کانادا وارد فاز تازهای از برنامهی واردات خودروهای چینی شده؛ مرحلهای که سقف آن، با احتساب ظرفیت استفادهنشده از دورهی قبل، به ۳۳٬۳۹۷ دستگاه میرسد. دادهها نشان میدهد موج نخست واردات بسیار پایینتر از انتظار بوده و حالا زمینه برای ورود محمولههای بیشتر فراهم شده است.
بهگزارش Carscoops، در بازهی اول از یکم مارس تا ۳۱ اوت، مجموع واردات خودروهای هیبریدی و برقی چینی به کانادا به ۱۵٬۶۰۳ دستگاه رسید؛ عددی که ۸٬۸۹۷ دستگاه کمتر از سقف ۲۴٬۵۰۰ دستگاهی دورهی نخست بود. دولت کانادا هم تأیید کرده که دورهی دوم از یکم سپتامبر آغاز شده و علاوه بر ۲۴٬۵۰۰ دستگاه سهمیهی جدید، ظرفیت استفادهنشدهی دورهی قبلی را نیز به حساب میآورد. نتیجه، عدد نهایی ۳۳٬۳۹۷ دستگاه برای مرحلهی دوم است.
ماجرا از ژانویه شروع شد، زمانی که کانادا و چین از یک «مشارکت راهبردی جدید» خبر دادند. بر پایهی همان توافق، اجازهی واردات ۴۹٬۰۰۰ خودروی برقی چینی با تعرفهی کشورِ کاملا موردِ توجهِ دولتها، یعنی ۶.۱ درصد، صادر شد. همین سازوکار حالا در عمل به بازار کانادا شکل تازهای داده؛ بازاری که در آن، زمانبندی و سرعتِ ورود به سهمیه نقش تعیینکنندهای پیدا کرده است.
Global Affairs Canada، نهاد مسئول اعلام جزئیات، ترکیب واردات را به تفکیک خودروسازان منتشر نکرده؛ بااینحال Automotive News میگوید تسلا در میان برندگان اصلی قرار گرفته است. دلیلش ساده است. این خودروساز، مدل ۳ پریمیوم مونتاژ چین را به کانادا وارد میکند و قیمت پایهی آن ۳۹٬۴۹۰ دلار کانادا، معادل ۲۸٬۵۳۲ دلار آمریکا، اعلام شده است. برای تسلا، همین مسیر میتواند دسترسی به بازار را سریعتر و ارزانتر از تولید محلی حفظ کند.
در کنار تسلا، نامهای دیگری هم در گزارشها دیده میشوند. لینکلن، لوتوس و پولستار از جمله برندهایی هستند که از این چارچوب بهره بردهاند. دربارهی لینکلن، واردات ناوتیلوس هیبریدی در اوت آغاز شد و به گفتهی Automotive News، ۲۵۹ فروش هیبریدی ثبتشده احتمالا به همین مدل مربوط میشود. سهمی کوچک، اما معنادار در بازاری که هنوز ابتدای مسیر را طی میکند.
نشانههای مهمتر اما از سوی برندهای سنتی چینی دیده میشود. گزارشها حاکی است خودروهای بیوایدی، چری و جیلی در حال طی کردن فرایندهای تأیید هستند و نمونههایی از آنها در حال آزمایش در کانادا مشاهده شدهاند. اگر این روند بدون تاخیر پیش برود، بخشی از آنها میتواند از سال آینده به دست خریداران کانادایی برسد. چنین سناریویی، ترکیب رقابت در بازار را از پایه تغییر میدهد.
در این میان، سازوکار سهمیه هم اهمیت ویژهای پیدا کرده است. دولت کانادا گفته تخصیصها بر پایهی «first-come, first served» انجام میشود. معنای عملیاش روشن است. هر خودروسازی که زودتر وارد میدان شود، فرصت بیشتری برای استفاده از تعرفهی پایین خواهد داشت. همین ویژگی میتواند انگیزهای جدی برای واردات سریع و در حجم بالا ایجاد کند، پیش از آنکه رقبا سهم خود را بردارند.
با وجود این، مقامهای دولتی میگویند بر روند کار نظارت خواهند کرد تا دسترسی «منصفانه» به نرخهای پایین تعرفهای حفظ شود. ترکیب این نظارت با سهمیهبندی زمانی، تصویری از بازاری میسازد که نه کاملا آزاد است و نه کاملا محدود؛ بازاری که در آن، سیاست تجاری و برنامهریزی لجستیکی به اندازهی محصول نهایی اهمیت دارد.
برای کانادا، نتیجهی فعلی روشن است. حجم نخست، پایینتر از انتظار بسته شد. دورهی دوم با ظرفیت بزرگتر آغاز شده. و خودروسازانی که زودتر جای خود را تثبیت کنند، احتمالا بیشترین بهره را خواهند برد. در چنین وضعی، خودروهای چینی دیگر فقط موضوع یک توافق دوجانبه نیستند؛ بخشی از معادلهی تازهی بازار کانادا شدهاند.
شما این روند را برای بازار کانادا چگونه میبینید؟