چرا ترامپ توافق تجاری با مکزیک و کانادا را لغو کرد؟
ایالات متحده تمدید توافق تجاری USMCA را در شکل کنونیاش نپذیرفته است. تصمیمی که از دل یک بازبینی مشترک با کانادا و مکزیک بیرون آمد و حالا پرسش اصلی را پیش میکشد: زنجیره تولید خودرو در آمریکای شمالی با چه فشاری روبهرو میشود و آیا این فشار، تولید را به داخل خاک آمریکا برمیگرداند یا فقط به بازآرایی تازهای در تعرفههای واردات ختم میشود؟
بهگزارش carscoops، جمیسون گریر، نماینده تجاری ایالات متحده، اعلام کرده دولت ترامپ تصمیم گرفته توافق USMCA را تمدید نکند. این اعلامیه در حالی صادر شده که دفتر خود او پیشتر این توافق را «یک پیروزی دوجانبه برای کارگران، کشاورزان، دامداران و کسبوکارهای آمریکای شمالی» توصیف کرده بود.
در بیانیهای کوتاه، دفتر نماینده تجاری آمریکا گفت که بازبینی مشترک توافق را بهصورت مجازی با مقامهای دولتی کانادا و مکزیک انجام داده است. این نشست طبق مفاد همان توافقی برگزار شد که در دولت اول ترامپ پایهگذاری شده بود. آمریکا در این بازبینی «با تمدید USMCA در شکل کنونی آن موافقت نکرد».
این تصمیم عملا توافق را در وضعیت شکنندهای قرار داده است. گریر با این حال گفت که ایالات متحده به تعامل با مکزیک و کانادا ادامه میدهد تا «نقایص توافق و کسریهای تجاری با این کشورها» را برطرف کند. متن رسمی، مسیر را باز گذاشته؛ اما پیام سیاسی روشن است. واشنگتن از این متن راضی نیست.
با وجود این، توافق هنوز برقرار است. CNBC گزارش داده که USMCA تا ده سال دیگر هم ادامه پیدا میکند، مگر آنکه کانادا یا مکزیک تصمیم به خروج بگیرند. همان گزارش میگوید این حرکت تازه، مجموعهای از بازبینیهای سالانه را فعال میکند؛ بازبینیهایی که «میتوانند به مذاکره دوباره درباره بخشهای اصلی معاهده منجر شوند».
مسئله اصلی، کسری تجاری است. همان نقطهای که دونالد ترامپ بارها بر آن تمرکز کرده است. دفتر نماینده تجاری آمریکا کسری تجاری با کانادا را 46.4 میلیارد دلار و با مکزیک را 196.9 میلیارد دلار اعلام کرده است. این اعداد فقط آمار نیستند؛ در متن سیاست تجاری فعلی، به اهرم فشار تبدیل شدهاند.
مقامهای دولت احتمالا میخواهند این رقمها را پایین بیاورند و همزمان تغییراتی اساسی در ساختار USMCA اعمال کنند. گزارشهای پیشین نشان داده بود که مقامها خواستار افزایش سهم قطعات لازمِ آمریکای شمالی از 75 درصد به 82 درصد هستند و در عین حال میخواهند دستکم 50 درصد از ارزش این قطعات از ایالات متحده تامین شود. برای صنعت خودرو، این فقط یک بند حقوقی نیست؛ این بند میتواند محل تامین قطعه، مسیر تولید و در نهایت هزینه تمامشده را جابهجا کند.
در متن موجود، روشن نیست این مسیر به کجا میرسد. ترامپ اوایل 2029 از قدرت خارج میشود. کانادا و مکزیک از نظر تئوریک میتوانند زمان را سپری کنند و چشمبهراه دولت بعدی بمانند. همین انتظارِ محتمل، خود به یک تاکتیک تبدیل میشود. صبر، در برابر فشار.
برای خودروسازان آمریکایی، پیام کوتاه است: اگر ساختار تعرفهای تغییر کند یا الزامات محتوای قطعات سختتر شود، هزینه تولید میتواند بالا برود و نقشه تامین قطعات دگرگون شود. اگر دولت بخواهد تولید را به داخل خاک آمریکا سوق دهد، فشار اصلی از مسیر قواعد محتوا، تعرفه و کسری تجاری اعمال میشود؛ نه لزوما از راه یک اعلام رسمی و فوری درباره پایان توافق.
آنچه اکنون دیده میشود، آغاز یک دوره ابهام است؛ دورهای که در آن توافق هنوز زنده است، اما شکل فعلیاش زیر سوال رفته و گفتوگوها درباره بازنویسی بخشهای اصلی آن آغاز شده است. روزها و هفتههای پیشرو، تصویر دقیقتری از میزان این تغییر را روشن خواهد کرد.
نظر شما درباره اثر این تصمیم بر صنعت خودرو چیست؟