غروب یک افسانه؛ نگاهی به پلیموت رود رانر مدل ۱۹۷۵ در آخرین سال تولید

اگرچه نام رود رانر تا سال ۱۹۸۰ روی محصولات پلیموت دیده می‌شد اما این نام پس از سال ۱۹۸۰ تنها به یک پکیج ظاهری روی مدل کامپکت ولار (Volare) تقلیل یافت درحالی‌که نسخه مستقل رود رانر در انتهای سال ۱۹۷۵ برای همیشه از خط تولید کنار رفت تا آخرین خودرویی باشد که روی پلتفرم مشهور B-Body موپار تولید می‌شود. پلتفرم B-Body که نخستین بار در سال ۱۹۶۲ معرفی شد، یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین سازه‌های گروه کرایسلر در عصر طلایی ماسل‌کارها به شمار می‌رود؛ پلت‌فرمی که زیربنای مدل‌های جاودانه‌ای همچون پلیموث GTX، دوج چارجر و دوج سوپربی بود و موتورهای پرقدرتی مثل همی روی آن نصب می‌شدند.

رود رانر که در سال ۱۹۶۸ به‌عنوان یک ماسل‌کار ارزان‌قیمت و مردمی معرفی شده بود، به سرعت به یکی از پرفروش‌ترین خودروهای عضلانی بازار تبدیل شد. این خودرو در سال نخست بیش از ۴۴ هزار دستگاه و در سال ۱۹۶۹ بیش از ۸۱ هزار دستگاه فروش داشت. بااین‌حال، درحالی‌که پس از افت ضریب کمپرس پیشرانه‌ها و عبور از سال ۱۹۷۱ مدل‌هایی مثل سوپربی و GTX بایگانی شدند، رود رانر موفق شد چند سال دیگر به حیات خود ادامه دهد.

سال ۱۹۷۵ زمان ورود نسل سوم پلیموت رود رانر به بازار بود. در این سال، طراحی بدنه حالت تشریفاتی‌تر و رسمی‌تری به خود گرفت و شباهت بسیار زیادی به پلیموت فیوری پیدا کرد. با افول بازار ماسل‌کارها در دهه هفتاد، اکثر خودروسازان آمریکایی تلاش کردند محصولات سایز متوسط خود را به کلاس خودروهای لوکس شخصی نزدیک کنند و پلیموت نیز رود رانر را با کابینی لوکس‌تر و آپشن‌های رفاهی بیشتر عرضه کرد. این تغییر استراتژی برای پلیموت اما اصلاً موفقیت‌آمیز نبود زیرا درحالی‌که مدل فیوری در آن سال بیش از ۱۱۰ هزار دستگاه فروش داشت، آمار فروش رود رانر تنها به ۷,۱۸۳ دستگاه محدود شد که ضعیف‌ترین کارنامه فروش در تاریخ این خودرو محسوب می‌شد؛ رقمی بسیار کمتر از سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ و حتی پایین‌تر از رکورد منفی قبلی در سال ۱۹۷۲ با ۷,۶۲۸ دستگاه. بدین ترتیب، رود رانر مدل ۱۹۷۵ با وجود اینکه نایاب‌ترین نسخه B-Body تاریخ است، کم‌طرفدارترین آن‌ها نیز به شمار می‌رود؛ موضوعی که شاید در حق طراحی جذاب بدنه آن کمی کم‌لطفی باشد.

به‌تازگی یک نمونه بسیار سالم از این کلاسیک ۵۱ ساله در شهر گوتنبرگ ایالت آیووا پیدا شده است که با وجود گذشت بیش از نیم قرن و داشتن کمی آثار کارکرد و استهلاک جزئی، همچنان در وضعیت بسیار خوبی نگهداری شده و پیشرانه فابریک کارخانه را زیر کاپوت دارد. تنها نکته‌ای که شاید برای علاقه‌مندان به موتورهای حجیم کمی ناامیدکننده باشد، عدم برخورداری از پیشرانه بلوک بزرگ است؛ این کوپه عضلانی با پیشرانه پایه ۵.۲ لیتری V8 از خط تولید خارج شده است درحالی‌که پلیموت در آن سال پیشرانه‌های ۵.۹ لیتری و ۶.۶ لیتری را نیز قابل سفارش کرده بود.

آمارهای کمپانی نشان می‌دهد که تنها ۳,۷۳۵ دستگاه از این خودرو با پیشرانه ۵.۲ لیتری V8 ساخته شده‌اند. اگر گیربکس ۳ سرعته اتوماتیک تورک‌فلایت نصب‌شده روی این نمونه را هم در نظر بگیریم، این خودرو یکی از تنها ۲,۳۸۴ دستگاهی است که با این ترکیب فنی تولید شده‌اند. صاحب این کوپه خاص قیمت ۱۹,۵۰۰ دلار را برای فروش آن اعلام کرده و آماده دریافت پیشنهادات خریداران است؛ قیمتی که برای داشتن یک کلاسیک نایاب از عصر طلایی موپار رقمی جالب‌توجه به نظر می‌رسد.