همه ما با انیمیشن معروف میگمیگ و کایوت بزرگ شدهایم؛ جایی که پرنده سریع و زیرک با صدای مخصوص خود، گردوخاک بیابان را به خورد گرگ گرسنه میداد. زمانی که پلیموث نشان رسمی این پرنده تیزپا را روی وحشیترین خودروی ساخت خود چسباند، مسئولیت بزرگی بر عهده گرفت. آنها باید خودرویی میساختند که روی آسفالت یا پهنه سفید دریاچههای نمک، تمام رقبا را محو کند. این رؤیا منجر به تولد پلیموث همی سوپربرد مدل ۱۹۷۰ شد؛ جنگجوی بالداری که در اصل برای سلطه بر پیستهای مسابقات نسکار مهندسی شده بود اما شاهکار اصلی این خودروی خاص نه در پیستهای بیضیشکل، بلکه در پهنه بیابان نمک بونوئل رقم خورد.
این شاهکار که به «پلیموث لیندزلی» شهرت دارد، توسط جیم لیندزلی در سال ۱۹۷۰ مستقیماً از نمایندگی خریده شد. زیر کاپوت این سوپربرد، پیشرانه قدرتمند ۷ لیتری همی قرار داشت که به یک گیربکس سه سرعته اتوماتیک متصل شده بود. جیم حتی سفارش داد تا بهجای صندلیهای اسپرت مجزا، صندلی یکپارچه نیمکتی در جلو نصب شود تا همسرش بتواند حین رانندگی کنار او بنشیند! خانواده لیندزلی بلافاصله خودرو را به دریاچه خشک المیراژ بردند و به سرعت ۲۳۸ کیلومتر بر ساعت رسیدند؛ اما این تازه شروع ماجرا بود؛ آنها در همان سال در بونوئل سرعت ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت را ثبت کردند و سال بعد، لری لیندزلی (پسر جیم) با ثبت سرعت ۳۲۸ کیلومتر بر ساعت (۲۰۴ مایل بر ساعت)، نام خانوادهاش را در باشگاه ۲۰۰ مایلیهای تاریخ ثبت کرد.
این خودروی بالدار سالبهسال سریعتر و خشنتر شد. در سال ۱۹۷۳ با رنگ آستر خاکستری به سرعت ۳۳۹ کیلومتر بر ساعت رسید و در سال ۱۹۷۵، خانواده لیندزلی توانستند سرعت حیرتانگیز ۳۵۵.۶ کیلومتر بر ساعت را از این جنگجوی آیرودینامیک استخراج کنند. این رقم خیرهکننده، سوپربرد را برای چند سال متوالی به سریعترین خودروی تولیدی جهان تبدیل کرد. جالب اینکه پیشرانه اصلی همی با وجود تحمل فشار شدید مسابقات، سالها بعد از گوشه کارگاه بیرون کشیده شد و دقیقاً طبق مشخصات کارخانه بازسازی شد تا دوباره مانند روز اول غرش کند. رانندگی روی پهنه نمک بههیچوجه ساده نیست؛ سطح نمکی بونوئل مانند یخ عمل میکند و گشتاور ۶۶۴ نیوتنمتری پیشرانه همی میتوانست بهراحتی لاستیکها را دچار هرزگردی کند و خودرو را به دور خود بچرخاند. در این میان، بال عقب غولپیکر با ایجاد داونفورس شدید، لاستیکها را به سطح نمک میفشارید تا پایداری خودرو حفظ شود. این خودرو با پیشرانه کاملاً فابریک و گیربکس اتوماتیک خود رکورد ۳۴۰ کیلومتر بر ساعت را به ثبت رساند و در رکوردهای بعدی از موتورهای تقویتشده مسابقهای استفاده کرد.
تروی هاوکس، مالک فعلی خودرو، پنج سال پیش برای خرید این افسانه تاریخی، بامو، شورلت و دوج چارجر ۵۰۰ مدل ۱۹۶۹ خود را فروخت تا صاحب این سوپربرد بینظیر شود. او برخلاف دیگر کلکسیونرها، این شاهکار را در موزه یا پشت طنابهای مخملی پنهان نکرده بلکه با آن در خیابانهای تگزاس رانندگی میکند و حتی برای خریدهای روزمره یا رفتن به کلیسا از سریعترین سوپربرد جهان استفاده میکند! او تصمیم گرفت خودرو را بهجای حالت مسابقهای، به حالت کاملاً استاندارد و رؤیایی کارخانهای بازسازی کند. این پلیموث همی سوپربرد ۱۹۷۰ که تنها ۱۳۵ دستگاه از نسخه همی آن ساخته شده و ۷۷ دستگاه آن به گیربکس اتوماتیک مجهز بودند، با کارکرد واقعی ۲۲,۵۰۰ کیلومتر قرار است در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۷ در حراجی بزرگ مکام زیر چکش حراج برود تا مجموعهداران برای تصاحب سریعترین پرنده تاریخ خودرو رقابت کنند.
