رآکتور هستهای ناو هواپیمابر، تأمینکننده برق هوش مصنوعی!
شرکت تگزاسی HGP Intelligent Energy ایدهای دیوانهوار اما جذاب روی میز گذاشته است؛ استفاده از راکتورهای هستهای نظامی برای سیر کردن اشتهای سیریناپذیر هوش مصنوعی! داستان ازاینقرار است که دیتاسنترهای مدرن برای پردازشهای سنگین AI، به انرژیای فراتر از تصور نیاز دارند. طبق برآوردها، این مراکز تا سال ۲۰۳۵ بهتنهایی مسئول ۴۰ درصد از رشد تقاضای برق در آمریکا خواهند بود. شرکتهای فناوری دربهدر به دنبال منابع برق ۲۴ ساعته و پایدار هستند اما شبکههای برق فعلی توان پاسخگویی به این نیاز را ندارند.
اینجاست که HGP با طرح «مأموریت جنسیس» وارد میدان میشود و قصد دارد با دور زدن نیروگاههای سنتی، از همان تکنولوژیای استفاده کند که غولهای دریایی کلاس جرالد فورد را به حرکت درمیآورد. این پروژه که CoreHeld نام دارد، قرار نیست یک ناو واقعی را کنار دیتاسنتر پارک کند. بلکه قرار است دو راکتور دریایی اصلاحشده در یک نیروگاه ساحلی نصب شوند و تا ۵۲۰ مگاوات برق خالص و بدون قطعی تولید کنند. نمونهٔ نمایشی این طرح قرار است تا سال ۲۰۲۹ در آزمایشگاه ملی اوک ریج ساخته شود.
شاید بپرسید چرا از نیروگاههای هستهای معمولی استفاده نمیکنند؟ پاسخ هزینه و زمان است. ساخت نیروگاههای متداول بسیار زمانبر و گران است و قوانین دستوپاگیر آنها را فلج کرده است اما راکتورهای دریایی یک طراحی اثباتشده با ۷۰ سال سابقه هستند که میتوان آنها را با هزینهای بین یک میلیارد و ۸۰۰ میلیون تا ۲.۱ میلیارد دلار راهاندازی کرد. نکتهٔ هوشمندانهٔ ماجرا، فرار از هزارتوی قانونی است. نیروگاههای غیرنظامی زیر نظر کمیسیون ساماندهی هستهای (NRC) هستند که مجوز گرفتن از آن میتواند تا ۱۰ سال طول بکشد اما راکتورهای دریایی زیر نظر وزارت انرژی و نیروی دریایی آمریکا اداره میشوند.
البته چالشهایی هم وجود دارد. راکتورهای دریایی برای کشتیهایی طراحی شدهاند که مدام تغییر سرعت میدهند نه برای دیتاسنتری که نیاز به برق ثابت دارد. از طرفی، سوخت این راکتورها اورانیوم با غنای ۹۳ درصد است؛ یعنی همان چیزی که برای ساخت بمب اتم استفاده میشود! این در حالی است که راکتورهای معمولی از اورانیوم زیر ۲۰ درصد استفاده میکنند. وجود چنین سوخت حساسی در یک محیط غیرنظامی، کابوس امنیتی به همراه دارد. به همین دلیل، کارکنان دیتاسنتر حق هیچگونه دسترسی به بخش راکتور را نخواهند داشت و فقط پرسنل با صلاحیت امنیتی ارتش میتوانند به آن نزدیک شوند. باید دید آیا این ایده میتواند تشنگی برق هوش مصنوعی را برطرف کند یا چالشهای امنیتی آن را به بنبست میکشاند.