ایجاد کند. این خودرو به پیشرانه ۵.۶ لیتری M117 تنفس طبیعی S کلاس مجهز شده بود که ۲۹۶ اسب بخار قدرت را از طریق گیربکس پنج سرعته دستی به چرخ‌های عقب می‌فرستاد. زندر بعدتر نمونه دیگری از این خودرو را با موتور تقویت‌شده توسط برابوس و قدرتی بیش از ۴۰۰ اسب بخار نیز تولید کرد.

ایزدرا اتوبان‌کوریر AK116i

شاهکار عجیب دیگر ابرهارد شولتز، مدل تک ساخت اتوبان‌کوریر AK116i بود که ساخت آن نزدیک به دو دهه طول کشید و در سال ۲۰۰۶ با دو پیشرانهٔ V8 مرسدس رونمایی شد! کاپوت غول‌پیکر خودرو برای جای دادن دو پیشرانه ۵ لیتری V8 طراحی شده بود که به‌صورت طولی و پشت سر هم قرار گرفته بودند. شولتز که شیفته خودروهای آئرودینامیک دهه ۱۹۳۰ آلمان بود، این گرند تورر را با الهام از مدل‌های کلاسیک مرسدس اتوبان کوریر طراحی کرد. این نیروگاه شانزده سیلندر به دو گیربکس اتوماتیک هماهنگ متصل بود که نیرو را به هر چهارچرخ منتقل می‌کرد. نکته عجیب‌تر اینکه اتاق اصلی خودرو از بدنه عریض‌شده یک فولکس‌واگن بیتل ساخته شده بود! مجموع قدرت این دو موتور حدود ۶۰۰ اسب بخار بود و با وجود وزن بسیار سنگین، خودرو می‌توانست به سرعت ۲۴۲ کیلومتر بر ساعت برسد.