دلتنگ موتورهای بزرگ و کمفشاری هستم که بدون تقلا وظیفهی خود را انجام میدادند. سپتامبر بهطور سنتی ماه ورود خودروهای سال مدل بعدی به بازارهای جهانی بود و حالا باید نمایشگاهها از مدلهای ۲۰۲۷ پر میشدند، درحالیکه نمایندگیها باقیماندههای ۲۰۲۶ را برای خالیکردن محوطه با تخفیف میفروختند. دنیای خودرو دیگر چنین تقویم روشن و منظمی ندارد، زیرا معرفی مدلهای تازه در سراسر سال پراکنده شده و حتی ممکن است در اوایل ۲۰۲۷، خودرو یا کامیونی با عنوان مدل ۲۰۲۸ معرفی شود.
سپتامبر همچنان فرصتی برای مرور خودروهایی فراهم میکند که طی چند سال گذشته رانده شدهاند و دو روند بیش از همه جلب توجه میکنند. بهگزارش رود اند ترک، روند نخست به خودروهای عظیمی مربوط میشود که موتورهای توربوشارژ بسیار کوچک آنها را به حرکت درمیآورند. روند دوم که تبدیلشدن هیبریدیهای بنزینیبرقی از گزینهای حاشیهای به قلب بازار خودرو را نشان میدهد.
گرایشهای طراحی کنونی باعث شدهاند شاسیبلندها و کراساورها جعبهایتر و زمختتر شوند. کراساورهایی که بهجای شاسی نردبانی مستحکم و کامیونمانند روی معماری خودروهای سواری ساخته میشدند، در سالهای آغازین قرن بیستویکم عموما بدنههایی گرد و نرم داشتند. لکسوس RX، نماد شیکپوشی کراساورها، همواره ظاهری آرام و شبیه قالب صابون داشته و برای کارهای روزمرهی خانوادههای طبقهی متوسط رو به بالا کاملا آراسته بوده، اما هرگز وانمود نکرده که برای فتح مسیرهای طبیعی ساخته شده است. دو کراساور جدیدتر لکسوس، مدل برقی لکسوس TZ و مدل درشتاندام لکسوس TX، خطوطی چهارگوش دارند و ظاهری خشن و ماجراجو را به نمایش میگذارند.
نمونهی روشنتر را میتوان در دو کراساور کوچک فورد دید. فورد اسکیپ (Escape) و فورد برانکو اسپرت (Bronco Sport) هر دو بر پایهی پلتفرم C2 فورد ساخته شدهاند که زیرساخت محصولاتی از خودروی کامپکت فورد فوکوس (Ford Focus) تا لینکلن کورسر (Corsair) را فراهم کرده است. اسکیپ و برانکو اسپرت از نظر مکانیکی تقریبا دوقلو هستند، اما برانکو اسپرت بهعنوان محصولی تواناتر و متمایل به آفرود عرضه میشود و واقعا نیز مقداری توانایی حرکت در خاک دارد. اسکیپ همزمان بهسوی فرمهایی نرمتر، گردتر و کمارتفاعتر تکامل یافت و جاذبهی فروش خود را از دست داد.
فورد در سال ۲۰۱۷ رقم خیرهکنندهی ۳۰۸٬۲۹۶ دستگاه اسکیپ فروخت، اما در سال ۲۰۲۵ تنها ۱۳۹٬۳۹۶ دستگاه به گاراژ خریداران راه یافت. برانکو اسپرت در همان سال با فروش ۱۳۴٬۴۹۳ دستگاه تقریبا به اسکیپ رسید. قیمتهای پیشنهادی بالاتر برانکو اسپرت نیز نشان میدهند که مدل جعبهایتر احتمالا منبع سود بهتری برای فورد بوده است. بنابراین جای تعجب نداشت که تولید اسکیپ در دسامبر ۲۰۲۵ پایان یافت و برانکو اسپرت بهتنهایی نقش کراساور کامپکت فورد را بر عهده گرفت، زیرا طراحی چهارگوش هم فروش دارد و هم پول میسازد.
بدنهی چهارگوش ظاهرا دماغهای نسبتا بلند را نیز به همراه میآورد که موتوری بسیار کوچک زیر آن پنهان شده است. موتور استاندارد تیپ Big Bend برانکو اسپرت تنها ۱٫۵ لیتر حجم و سه سیلندر دارد و زیر پوشش پلاستیکی عظیم محفظهی موتور تقریبا ناپدید میشود. پیشرانهی ۱۸۰ اسببخاری باید خودرویی آجریشکل با وزن نزدیک به ۱٬۵۸۸ کیلوگرم را بکشد و ناچار است برای انجام چنین کاری سخت تلاش کند.
کیا تلوراید X-Pro مدل ۲۰۲۷ بسیار بزرگتر از برانکو اسپرت است، اما آن هم از موتوری توربوشارژ و کوچک نیرو میگیرد. تلوراید هنگام رانندگی هرگز بهشدت کمتوان احساس نمیشود، ولی تقریبا همیشه به نظر میرسد با حداکثر تلاش کار میکند. در آزمایش هرست اتوز، تلوراید X-Pro با وزن ۲٬۲۰۱ کیلوگرم و موتور چهارسیلندر توربوشارژ ۲٫۵ لیتری ۲۷۴ اسببخاری، برای رسیدن به سرعت ۹۷ کیلومتربرساعت به ۷٫۵ ثانیه زمان نیاز داشت. پیمودن مسافت ۴۰۰ متر نیز ۱۵٫۷ ثانیه طول کشید و سرعت خودرو در پایان به ۱۴۳ کیلومتربرساعت رسید که با معیارهای تاریخی بد نیست، اما با استانداردهای امروز نتیجهی درخشانی محسوب نمیشود.
واداشتن یک موتور چهارسیلندر به جابهجایی جرمی نزدیک به ۲٬۲۶۸ کیلوگرم، انتظار بزرگی به شمار میرود. تلوراید X-Pro بهعنوان تیپ آفرود، از چابکی مطمئنی که برای ورود به گردوغبار، گلولای و شیارهای مسیر لازم است برخوردار نیست و حتی در شهر نیز تقلا و آشفتگی مجموعهی محرکه بهاندازهای محسوس میشود که نمیتوان نادیدهاش گرفت. نسل قبلی کیا تلوراید با موتور بزرگ ۳٫۸ لیتری V-6 و قدرت ۲۹۱ اسببخار، آسودگی و نرمی بیشتری داشت و با وجود سنگینی ذاتی پیشرانه، آرامش خود را حفظ میکرد. موتور V-6 حدود نیمثانیه سریعتر از نمونهی چهارسیلندر توربو به سرعت ۹۷ کیلومتربرساعت میرسید، هرچند مصرف سوخت واقعی ثبتشدهی آن به رقم نهچندان افتخارآمیز ۱۲٫۴ لیتر در صد کیلومتر محدود میشد.
موتورهای آرام V-6 رو به نابودیاند، زیرا خودروسازان آنها را کنار میگذارند و به موتورهای چهارسیلندر توربویی روی میآورند که کارشان را بهخوبی انجام میدهند، اما تحت فشار بیشتری قرار دارند و مجموعههایی بهمراتب پیچیدهتر به شمار میروند. اثر چنین تغییری بر دوام بلندمدت طی چند سال آینده روشن خواهد شد. بازار در همین حال جایگزینی برای موتورهای بزرگ و سنگین پیدا کرده و با استقبال از سیستمهای هیبریدی، مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است.
یکی از تاثیرگذارترین خودروهای راندهشده طی سال گذشته، تویوتا RAV4 مدل ۲۰۲۶ جدید بوده که اکنون فقط با قوای محرکهی هیبریدی عرضه میشود. عرضهی RAV4های تازه هنوز به تقاضا نرسیده، اما احتمالا بهزودی به یکی از پرفروشترین خودروهای نو آمریکا تبدیل خواهد شد. ویژگی برجستهی RAV4، عملکرد بیدردسر آن در کنار مصرف سوخت فوقالعاده پایین به شمار میرود. هنگام رانندگی هیچ نشانهای از جابهجایی عملکرد میان موتور چهارسیلندر ۲٫۵ لیتری چرخهی اتکینسون با قدرت ۱۸۳ اسببخار و موتور برقی ۴۰ اسببخاری تغذیهشونده از باتری احساس نمیشد.
مصرف سوخت RAV4 در طول آزمایش هیچگاه از ۵٫۹ لیتر در صد کیلومتر بیشتر نشد و خودرو با یک باک بیش از ۹۶۶ کیلومتر را پیمود که عمدهی آن رانندگی در بزرگراه بود. RAV4 برای تاختن در جادههای کوهستانی یا جلب توجه در گردهمایی کارز اند کافی ساخته نشده، اما ابزاری درخشان برای خانوادهها محسوب میشود. نویسنده هنوز نسخهی پلاگین هیبریدی تویوتا RAV4 GR Sport با قدرت ۳۲۴ اسببخار را نرانده، ولی آزمایشکنندگان کار اند درایور با آن رانندگی کردهاند. مدل GR Sport تنها طی ۵٫۱ ثانیه به سرعت ۹۷ کیلومتربرساعت رسید و مسافت ۴۰۰ متر را ظرف ۱۳٫۸ ثانیه با سرعت نهایی ۱۶۳ کیلومتربرساعت پیمود؛ عملکردی که هیجانانگیز به نظر میرسد.
نسخههای هیبریدی کیا تلوراید نیز داستانی مشابه دارند و آرامتر، سریعتر، مطمئنتر و کممصرفتر ظاهر میشوند. هیبریدیها دیگر جایگزینی حاشیهای نیستند و به جریان اصلی بازار بدل شدهاند. بیشتر تاکسیهای نیویورک اکنون محصولات هیبریدی تویوتا هستند، زیرا سامانههای هیبریدی به سطح بالایی از قابلیت اطمینان رسیدهاند، هزینهی کمتری دارند و بهبود چشمگیری در مصرف سوخت و کیفیت رانندگی ایجاد میکنند. چنین خودروهایی در استفادهی روزمره از مدلهای تمامبرقی انعطافپذیرترند، به توقفهای طولانی برای شارژ نیاز ندارند و بردی شگفتانگیز ارائه میدهند.
تویوتا ظاهرا قصد دارد تمام سبد محصولاتش را بهسوی قوای محرکهی هیبریدی ببرد و احتمالا شمار بیشتری از خودروسازان همان مسیر را دنبال خواهند کرد. برندگان پیشین جایزهی خودروی پرفورمنس سال رود اند ترک نیز نفوذ هیبریدیها را نشان میدهند. لامبورگینی رووئلتو (Revuelto) هیبریدی برندهی سال ۲۰۲۵ شد و فراری 296 GTB، آن هم با قوای محرکهی هیبریدی، در سال ۲۰۲۴ افتخار بخش خودروهای ششرقمی را به دست آورد. شورولت کوروت ZR1 هیبریدی نیست و تاج سال ۲۰۲۶ را تصاحب کرد، اما میدان رقابت ۲۰۲۷ احتمالا میزبان گروه دیگری از هیبریدیهای متقاعدکننده خواهد بود.
علاقه به موتورهای کمدور V-8 در کامیونها، فریاد موتورهای عجیب V-12 و سادگی مکانیکی خودروهایی که احتمالا قابلاعتمادترند، همچنان باقی میماند. بااینهمه، خودروهای بزرگ مجهز به موتورهای کوچک توربو آیندهی صنعت نیستند و هیبریدیها ظاهرا برای فرمانروایی آمدهاند. نبرد خودروها پایان یافته و پریوسِ جعبهای پیروز شده است.
شما آیندهی بازار را متعلق به هیبریدیها میدانید یا هنوز موتورهای بزرگ را ترجیح میدهید؟