داستان میتسوبیشی گالانت VR-4، جد بزرگ لنسر اوو که فراموش شد

در سال ۱۹۹۲، میتسوبیشی با معرفی لنسر اوولوشن برای همیشه دنیای خودروهای اسپرت را متحول کرد. این خودرو یک مدل مسابقه‌ای رالی بود که برای خیابان‌ها توسعه یافته بود و از تکنولوژی‌های تیم رالی بخش رالی‌آرت در مسابقات قهرمانی رالی جهان (WRC) بهره می‌برد. بااین‌حال، پیش از تولد اوولوشن، یک هیولای توربوشارژ و چهارچرخ محرک دیگر با نام گالانت VR-4 وجود داشت. این خودرو که در سال ۱۹۸۷ معرفی شد، نخستین ورود جدی میتسوبیشی به دنیای عملکرد سیستم چهارچرخ محرک بود تا قوانین همولوگیشن رالی گروه A را برآورده کند و به‌حق می‌توان آن را پدربزرگ لنسر اوولوشن دانست.

مسابقات WRC در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی محبوبیت فراوانی کسب کرده بود. میتسوبیشی که پیش‌تر با مدل GSR 1600 به موفقیت‌هایی رسیده بود، دریافت که باید همگام با تغییرات سریع رالی پیش برود؛ بنابراین، پلتفرم گالانت به‌عنوان نسل بعدی خودروی رالی این برند انتخاب شد و گالانت VR-4 در سال ۱۹۸۷ به خیابان‌ها راه پیدا کرد. این خودرو به تمام سلاح‌های لازم برای یک جنگجوی رالی یعنی سامانه چهارچرخ محرک، موتور توربوشارژ چهار سیلندر و فرمان‌پذیری چهارچرخ مجهز بود. میتسوبیشی این سدان را نه به‌عنوان یک خودروی خانوادگی با چاشنی قدرت، بلکه به‌عنوان یک خودروی مسابقه‌ای اصیل در لباس خانوادگی ساخته بود.

هسته اصلی توانمندی‌های رالی گالانت VR-4 موتور ۲ لیتری توربوشارژ با کد 4G63T بود. این پیشرانه از خانواده موتورهای سیریوس میتسوبیشی بود و از بلوک چدن و سرسیلندر آلومینیومی بهره می‌برد. این موتور توانایی تولید ۲۰۵ اسب بخار قدرت و ۲۹۴ نیوتن‌متر گشتاور را داشت که شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت را در کمتر از ۷ ثانیه ممکن می‌ساخت؛ عددی که در نمونه‌های بازار ژاپن به ۲۳۷ اسب بخار افزایش پیدا می‌کرد. نیروی این موتور از طریق یک گیربکس پنج سرعته دستی به هر چهارچرخ منتقل می‌شد. سیستم چهارچرخ محرک به یک دیفرانسیل مرکزی با کوپلینگ روغنی مجهز بود تا گشتاور را به چرخ‌هایی که چسبندگی بیشتری دارند منتقل کند. سیستم تعلیق این مدل نیز با فنرهای خشک‌تر، کمک‌فنرهای ارتقاءیافته، آنتی‌رول‌بارهای سفت‌تر و دیسک ترمزهای بزرگ‌تر تقویت شده بود. سیستم فرمان‌پذیری چهارچرخ فعال نیز روی نمونه‌های سفارشی نصب می‌شد. با تمام این خصلت‌های پرفورمنسی، میتسوبیشی امکاناتی مثل شیشه‌ها و آینه‌های برقی، سیستم صوتی، فرمان چرمی و تهویه مطبوع را نیز برای راحتی راننده در نظر گرفته بود.

تمام این ارتقاها درنهایت نتیجه داد. در فاصله سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲، گالانت VR-4 موفق شد در رویدادهای مهمی مانند رالی ۱۰۰۰ دریاچه فنلاند در سال ۱۹۸۹ و رالی ساحل‌عاج در سال ۱۹۹۲ به پیروزی برسد اما درست زمانی که این خودرو به اوج پختگی رسیده بود، میتسوبیشی تصمیم به بازنشستگی آن گرفت اما نه به دلیل عملکرد ناموفق بلکه به این دلیل که گزینه‌ای بسیار بهتر در راه بود.

تا سال ۱۹۹۲، کلاس مسابقات رالی به سمت خودروهای کوچک‌تر متمایل شد و گالانت حالا بیش‌ازحد بزرگ به نظر می‌رسید. خوشبختانه میتسوبیشی مدل کوچک‌تر لنسر را در آستین داشت. بیشتر قطعات و سیستم‌های پیشرویی که گالانت VR-4 ابداع کرده بود، مستقیماً به لنسر منتقل شد و نام «اوولوشن» را به خود گرفت. موتور 4G63T، سیستم چهارچرخ محرک و تقویت‌های شاسی همگی به لنسر اوولوشن راه پیدا کردند. لنسر جدید با قدرتی معادل ۲۴۴ اسب بخار، با وزن ۱۲۴۰ کیلوگرمی بسیار سبک‌تر از گالانت ۱۴۵۰ کیلوگرمی بود.

این کاهش وزن باعث شد شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت به حدود ۵.۱ ثانیه بهبود یابد. بااین‌حال، در لنسر اوولوشن برخی پیچیدگی‌ها مانند سیستم فرمان‌پذیری چهارچرخ و سیستم تعلیق الکترونیکی گالانت به دلیل وزن زیاد حذف شد تا ساختار خالص‌تری داشته باشد. درواقع، گالانت VR-4 به‌عنوان یک نمونه آزمایشی و پرافتخار عمل کرد تا لنسر اوولوشن بتواند راه موفقیت را در مسابقات رالی با قدرت ادامه دهد.