داستان باورنکردنی ساخت داشبورد رولزرویس با ۱۶۰۳ قطعه چوب
پروژهی لا رز نوآر دراپتیل، یکی از چهار دستگاه رولزرویس دراپتیلسفارشی، نتیجهی فرآیندی است که در آن مفاهیم معمول تولید انبوه و صرفهجویی اقتصادی کاملا کنار گذاشته شدهاند. ارزش تقریبی این خودرو ۳۲ میلیون دلار گزارش شده است.
بهگزارش کارباز، داستان از درخواست ویژهی مادر خانوادهای که سفارش این خودرو را داده بودند آغاز شد. آنها شیفتهی گل رز بلک باکارا بودند؛ گلی فرانسوی که گلبرگهایش در سایه سیاه به نظر میرسند و در نور مستقیم، رنگ قرمز مرواریدی تیرهای از خود نشان میدهند. چالش رولزرویس این بود که ایدهی سقوط گلبرگهای رز را به یک آرایش پیچیدهی معرق چوب ترجمه کند.
ترکیب نهایی از ۱۰۷۰ قطعه روکش چوب افرای سیاه متقارن برای پسزمینه و ۵۳۳ قطعه قرمز رنگ و نامتقارن برای نمایش گلبرگها تشکیل شد. این ۱۶۰۳ مثلث، سراسر پنل منحنی پشت سرنشینان، داشبورد و درها را پوشاندهاند. برای قطعات افرای سیاه، صنعتگران الگوهای خاصی را از میان چندین کُنده انتخاب کردند و از بافت طبیعی چوب برای ایجاد تنوع رنگی بهره بردند. سپس قطعات قرمز را رنگآمیزی کرده و با لاکی که بیش از یک سال برای ساخت آن زمان صرف شده بود پوشش دادند تا از محو شدن رنگ جلوگیری شود. در نهایت، هر مثلث با دست برش خورده، سمباده کشیده و در جای خود قرار گرفت.
برای این کار هنری، رولزرویس یکی از کارمندان باسابقهی خود را که از دوران کارآموزی در شرکت حضور داشت انتخاب کرد. مدیران به قدری روی نتیجهی نهایی حساس بودند که زمان کار این صنعتگر را به جلسات یکساعته و حداکثر پنج ساعت در روز محدود کردند. او در سکوت کامل و در اتاقی عایقصدا کار میکرد و تکمیل این مرحله بیش از ۹ ماه طول کشید. کل پروژهی معرق، با احتساب مراحل توسعه، نزدیک به دو سال زمان برد.
رنگآمیزی بدنه نیز به همان اندازه پیچیده بود. متخصصان سطوح رولزرویس بیش از ۱۵۰ بار فرآیند رنگ را تکرار کردند تا پوشش نهایی بتواند مانند گل بلک باکارا، بسته به نور و زاویه دید، بین سیاه و قرمز مرواریدی تغییر کند. رنگ نهایی «عشق حقیقی» از یک لایه پایه با رنگی فاشنشده و پنج لایه لاک شفاف تشکیل شده که هر کدام تُن قرمز متفاوتی دارند. رینگها نیز رنگ تیرهتری به نام «راز» دارند و پس از رنگآمیزی، با فرزکاری الماسی دقیق، بخشهایی از آلیاژ زیرین آشکار میشود تا از فاصله دور سیاه به نظر برسند و در نور مستقیم، تهرنگ قرمز تیرهشان نمایان شود.
لا رز نوآر از نظر مهندسی نیز پروژهای کاملا متمایز بود. رولزرویس برای این برنامهی چهار دستگاهی، یک شاسی مونوکوک اختصاصی از ترکیب فولاد، آلومینیوم و فیبر کربن ساخت. بخشهای باربر گلگیر جلو و درها از فولاد ساخته شدهاند، اما سه بخش فیبر کربنی به هم چسبیده در پشت ستون B به کار رفته که امکان ساخت منحنیهای پیچیدهی عقب را فراهم کرده است. این خودرو با طول تقریبی ۵.۳ متر و عرض ۲ متر، کابینی دو نفره و سقف سخت فیبر کربنی جداشدنی دارد. بخش شیشهای سقف الکتروکرومیک است و با فشردن یک دکمه تغییر شفافیت میدهد. نیروی محرکه را یک پیشرانهی ۶.۶ لیتری V12 توئینتوربو با ۵۹۳ اسب بخار قدرت و ۸۴۰ نیوتنمتر گشتاور تامین میکند که ۳۰ اسب بخار از نمونه استاندارد قدرتمندتر است.
مشتری سفارشدهنده حتی فراتر از معرق چوب نیز رفت و درخواست یک ساعت مچی منحصربهفرد آدمار پیکه را داد که هم در داشبورد جای گیرد و هم قابل استفاده روی مچ باشد. این ساعت ۴۳ میلیمتری مدل رویال اوک کانسپت اسپلیت-سکندز کرنوگراف GMT با کالیبر ۴۴۰۷ خودکار است و شمارندههای قرمز و حاشیه داخلی قرمز آن با طرح رنگی خودرو هماهنگ است. یک قفل برقی ساعت را در داشبورد نگه میدارد و با فشردن یک دکمه آزاد میشود. یک درپوش تیتانیومی جای خالی ساعت را میپوشاند.
اگرچه رولزرویس هرگز جزئیات مالی پروژههای سفارشی کوچبیلد خود را منتشر نمیکند، گزارشهای مستقل ارزش لا رز نوآر دراپتیل را نزدیک به ۳۲ میلیون دلار تخمین زدهاند. این رقم، آن را به یکی از گرانترین خودروهای جدید جهان تبدیل میکند. کل پروژه بیش از چهار سال زمان برد. الکس اینس، رئیس بخش طراحی کوچبیلد رولزرویس، در توصیف این فرآیند گفت:
«تصویر یک نفر که در سکوت، یک ساعت در هر نوبت، تمام آن قطعات پیچیده را سر جای خود مینشاند، احتمالا گویاترین تصویر از پروژهای مانند این است. و در حالی که بیشتر مردم آن را تجملی کاملا افراطی میدانند، این نشاندهندهی تمایز واقعی یک خودروی کوچبیلد برای افراد فوقالعاده ثروتمند است.»
نظر شما درباره این شاهکار مهندسی و هنری چیست؟ آیا چنین پروژههایی را اوج صنعت خودرو میدانید یا تجملی فراتر از حد؟ دیدگاه خود را با ما به اشتراک بگذارید.