همکاری ۲۰۰ متخصص برای راهاندازی دوباره کرایسلر توربین کار
اولین رویارویی جی لنو با کرایسلر توربین به نمایشگاه جهانی سال ۱۹۶۴ بازمیگردد؛ جایی که او در کنار اولین نسل فورد موستانگ، مجذوب خودرویی شد که بهجای پیشرانه درونسوز معمولی، از یک موتور جت بهره میبرد. لنو به یاد میآورد که ساعتها چرخیدن این خودرو روی سکو را تماشا میکرد و نمیتوانست از آن دل بکند. دههها بعد، او سرانجام موفق شد یکی از این خودروهای کمیاب را خریداری کند اما بلافاصله پس از خرید متوجه شد که پیشرانه جت خودرو دچار نقص فنی شدیدی شده و از کار افتاده است. او که تشنه احیای این اسطوره بود، با استیو لتو، نویسنده کتاب «خودروی توربینی کرایسلر، ظهور و سقوط جالبترین ساختهٔ دیترویت»، تماس گرفت تا راهی برای خروج از این بنبست پیدا کند.
کرایسلر در دهه ۶۰ میلادی تنها ۵۵ دستگاه از این خودروها را با بدنههای سفارشی ساخت شرکت ایتالیایی گیا تولید کرد. پیشرانه مدل A-831 این خودرو که توسط مهندس نابغه، سم ویلیامز طراحی شده بود، نیازی به تعویض روغن، شمع یا سیستم خنککننده سنتی نداشت و میتوانست با هر نوع سوخت قابل اشتعالی از دیزل و نفت سفید گرفته تا حتی روغن بادامزمینی کار کند! این موتور ۱۳۰ اسب بخار قدرت و گشتاور عظیم ۶۱۰ نیوتنمتری تولید میکرد که تجربهای نرم و مشابه پرواز با جت را در جاده ارائه میداد. با وجود موفقیت در تستهای مردمی که توسط ۲۰۳ خانواده انجام شد، پروژه در سال ۱۹۶۶ به دلیل هزینههای بالای تولید و عدم انطباق با استانداردهای آلایندگی متوقف شد و اکثر نسخهها منهدم شدند تا جایی که امروزه تنها ۹ دستگاه باقیمانده و فقط ۵ دستگاه از آنها قادر به حرکت هستند.
وقتی جی لنو متوجه شد هیچکس دانش تعمیر این پیشرانه منحصربهفرد را ندارد، استیو لتو از طریق برادرانش که در شرکت «ویلیامز اینترنشنال» (متخصص در ساخت موتورهای جت) کار میکردند، وارد عمل شد. گرگ ویلیامز، مالک شرکت، به تیم خود اجازه داد تا در صورت داوطلب شدن کارکنان، از تمام تجهیزات کارخانه برای تعمیر خودروی لنو استفاده کنند. در مدت کوتاهی بیش از ۱۰۰ نفر از داخل شرکت و دهها متخصص دیگر از بیرون، ازجمله یک مهندس بازنشسته و نابینای کرایسلر که بهصورت تلفنی مشاوره میداد، به این پروژه پیوستند. لنو پیشرانه اصلی و یک پیشرانه یدکی را به کارخانه فرستاد تا عملیات احیا آغاز شود.
تیم متخصصان متوجه شدند که پیشرانه دوم لنو درواقع یک موتور آزمایشی بوده که هرگز برای استفاده در خودرو در نظر گرفته نشده بود. آنها با ترکیب قطعات هر دو پیشرانه و استفاده از قطعات ساختهشده با چاپ سهبعدی و تکنولوژیهای هوافضا، موفق شدند موتور را سرهم کنند. در اولین تست روشن شدن روی استند، یکی از مهندسان قدیمی با گوش دادن به صدای ضبط شده موتور، متوجه یک صدای تیکتیک بسیار ضعیف شد که بقیه نشنیده بودند. این دقت بالای مهندسان نسل قدیم باعث شد تا یک فنر معیوب شناسایی و تعویض شود. درنهایت مشخص شد که علت سوختن موتور اصلی لنو، نقص در سیستم جبرانکننده ارتفاع بوده است. با تلاش این ۲۰۰ نفر، اکنون جی لنو مالک یکی از معدود خودروهای توربینی جهان است که همچنان با همان شکوه دهه ۶۰ میلادی در خیابانها غرش میکند.