خودروهای پورشه گران‌تر و دست‌نیافتنی‌تر می‌شوند

پورشه می‌خواهد فاصله‌ی محصولات شاخص خود را با خودروهای معمولی بیشتر کند و برای امتیاز مالکیت یکی از خاص‌ترین ساخته‌هایش، پول به‌مراتب بیشتری بگیرد. خودروساز آلمانی قصد دارد میانگین قیمت فروش گران‌ترین مدل‌هایش را حدود ۲۰ درصد افزایش دهد. میانگین یادشده از حدود ۲۷۰ هزار یورو یا ۳۰۰ هزار دلار در سال جاری، در میان‌مدت به بیش از ۳۳۰ هزار یورو یا ۳۷۰ هزار دلار خواهد رسید؛ رقمی که محصولات بالارده‌ی پورشه را بیش از گذشته به قلمرو خریدهای ثروتمندان جهان نزدیک می‌کند.

به‌گزارش موتور وان، پورشه هم‌زمان می‌خواهد سهم مدل‌های گران‌قیمت از سبد محصولاتش را به ۴۵ درصد برساند. تمرکز بیشتری بر خودروهای اسپرت گران، نسخه‌های تولیدمحدود و محصولات انحصاری‌تر قرار می‌گیرد و تعقیب تیراژ بالا در سراسر خانواده‌ی محصولات اهمیت کمتری خواهد داشت. اگر برنامه مطابق انتظار پیش برود، پورشه با فروش سالانه‌ی کمتر از ۲۰۰ هزار دستگاه نیز به نقطه‌ی سربه‌سر می‌رسد؛ درحالی‌که کارخانه‌ی زوفن‌هاوزن در سال ۲۰۲۵ تعداد ۲۷۹ هزار و ۴۴۹ خودرو تحویل داده بود.

برنامه‌ی محصولات آینده شامل نسخه‌های ویژه‌ی بیشتری از پورشه 911 و یک هایپرکار جدید موتوروسط می‌شود. خودروهای تیراژبالاتر نیز کنار گذاشته نشده‌اند و یک کراس‌اور بنزینی برای جانشینی نسل نخست پورشه ماکان در دست برنامه‌ریزی قرار دارد. پورشه 718 باکستر و پورشه 718 کیمن همچنان بازمی‌گردند، اما هر دو کاملا برقی خواهند بود و برنامه‌ی ساخت نسخه‌های احتراق داخلی آن‌ها کنار گذاشته شده است. یک شاسی‌بلند بزرگ سه‌ردیفه نیز همچنان در دست بررسی قرار دارد، هرچند هنوز مجوز نهایی تولید را نگرفته است.

حرکت پورشه به‌سوی بخش‌های گران‌تر بازار با تلاش فراگیر برای پایین‌آوردن هزینه‌ها همراه خواهد شد. بودجه‌ی توسعه‌ی محصول باید ۲۰ درصد کاهش یابد و شمار گونه‌های مختلف مدل‌ها نیز تقریبا به همین نسبت کمتر شود. پورشه همچنین می‌خواهد هزینه‌ی مواد اولیه‌ی مدل‌های نسل آینده را ۱۰ درصد پایین بیاورد و هزینه‌های گارانتی را در میان‌مدت ۴۵ درصد کاهش دهد. راهبرد تازه در عمل بر فروش خودروهای کمتر با حاشیه‌ی سود بالاتر تکیه دارد.

پورشه در بخش نیروی انسانی نیز با اتحادیه‌ها برای حذف ۹ هزار شغل تا سال ۲۰۳۵ به توافق رسیده؛ تعدادی که تقریبا یک‌پنجم کل نیروی کار برند را تشکیل می‌دهد. هزینه‌های پرسنلی در میان‌مدت تا ۳۰ درصد پایین می‌آید و مخارج فروش و توزیع نیز ۲۰ درصد کاهش خواهد یافت. تعداد سمت‌های مدیریتی در همان بازه با کاهش چشمگیر ۴۰ درصدی روبه‌رو می‌شود. مجموعه‌ی کاهش‌ها قرار است ساختار کوچک‌تر و سودآورتری برای پورشه بسازد.

هدف نهایی، معاوضه‌ی تیراژ با ارزش بیشتر است. موفقیت برنامه می‌تواند سودآوری پورشه را احیا کند و خواستنی‌ترین مدل‌های برند را حتی انحصاری‌تر سازد. بااین‌حال، مرز باریکی میان دریافت بهای بیشتر برای یک محصول ممتاز و خارج‌کردن آن از توان خرید مشتریان وجود دارد. قدرت نام پورشه کم نیست، اما حتی مشهورترین نشان شهر اشتوتگارت نیز تضمین نمی‌کند خریداران همچنان برای پرداخت قیمت‌های بالاتر دست به جیب شوند.

مایکل لایترز، مدیرعامل پورشه، می‌خواهد برند را به کسب‌وکاری کوچک‌تر و سودآورتر تبدیل کند و محصولات تازه نقشی حیاتی در رسیدن به هدف خواهند داشت. رویکرد «کمتر، بیشتر است» با راهبرد انعطاف‌پذیر قوای محرکه ترکیب می‌شود و موتورهای احتراق داخلی، سامانه‌های پلاگین هیبریدی و خودروهای تمام‌برقی را در بر می‌گیرد. گیربکس دستی پورشه 911 نیز حذف نخواهد شد، ولی پورشه برای حفظ چنین انتخابی مبلغ بیشتری از مشتری می‌گیرد. اشاره به پورشه 911 GT3 S/C مدل 2027 نیز در برنامه‌ی محصولات بالارده‌ی برند دیده می‌شود.

چین همچنان یکی از دردسرهای بزرگ پورشه به شمار می‌رود و تغییر جایگاه برند نمی‌تواند بازگشت سریع در بازاری را تضمین کند که زمانی از مهم‌ترین بازارهایش بود. پورشه باید مشتریان ثروتمند را متقاعد کند که خودروهایش هنوز شایسته‌ی پرداخت بهایی ممتاز هستند، آن‌هم در شرایطی که خودروسازان داخلی چین رقابت سخت‌تری ایجاد کرده‌اند. خانواده‌ی انحصاری‌تر محصولات شاید از حاشیه‌ی سود محافظت کند، اما الزاما خریدارانی را که سراغ گزینه‌های دیگر رفته‌اند بازنمی‌گرداند. افزایش ۲۰ درصدی قیمت تنها زمانی به درآمد بیشتر تبدیل می‌شود که اعتبار برند همچنان انگیزه‌ی کافی برای پرداخت مبالغ چندصدهزار دلاری فراهم کند.

پورشه در زمینه‌ی برقی‌سازی نیز روی مرزی حساس حرکت می‌کند. برند هم‌زمان با بازتنظیم جاه‌طلبی‌های برقی خود نمی‌تواند عقب بماند، زیرا مقررات سخت‌گیرانه‌تر می‌شوند و رقبا سرمایه‌گذاری در فناوری خودروهای برقی را ادامه می‌دهند. عرضه‌ی قوای محرکه‌ی گوناگون در سراسر سبد محصولات حق انتخاب بیشتری به خریداران می‌دهد، اما توسعه و نگهداری هم‌زمان مدل‌های احتراق داخلی، پلاگین هیبریدی و تمام‌برقی ارزان نخواهد بود. چالش اصلی، حفظ چنین انعطافی بدون ایجاد پیچیدگی‌ای است که صرفه‌جویی‌های مورد انتظار پورشه را از بین ببرد.

لایترز در نهایت باید ثابت کند پورشه می‌تواند قیمت بیشتری مطالبه کند، بی‌آنکه ویژگی‌هایی را از دست بدهد که برند را خواستنی کرده‌اند. پورشه 911 همچنان دارایی قدرتمندی محسوب می‌شود، ولی حرکت به بخش‌های بالاتر بازار چیزی فراتر از افزودن نسخه‌های تولیدمحدود و فهرست آپشن‌هایی با قیمت‌های شش‌رقمی می‌طلبد. محصولات تازه باید افزایش قیمت را توجیه کنند، به‌خصوص وقتی مشتریان در بالاترین بخش بازار انتخاب‌های فراوانی دارند. انحصار فقط تا زمانی ارزشمند می‌ماند که مردم همچنان مشتاق ورود به جمع مالکان باشند.

نظر شما درباره‌ی افزایش ۲۰ درصدی قیمت خودروهای خاص پورشه چیست؟