خیز بلند آئودی برای فتح فرمول یک؛ مهم‌ترین اتفاق موتوراسپرت 2026

ورود یک خودروساز بزرگ به دنیای فرمول یک، همیشه با سروصدای زیادی همراه است اما داستان آئودی تفاوت دارد. برخی می‌آیند و می‌مانند، مثل رنو و مرسدس و برخی دیگر مثل جگوار و تویوتا با کوهی از ادعا می‌آیند و بی‌سروصدا می‌روند اما آئودی برندی است که دهه‌ها از این هیاهو دوری کرده بود. حالا اما غول خودروسازی اینگولشتات تصمیم گرفته تا پس از سال‌ها درخشش در رالی و مسابقات استقامتی، شانس خود را در بالاترین سطح موتوراسپرت امتحان کند. این اتفاق را می‌توان موردانتظارترین ورود یک تیم کارخانه‌ای از زمان بازگشت مرسدس در سال ۲۰۱۰ دانست. هیاهوی تبلیغاتی جای خود را به غرش موتورها خواهد داد. همه‌چیز از ۶ بهمن (۲۶ ژانویه) با شروع تست‌ها جدی می‌شود و پس از یک ماه تمرین فشرده، چشم‌ها به ۱۸ اسفند (۸ مارس) و گرندپری استرالیا دوخته خواهد شد.

شاید آئودی از زمان خودروهای اتو یونیون در دهه ۱۹۳۰ در گرندپری‌ها غایب بوده باشد اما تاریخچهٔ مسابقه‌ای آن‌ها ترسناک است. هرجا که ارباب حلقه‌ها ظاهر شده، گردوخاک به پا کرده است. در دهه ۸۰ میلادی، آن‌ها با سیستم چهارچرخ محرک کواترو وارد رالی شدند و رقبا را در هم کوبیدند که نتیجه آن دو قهرمانی سازندگان در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۴ بود. پس‌ازآن نوبت به مسابقات تورینگ رسید، جایی که بازهم آئودی A4 کواترو چنان بی‌رقیب بود که قوانین را برای کند کردنش تغییر دادند؛ اما اوج هنرنمایی آن‌ها در مسابقات ۲۴ ساعته لمان بود. آئودی در ۱۶ سال حضورش، ۱۳ بار قهرمان شد و با معرفی فناوری‌های نوین مثل موتورهای دیزلی، قوانین بازی را عوض کرد.

آئودی برخلاف کادیلاک یا تویوتا، تصمیم گرفت بجای شروع از صفر، یکی از تیم‌های قدیمی حاضر در فرمول یک را بخرد. آن‌ها سراغ سائوبر رفتند؛ تیمی که پس از چند فصل کابوس‌وار، آرام‌آرام در حال احیا شدن است. زمانی که آئودی در سال ۲۰۲۲ پا پیش گذاشت، سائوبر در رده ششم بود اما رفتن فرد واسور به فراری شیرازه تیم را از هم پاشید و آن‌ها به قعر جدول سقوط کردند. بااین‌حال، عملکرد سال ۲۰۲۵ و کسب ۷۰ امتیاز، امیدها را زنده کرد. حالا با حضور رانندهٔ کهنه‌کاری مثل نیکو هالکنبرگ در کنار گابریل بورتولتو و مدیریت جاناتان ویتلی که پیت‌استاپ‌های تیم را دگرگون کرده، اوضاع فرق کرده است. در بخش فنی هم ماتیا بینوتو، مدیر سابق فراری، سکان توسعهٔ موتور اختصاصی آئودی را در دست دارد.

با اینکه قوانین سال ۲۰۲۶ همه را امیدوار کرده اما آئودی نباید مغرور شود. نگاهی به داستان بازگشت مرسدس در سال ۲۰۱۰ عبرت‌آموز است. مرسدس تیمی را خرید (براون جی‌پی) که قهرمان جهان بود و راننده‌ای افسانه‌ای مثل مایکل شوماخر را پشت فرمان نشاند. با تمام این پتانسیل، مرسدس سه سال طول کشید تا بتواند به مسیر پیروزی برگردد و تنها یک مسابقه را در آن دوره برد. این یعنی موفقیت در فرمول یک، حتی با پول و نام بزرگ، یک‌شبه به دست نمی‌آید.

آئودی باید واقع‌بین باشد. هدف اول، داشتن یک موتور قابل‌اطمینان است که خراب نشود و بتواند در میانهٔ جدول بجنگد. هدف دوم شاسی مناسبی است که به رانندگان اجازه دهد خودی نشان دهند؛ اما مهم‌ترین فاکتور، دوری از دخالت‌های مدیریتی است. تویوتا و جگوار دقیقاً از همین نقطه ضربه خوردند؛ جایی که مدیران کت‌وشلواری در کار تیم فنی دخالت کردند. اگر آئودی بتواند فشار هیئت‌مدیره را کنترل کند و صبور باشد، شاید خیلی زودتر از انتظار، خواب را از چشمان ردبول و فراری برباید.