داستان نسل دوم پونتیاک فایربرد؛ خودروی عضلانی شایسته احترام
بدون شک خودروهای عضلانی آمریکایی که در دوران طلایی خودروسازی این کشور متولد شدند، خودروهایی قابلاحترام هستند. همهچیز با پونتیاک GTO در سال ۱۹۶۴ شروع شد؛ خودرویی که جرقه اعتیاد آمریکاییها به قدرت و سرعت را زد. علاوه بر این، چند سال بعد پونتیاک یکی از محبوبترین پونیکارهای تاریخ یعنی فایربرد را هم به بازار فرستاد. این خودرو اگرچه برادر دوقلوی شورلت کامارو محسوب میشد اما با استایل خاص و نگرش متفاوت خود، مسیری جداگانه را طی کرد. زمانی که نسل دوم فایربرد به خیابانها آمد، بهسرعت به برجستهترین مدل کلاس خود تبدیل شد و دلایل متعددی وجود دارد که چرا این خودرو پس از گذشت دههها، هنوز هم لایق احترام است.
مشهورترین ستاره زمانه خود
پونتیاک نسل دوم فایربرد را دقیقاً در اوج دوران خودروهای عضلانی، در سال ۱۹۷۰ روانه بازار کرد. بااینحال، در آن دوران، آمار فروش فایربرد در برابر شورلت کامارو ناامیدکننده بود. به دلیل اعتصابات کارگری که عرضه خودرو را به تأخیر انداخت، پونتیاک تنها حدود ۴۸,۷۳۹ دستگاه فروخت درحالیکه کامارو با فروش ۱۲۴,۹۰۱ دستگاه، تقریباً سه برابر برادر خود فروش داشت. روند نزولی فروش تا سال ۱۹۷۲ ادامه یافت و به کف ۲۹,۹۵۱ دستگاه رسید اما از سال ۱۹۷۴، ورق به نفع فایربرد برگشت. درحالیکه دوران خودروهای عضلانی رسماً به پایان رسیده بود، فروش فایربرد به ۷۳,۷۲۹ دستگاه و در سال ۱۹۷۶ به ۱۱۰,۷۷۵ دستگاه افزایش یافت. نسخهٔ ترنس ام نیز که مدلی محبوب بود، در همین سال با رنگ مشکی، تزئینات طلایی و سقف تیتاپ ارائه شد.
درخشش بر پرده سینما
بخش بزرگی از محبوبیت فایربرد مدیون فیلم سینمایی «اسموکی و بندیت» محصول سال ۱۹۷۷ است. در این فیلم، یک پونتیاک فایربرد ترنس ام مدل ۱۹۷۷ با رانندگی «برت رینولدز»، نقش قهرمان داستان را ایفا میکرد. موفقیت فیلم چنان عظیم بود که فروش فایربرد تنها یک سال پس از اکران به ۱۸۷,۲۸۵ دستگاه و در سال ۱۹۷۹ به رکورد بیسابقه ۲۱۱,۴۵۴ دستگاه رسید. اگرچه کامارو درمجموع نسل دوم فروش بیشتری داشت اما رسیدن به آمار بیش از ۲۰۰ هزار دستگاه برای فایربرد، یک دستاورد خیرهکننده بود.
پرفورمنس برتر
فایربرد نسل دوم تنها برای سرعت در مسیر مستقیم ساخته نشده بود. در سال ۱۹۷۰، این خودرو با موتورهای متنوعی عرضه میشد؛ از مدل پایه ۶ سیلندر خطی ۴.۱ لیتری با ۱۵۵ اسب بخار قدرت گرفته تا موتورهای هشت سیلندر قدرتمند. موتور ۵.۷ لیتری V8 با ۲۵۵ اسب بخار و موتور ۶.۶ لیتری گزینههای اصلی بودند. قدرتمندترین نسخه سال ۱۹۷۰، موتور ۶.۶ لیتری L74 معروف به رم ایر با کاربراتور چهار دهنه و قدرت ۳۳۰ اسب بخار بود. در سال ۱۹۷۱ هم موتور غولپیکر ۷.۵ لیتری HO با ۳۳۵ اسب بخار معرفی شد اما با سختگیرانه شدن قوانین آلایندگی و حذف سرب از بنزین، قدرت خروجی موتورها بهشدت افت کرد بهطوریکه قویترین موتور ۷.۵ لیتری در سال ۱۹۷۵ تنها ۲۰۰ اسب بخار قدرت تولید میکرد.
فراتر از پیست درگ
یکی از جنبههای منحصربهفرد فایربرد در مقایسه با سایر خودروهای اسپرت همدوره، ماهیت مسابقهای آن در پیستهای پیچدرپیچ بود. پونتیاک نسل دوم فایربرد را با تمرکز ویژه بر عملکرد آیرودینامیک طراحی کرد که باعث پایداری بیشتر در سرعتهای بالا میشد. همچنین مرکز ثقل پایینتر و فاصله عرضی زیاد چرخها به این خودرو کمک میکرد تا در پیچهای تند، چسبندگی فوقالعادهای داشته باشد.
کلام آخر
درنهایت، فراتر از آمار و ارقام فنی، فایربرد نسل دوم یک خودروی ذاتاً باحال است. پونتیاک موفق شد شکست اولیه در فروش را به یک پیروزی قهرمانانه تبدیل کند. ستاره شدن در سینما جایگاه این خودرو را در تاریخ فرهنگ آمریکا تثبیت کرد. امروزه هرکسی با دیدن برچسب بزرگ عقاب آتشین روی کاپوت، بلافاصله میپرسد: «این یک فایربرد است؟» و این همان احترامی است که یک اسطوره نیاز دارد.
منبع: CarBuzz