پورشه کاین کانورتیبل، ایده جالبی که هیچگاه به تولید انبوه نرسید

زمانی که پورشه برای اولین بار از مدل کاین رونمایی کرد، بسیاری از کارشناسان تصور می‌کردند این خودروساز آلمانی عقل خود را از دست داده است. بااین‌حال، این شاسی‌بلند به موفقیتی چشمگیر دست یافت و به‌نوعی پورشه را نجات داد. همه ایده‌های پورشه اما در این مسیر به موفقیت ختم نشدند. تصاویری که اخیراً موزه پورشه منتشر کرده، نشان می‌دهد که این شرکت در دوران بحران مالی خود در اوایل قرن جدید، در حال بررسی تمام گزینه‌های ممکن برای بقا بود. یکی از این تلاش‌های عجیب، یک نسخه روباز از کاین بود که اگرچه شبیه طرح‌های خروجی از هوش مصنوعی به نظر می‌رسد اما یک کانسپت واقعی است که در آن دوران ساخته شد.

نمای جلوی این خودرو تا ستون اول بدنه کاملاً عادی است اما از آنجا به بعد داستان به شکل عجیبی تغییر می‌کند. سقف پارچه‌ای خودرو که در صورت تولید قرار بود به‌صورت برقی باز و بسته شود، به دلیل دو در بودن بدنه با شیبی تند به سمت عقب می‌رود. هرچه در بدنه خودرو به سمت عقب حرکت کنید، ظاهر آن ناامیدکننده‌تر می‌شود؛ جایی که خطوط ناموزون بدنه و یک نوار محافظ به سبک مدل‌های تارگا در پشت صندلی‌های عقب خودنمایی می‌کنند.

نکته جالب اینجاست که به دلیل اختلاف‌نظر میان اعضای تیم طراحی در سال ۲۰۰۲، پورشه دو نمای عقب متفاوت را روی این کانسپت اجرا کرد؛ سمت چپ خودرو دارای یک اسپویلر یکپارچه با خطوط نرم بود و سمت راست با ظاهری عمودی‌تر طراحی شد تا فضای بار بیشتری فراهم کند. این نمونه اولیه با طولی نزدیک به ۴.۸ متر، فاقد هرگونه مشخصات فنی حرکتی است زیرا شاسی آن اصلاً برای رانندگی مقاوم‌سازی نشده و در صورت حرکت، بدنه آن زیر فشار پیچشی تکه‌تکه خواهد شد. پورشه این مدل را صرفاً برای ارزیابی فضای نشستن سرنشینان با وجود این سقف شیب‌دار، کاربردی بودن درهایی که حدود ۲۰ سانتی‌متر کشیده‌تر شده بودند، کیفیت و سرعت جمع شدن سقف پارچه‌ای و درنهایت انتخاب طرح نهایی بخش عقب ساخته بود.

این کانسپت عجیب درنهایت به دلیل پیش‌بینی‌های منفی از میزان سودآوری و همچنین تردیدهای جدی درباره جذابیت ظاهری آن کنار گذاشته شد. مایکل ماور، طراح ارشد پورشه، دراین‌باره توضیح می‌دهد که ترکیب بدنه بزرگ و سنگین یک شاسی‌بلند با یک سقف پارچه‌ای کوچک و بریدن بخش بالایی خودرو، چالش بزرگی است که درنهایت فرم‌های بسیار عجیبی خلق می‌کند. در آن دوران پرچالش، پورشه ایده‌های دیگری نظیر یک شاسی‌بلند کوپه دو در واقعی و نسخه کشیده‌تری با حدود ۲۰ سانتی‌متر فاصله محوری بیشتر را هم روی میز داشت که در برخی از آن‌ها استفاده از پیشرانه‌های قدرتمندتر نیز پیش‌بینی شده بود. خوشبختانه آلمانی‌ها به همان نسخه استاندارد بسنده کردند زیرا ورود به این پروژه‌های پرهزینه و عجیب می‌توانست به‌جای نجات شرکت، زمینه‌ساز سقوط کامل این خودروساز بااصالت شود.