پورشه نیم قرن چطور پیش هندلینگ خودروهای اسپرت را متحول کرد؟

نوآوری در رگ‌های پورشه ریشه‌ای دیرینه دارد و یکی از نوآوری‌های مهم این برند در دهه ۱۹۷۰ شکل گرفت؛ هرچند پورشه اولین شرکتی نبود که از آن استفاده می‌کرد. این ایده انقلابی ترنس‌اکسل نام داشت و خودروساز اشتوتگارتی از سال ۱۹۷۶ نصب آن را در نسل جدید خودروهای اسپرت خود آغاز کرد. این تصمیم به بهبود هندلینگ این مدل‌ها نسبت به بیشتر رقبای بازار منجر شد و از آن زمان به بعد، به بازتعریف خودروهای اسپرت مدرن کمک شایانی کرد.

به زبان ساده، ترنس‌اکسل یک مجموعه فنی بزرگ است که گیربکس، اکسل و دیفرانسیل خودرو را در یک واحد یکپارچه ادغام می‌کند. این سیستم در آستانه قرن بیستم توسط یک خودروساز فرانسوی پایه‌گذاری شد و اولین بار در سال ۱۸۹۸ به کار رفت اما محبوبیت آن به سال ۱۹۳۴ برمی‌گردد یعنی زمانی که اشکودا آن را روی مدل پاپیولار نصب کرد. با گذشت زمان، خودروسازان متعددی سیستم‌های ترنس‌اکسل اختصاصی خود را توسعه دادند. به‌طورکلی، استفاده اصلی از این سیستم در خودروهای دیفرانسیل جلوی موتور جلو یا خودروهای دیفرانسیل عقب موتور عقب بود زیرا در این ترکیب‌ها، ترنس‌اکسل فضای بسیار جمع‌وجورتری را برای سیستم انتقال قدرت فراهم می‌کند و با حذف قطعات مجزا، فضا برای موتور و سرنشینان در کابین بازتر می‌شود. زمانی که پورشه در اواخر دهه ۱۹۴۰ وارد عرصه خودروسازی شد، به دلیل ماهیت موتور عقب و دیفرانسیل عقب محصولاتش، در تمام مدل‌ها از ترنس‌اکسل استفاده کرد و اولین نمونه‌های پورشه ۹۱۱ تولیدی سال ۱۹۶۴ نیز از همین قاعده پیروی می‌کردند. این بخش از دنیای مهندسی تا اواسط دهه ۱۹۷۰ بدون تغییر خاصی باقی ماند تا اینکه پورشه تصمیم گرفت سبد محصولات خود را گسترش دهد.

در اوایل دهه ۱۹۷۰، فولکس‌واگن روی طراحی یک خودروی مفهومی منحصربه‌فرد با کد EA 425 کار می‌کرد؛ خودرویی موتور جلو و آب خنک که در آن زمان برای فولکس‌واگن پدیده‌ای بدعت محسوب می‌شد و در بخش عقب خود از سیستم ترنس‌اکسل بهره می‌برد؛ اما با وقوع بحران شدید نفتی در سال ۱۹۷۳، بازار جهانی خودرو به مدل‌های اسپرت جدید پشت کرد و فولکس‌واگن مجبور شد این پروژه را لغو کند تا روی مدل‌های عامه‌پسندتر گلف و شیراکو تمرکز کند. پورشه که خود در توسعه این پروژه نقش داشت، شیفته آن شد و پس از کنار کشیدن فولکس‌واگن، تصمیم گرفت کار را ادامه دهد. بخش زیادی از تحقیق و توسعه انجام شده بود، بنابراین پورشه پروژه را در دست گرفت، تغییرات قابل‌توجهی در آن اعمال کرد و محصول نهایی را در سال ۱۹۷۵ با نام ۹۲۴ به مرحله تولید انبوه رساند. این نخستین خودروی جاده‌ای تاریخ پورشه با آرایش موتور جلو و دیفرانسیل عقب به شمار می‌رفت. با وجود جذابیت ظاهری اما ۹۲۴ عملکرد فنی ناامیدکننده‌ای داشت زیرا هرچند هندلینگ خودرو به لطف توزیع وزن ایده‌آل ناشی از ترنس‌اکسل عقب فوق‌العاده بود اما استفاده از یک پیشرانه کم‌رمق ۲ لیتری فولکس‌واگن/آئودی صدای اعتراض بسیاری را بلند کرد که این خودرو چابکی مورد انتظار از یک پورشه را ندارد.

با وجود شروع ضعیف مدل ۹۲۴، پورشه تصمیم گرفت ساختار موتور جلو و ترنس‌اکسل عقب را در سه مدل دیگر شامل ۹۲۸، ۹۴۴ و ۹۶۸ نیز به کار بگیرد.

پورشه ۹۲۸

دو سال پس از معرفی ۹۲۴، مدل V8 و قدرتمند ۹۲۸ وارد بازار شد که برای منتقدان کمبود قدرت ۹۲۴، مایه دلگرمی بود. این مدل نیز از همان سیستم ترنس‌اکسل عقب بهره می‌برد. پیشرانه ۴.۵ لیتری اولیه آن ۲۱۹ اسب بخار قدرت داشت که در سال ۱۹۸۰ به ۲۲۸ اسب بخار رسید. سپس در سال ۱۹۸۳ به موتور ۴.۷ لیتری و از سال ۱۹۸۵ به موتور ۵ لیتری مجهز شد. درنهایت، تولید این خودرو در سال ۱۹۹۵ با یک موتور ۵.۴ لیتری با قدرت ۳۴۵ اسب بخار به پایان رسید که سقف سرعت ۲۷۳ کیلومتر بر ساعت و شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت ۵.۵ ثانیه‌ای را فراهم می‌کرد.

پورشه ۹۴۴

در سال ۱۹۸۲، پورشه مدل ۹۴۴ را به‌عنوان برادر نزدیک ۹۲۴ چهار سیلندر معرفی کرد تا عملکرد ناامیدکننده و عدم استفاده از موتور اختصاصی پورشه در مدل قبلی را جبران کند. ۹۴۴ در ابتدا به موتور ۲.۵ لیتری پورشه مجهز شد و سپس در سال ۱۹۸۹ نسخه ۲.۷ لیتری و در سال ۱۹۹۰ نسخه ۳ لیتری چهار سیلندر به آن اضافه شد که بهبود چشمگیری در هندلینگ ایجاد کرد. خریداران به‌سرعت عاشق این تجربه اصیل شدند و ۹۴۴ با فروش حدود ۱۶۳ هزار دستگاه تا سال ۱۹۹۱، به پرفروش‌ترین مدل پورشه تا آن زمان تبدیل شد.

پورشه ۹۶۸

آخرین مدلی که از این ساختار بهره برد، پورشه ۹۶۸ بود که در سال ۱۹۹۱ به‌عنوان جانشین ۹۴۴ متولد شد. این خودرو از یک پیشرانه بزرگ ۳ لیتری چهار سیلندر خطی استفاده می‌کرد که در نسخه تنفس طبیعی ۲۳۷ اسب بخار و در نسخه توربوشارژ قدرت چشمگیر ۳۰۵ اسب بخار را تولید می‌کرد. با توقف تولید این مدل و ۹۲۸ در سال ۱۹۹۵، دوران خودروهای موتور جلو و ترنس‌اکسل عقب پورشه رسماً خاتمه یافت.

اگرچه پورشه مخترع سیستم ترنس‌اکسل نبود اما ورود این ساختار به دنیای خودروهای اسپرت جاده‌ای با این برند رقم خورد. پیش از آن، هیچ خودروسازی از ترنس‌اکسل در خودروهای موتور جلوی دیفرانسیل عقب استفاده نمی‌کرد اما با ورود مدل‌های ۹۲۴ و ۹۲۸ پورشه به این بازار، همه‌چیز به‌شدت تغییر کرد و خودروهای اسپرت مختلف از آستون‌مارتین گرفته تا کوروت و حتی نیسان GT-R به استفاده از این ترکیب روی آوردند زیرا انتقال گیربکس در قالب ترنس‌اکسل به عقب خودرو باعث بهبود چشمگیر توزیع وزن و هندلینگ خودرو می‌شد.