از یک دوج قدیمی ساخت دههی ۱۹۹۰ انتظار غرّش موتور دیزلی بر میاید، اما پیکاپ ریچارجر / ReCharger صحنهای کاملا متفاوت میسازد. ادیسون موتورز با تبدیل دوج مدل ۱۹۹۵ به خودرویی با موتورهای برقی و ژنراتور دیزلی، اکنون به نقطهی عطف تازهای رسیده و کاروانی با وزن ۳۶۲۹ کیلوگرم را یدک میکشید. حرکت نرم، کنترلشده و کمصدای پیکاپ زیر چنین بار سنگینی، تضادی چشمگیر میان بدنهی سالخورده و قوای محرکهی مدرن آن بهوجود میآورد.
بهگزارش درایو، سالها فعالیت ادیسون موتورز در برقیسازی کامیونهای سبک و سنگین جالب توجه است. این شرکت کانادایی پروژههای هیبریدی (برقی -دیزلی) برای باربری به اتمام رسانده و طی سالهای اخیر، سراغ وانتهای دوج نیز رفته است. نمونهی آزمایشی حالا مجموعهای از بررسیهای ایمنی را پشت سر گذاشته و کاروان بزرگ ایرستریم (Airstream) را در جادههای عمومی میکشد.
دوج مدل ۱۹۹۵ پیش از آغاز پروژه از موتور دیزلی دوازدهسوپاپ ۵٫۹ لیتری کامینز نیرو میگرفت. موتور کامینز همچنان زیر کاپوت حضور دارد، اما نمونهی کوچکتر چهارسیلندر کامینز R2.8 جای پیشرانهی قبلی را گرفته و دیگر مستقیما چرخها را به حرکت درنمیآورد. موتور دیزلی نقش ژنراتور متحرک را ایفا میکند و باتری روی خودرو را شارژ نگه میدارد تا برق لازم به محورهای الکتریکی برسد. مفهوم قوای محرکهی هیبریدی سری بیش از صد سال پیش در لوکوموتیوها پیشگام شد و ادیسون اکنون همان الگو را علاوه بر خودروهای تجاری سنگین، برای یک پیکاپ به کار گرفته است.
موتورهای دیزلی معمولا برای کاهش سرعت ترکیب کامیون و تریلر از ترمز جیک یا ترمز اگزوز کمک میگیرند، اما سامانهی هیبریدی سری ادیسون بر ترمز احیاکننده تکیه دارد. شدت بازیابی انرژی در نمونهی آزمایشی بهاندازهای بالاست که هنگام استفادهی معمولی، تقریبا نیازی به ترمزهای اصطکاکی باقی نمیماند و انرژی حاصل از کاهش سرعت نیز دوباره به باتری بازمیگردد تا بعدا مصرف شود.
وظیفهی موتور دیزلی، شارژ باتری هنگام حرکت خواهد بود، هرچند تیم ادیسون هنوز مشغول اصلاح و تنظیم سامانه است. در ابتدا تصور میشد کامینز R2.8 نصبشده نمونهی جدیدتری با تنظیم قدرتمندتر باشد، اما دباس احتمال میدهد موتور از سری قدیمیتر باشد و کمتر از ۴۰۷ نیوتنمتر گشتاور تولید کند. بهاعتقاد مدیران شرکت ادیسون، موتوری بزرگتر با حجم ۳ تا ۴ لیتر بهترین گزینه برای پروژه خواهد بود. ادیسون فعلا کار را با چهارسیلندر کوچک ادامه میدهد که تمایل دارد نزدیک ۲۶۰۰ دور بر دقیقه کار کند. هدف نهایی، پایین آوردن سرعت کارکرد ژنراتور به ۱۸۰۰ دور بر دقیقه است تا پیکاپ هنگام تولید برق صدای کمتری داشته باشد. دستیابی به چنین دوری، شکاف میان ظاهر خشن دوج قدیمی و عملکرد آرام قوای محرکهی برقی را حتی محسوستر خواهد کرد.
پیکاپ ریچارجر هنوز یک نمونهی اولیه است. ژنراتور در آینده بهصورت خودکار و هر زمان که لازم باشد روشن خواهد شد، درحالیکه تیم سازنده اکنون آن را دستی فعال میکند. ادیسون ابتدا برنامه داشت مجموعهی سختافزاری موردنیاز برای تبدیل پیکاپها را در قالب کیت بفروشد، اما ظاهرا با موانعی در نظام حقوقی کانادا روبهرو شده است.
با وجود مشکلات مربوط به عرضهی کیت، ادیسون قصد دارد مسیر خودروساز اصلی را دنبال کند و پیکاپهایی با برند خودش و قوای محرکهی هیبریدی به بازار بفرستد. احتمال فروش جداگانهی قطعات نیز وجود دارد تا سازندگانی که به اجرای پروژهی شخصی مشابه علاقه دارند، بتوانند تجهیزات لازم را تهیه کنند. مسیر دوم میتواند فناوری دیزلیبرقی ادیسون را در اختیار پروژههای مستقل بیشتری قرار دهد.
نظر شما دربارهی ترکیب ظاهر دوج قدیمی با قوای محرکهی برقی چیست؟