بیوایدی میگوید شارژ یک خودروی برقی میتواند به سرعت سوختگیری در پمپبنزین نزدیک شود؛ ادعایی که سالهاست از سوی استارتاپهای مختلف مطرح میشود، اما تا امروز به دلایل فنی و شبکهای، بهسختی از مرحلهی وعده فراتر رفته است.
بهگزارش topgear، بیوایدی که ریشهاش بهعنوان یک باتریساز شکل گرفت، حالا از برنامهی نصب ۶۰۰ کانکتور Flash Charging در بریتانیا طی یک سال خبر میدهد. شرکت چینی ادعا میکند روی دنزا Z9 GT میتوان شارژ را از ۱۰ تا ۷۰ درصد در پنج دقیقه انجام داد؛ رقمی که معادل افزودهشدن ۷۴ کیلوواتساعت انرژی به باتری است. در نسخهی پرشتابتر، رسیدن به ۱۰ تا ۹۷ درصد در نه دقیقه هم ممکن دانسته شده، البته با توان شارژ ۱٬۵۰۰ کیلووات، یعنی ۱٫۵ مگاوات.
نکتهی کلیدی فقط عدد نیست. چنین توانی فشار سنگینی به شبکهی برق وارد میکند، برای همین بیوایدی در خود شارژر از باتریهای ذخیرهساز ثابت و همچنین انرژی خورشیدی محلی کمک میگیرد تا اتصال به شبکه نرمتر شود. اتصال فیزیکی هم پیچیده نیست و از سوکت استاندارد CCS استفاده میکند؛ یعنی زیرساخت جدید، ظاهر آشنا دارد.
با وجود این، پرسش اصلی به خود خودرو برمیگردد. اگر شارژر بتواند برق را با چنین شتابی تزریق کند، آیا باتری هم دوام میآورد؟ پاسخ بیوایدی به معماری blade battery برمیگردد؛ ساختاری مبتنی بر شیمی LFP و چیدمان cell-to-pack که بهگفتهی شرکت، طی شش سال با اصلاحات دقیق در لایهها، شیمی و سامانهی خنککاری به سطح پایداری فعلی رسیده است.
دشمن اصلی هر باتریِ شارژ سریع، گرماست. جریان بالا گرما تولید میکند و گرما به سلولها آسیب میزند. بیوایدی میگوید برای مهار همین مسئله از سه مسیر حرکت کرده است؛ نخست کاهش مقاومت الکتریکی سلولها برای کمکردن گرمای تولیدی، دوم بالا بردن تحمل سلولها در برابر دماهای بیشتر، و سوم بهبود خنککاری. در همین چارچوب، از یک لایهی جداکنندهی بسیار نازک استفاده شده و هم آند و هم کاتد برای پذیرش و آزادسازی بهتر یونهای لیتیوم بازطراحی شدهاند.
خروجی این تغییرات فقط سرعت بیشتر نیست. بیوایدی مدعی است بستهی باتری در برابر شارژهای سریعِ تکراری، از نمونههای فعلیاش مقاومتر شده و در عین حال چگالی انرژی بیشتری هم دارد. اگر چنین ادعایی در میدان عمل هم تأیید شود، معادلهی سنتی میان سرعت شارژ و دوام باتری، وارد مرحلهی تازهای خواهد شد.
مسئلهی بعدی، رفتار شبکهی شارژ است. بیوایدی میگوید استفاده از Flash Charging به خودروهای دیگر هم محدود نمیشود و برندهای غیر بیوایدی هم میتوانند از این ایستگاهها استفاده کنند. با این حال، سرعت شارژ هر خودرو همچنان به توان قابلپذیرش خودش بستگی دارد. به زبان ساده، اگر خودرویی روی شارژر ۱۵۰ کیلوواتی به ۴۰ دقیقه زمان نیاز داشته باشد، روی این شبکه هم الزاما سریعتر نمیشود.
همینجا معضل قدیمی صف و اشغال جایگاه دوباره خودش را نشان میدهد. بیوایدی هم ظاهرا از همین حالا به راهکارهایی مثل محدودیت زمانی برای اتصال یا افزایش هزینهی ماندگاری طولانیتر فکر میکند، هرچند هنوز جزئیاتی دربارهی اجرای آن ارائه نکرده است. در نتیجه، موفقیت Flash Charging فقط به توان ۱٫۵ مگاواتی وابسته نیست؛ همزمان باید باتری، خودرو، شبکه و حتی رفتار کاربر هم با این سرعت تازه هماهنگ شوند.
اگر این هماهنگی شکل بگیرد، رقابت شارژ خودروهای برقی از بحث «چقدر سریع؟» وارد پرسش بزرگتری میشود که «چه کسی میتواند چنین سرعتی را بهصورت پایدار و در مقیاس گسترده عرضه کند؟» پاسخ نهایی هنوز روشن نیست، اما بیوایدی فعلا یکی از جدیترین نامها در این میدان بهنظر میرسد.
شما دربارهی شارژ پنجدقیقهای خودروهای برقی چه فکر میکنید؟