چرخش دوباره چین به سمت پیشرانههای بنزینی با سرمایهگذاریهای سنگین
چین بیش از یک دهه وقت صرف کرد تا موتورهای درونسوز را قدیمی جلوه دهد. یارانههای دولتی، اهداف تولید تهاجمی و زنجیره تأمین داخلی باتری، این کشور را به قدرت مسلط خودروهای برقی در جهان تبدیل کرد بهطوریکه اکنون ۷۰ درصد بازار جهانی باتری را در اختیار دارد. بااینحال، سرمایهگذاری سنگین جیلی و چری برای ساخت موتورهای بنزینی هوشمندتر و پاکتر، بسیار غافلگیرکننده است. این شرکتها معتقدند موتورهای درونسوز هنوز تا بیش از یک دهه دیگر در بازارهای جهانی اهمیت خواهند داشت. اعداد و ارقام منتشرشده از سوی این دو شرکت خیرهکننده است؛ جیلی اخیراً با سیستم هیبریدی جدید i-HEV خود به بازده حرارتی ۴۸.۴۱ درصد دست یافته که توسط رکوردهای جهانی گینس نیز تأیید شده است. این سیستم مصرف سوختی معادل ۲.۲ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر را نوید میدهد. برای درک بهتر، آخرین مدل تویوتا پریوس که یکی از کارآمدترین پیشرانههای جهان را دارد، به بازده حرارتی ۴۴ درصد میرسد؛ اختلافی که در دنیای مهندسی حرارت بسیار چشمگیر محسوب میشود.
چری نیز با فاصله اندکی در تعقیب رقیب خود است. پیشرانهٔ جدید این شرکت با بهرهگیری از فناوری اختصاصی موسوم به «اتصال سهگانه منحنی دوگانه»، به بازده حرارتی ۴۸.۵۷ درصد رسیده که بالاترین رقم ثبتشده برای یک موتور درونسوز تولید انبوه است؛ اما چری فراتر از اعداد بهرهوری عمل کرده و معتقد است خودروهای بنزینی باید از حالت کندذهنی خارج شوند. این شرکت با استفاده از معماری یکپارچه Mars StarCore MIND، تلاش کرده است تا قابلیتهای ادراک، تصمیمگیری و اجرا را در خودروهای بنزینی تقویت کند و عملاً همان سطح از هوشمندی را که پیشازاین منحصر به خودروهای برقی بود، به مدلهای بنزینی بیاورد.
تجدید حیات پیشرانههای درونسوز در چین دلیل مهمی دارد. درحالیکه نفوذ خودروهای برقی در بازار داخلی چین از ۵۰ درصد فراتر رفته، دادههای جهانی نشان میدهد که بخش بزرگی از مردم جهان همچنان از بنزین استفاده میکنند. خودروسازان چینی با نگاه به این واقعیت و با هدف توسعه صادرات، به سمت هیبریدیهای کممصرف متمایل شدهاند زیرا این محصولات در بسیاری از بازارها گزینهای منطقیتر از خودروهای تمام برقی هستند. اگرچه بازار آمریکا تا حد زیادی به روی چینیها بسته است اما جیلی تأیید کرده که برندهای زیکر و «لینکاندکو» ممکن است طی سه سال آینده وارد این کشور شوند. احتمالاً این اتفاق از طریق تولید در کارخانه ولوو در کارولینای جنوبی که در حال توسعهای ۱.۳ میلیارد دلاری است رخ خواهد داد.
نکته عمیقتر این است که چین اهداف برقی خود را رها نکرده بلکه در حال پیشبرد همزمان دو مسیر است؛ توسعه خودروهای برقی در خارج از کشور و تکامل موتورهای درونسوز برای بازارهایی که هنوز آمادگی رها کردن آنها را ندارند. شاید دوران موتورهای درونسوز رو به پایان باشد اما قطعاً هنوز تمام نشده است و چین قصد دارد اطمینان حاصل کند که در نگارش فصل پایانی این تکنولوژی، نقش تعیینکنندهای ایفا خواهد کرد.